توجیه منطقه

سردار شهيد حاج احمد اميني براي چندمين بار منطقه را مورد بازديد قرار داد کارش اين بود: آشنايي کامل با محور و بررسي اوضاع و احوال دشمن . آن شب هم با جديت آخرين ديدار را از محور عمليات انجام داد. همه چيز مهيا شده بود براي انجام عمليات. نگران حالش بودم حدود ساعت 3 بعد از نصف شب بود که از منطقه برگشت.

... داور از طفوليت (‌١١ يا ‌١٢ ) سالگي نماز مي‌خواند. اكثر اوقات روزه مي‌گرفت و هميشه سر و كارش با قرآن و مسجد بود. به قرآن علاقه زيادي داشت. يادم هست در همان سنين تحصيلي بود كه در شب‌هاي زمستان سخت در راهرو مشغول راز و نياز با خداي خود مي‌شد و با صداي خوش و دلنشيني قرآن مي‌خواند. به مردم فقير كمك مي‌كرد.

به جرأت مي‌توان گفت اگر ‌١٠ تومان توي جيبش بود ‌٥ تومان آن را رد مي‌كرد حتي آن موقعي كه محصل بود. در دوران دبيرستان سه ماه تعطيل را مي‌رفت كار مي‌كرد، حتي عمله‌گي. وقتي اعتراض مي‌كردم، مي‌گفت: «پدر شما عائله‌داري رويم نمي‌شود به شما بگويم پول بده.» ايشان خيلي مؤمن به اسلام بود. در دوران جواني و طاغوت نماز جمعه تنها مي‌خواند از ابتدا آرزوئي در دلش بود تا كه بزرگ شد و فهميدم عاشق شهادت در راه خداست.

يادم هست آخرين ديدارمان روز جمعه در نماز جمعه بود. آنجا اعلام كردند كه عمليات كربلاي ‌٥ شروع شده. ناگهان ايشان رو به من كرد گفت: «بيا يك دعا در حق من بكن و از خدا بخواه مستجاب كند.» خيلي اصرار كرد، گفتم: خوب بگو چه مي‌خواهي، بعد از قول گرفتن گفت: «بيا در حقم دعا كن كه شهيد شوم.» من هم دعا كردم و او رفت و آخرالامر پس از دوبار مجروح شدن در جبهه‌هاي حق عليه باطل به آن آرزو نائل آمد. روحش شاد باد.

مير احمدي گفت:سال 62 من و شهید محمدرضا کاظمی دانشجوی تربیت معلم بود يم با هم عهد بستیم که به جبهه برویم و تا پایان جنگ بمانیم.
من با شهید کاظمی در واحد عملیات لشکر بودیم شهید کاظمی بعد از مدت کوتاهی مسئول محورهای شناسایی در واحد اطلاعات عملیات شد ، شناسایی هایی را که می رفت از اطمینان خاصی نزد مسئولین واحد برخوردار بود.

وی افزود: قبل از عملیات والفجر 8 مسئولیت شناسایی واحد اطلاعات عملیات را بر عهده گرفت آنچه که بارز بود اطمینان کار شناسایی ایشان بود و محورهای مشکل و سخت را به او واگذار می کردند و در همه شناسا ييها ي خود به خوبی موفق بود.

میر احمدی تصریح کرد: از جمله خصوصیات اخلاقی خاصی که داشت پایبندی به اعتقادات و رعایت واجبات و مستحبات بود و در با خالق ارتباط زیادی داشت.

وی ادامه داد: پیش نماز می شد وهمه به او اقتدا می کردند . بعد از نماز علی رغم این که صدای خوبی نداشت دعاها و تعقیبات بعد از نماز را بلند می خواند و اشک می ریخت.

میراحمدی اظهارداشت: شهید کاظمی دعای کمیل را با اخلاص فراوان می خواند و همیشه از ابتدا تا انتهای آن اشک می ریخت عارفی بود که به تعبیر خیلی از دوستانش مراحل سیر و سلوک را پیموده بود وخیلی با خداوند ارتباط برقرار می کرد.

وی یادآور شد: در یکی از مناطق قرار بود پیش نماز شود قبل از اذان شروع به شوخی با دوستان کرد به او گفتم: محمد رضا الان باید پیش نماز شوی از شوخی دست بردارد.

میر احمدی اضافه کرد: اذان که تمام شد شهید کاظمی نماز را شروع کرد آنچنان با خدا ارتباط معنوی برقرار کرد که اشک از چشمانش جاری شد کسانی که می خواهند لذت کافی از عبادت ببرند مقدماتی را برای ارتباط فراهم می آورند به عنوان مثال ساعتی قبل از نماز وضو گرفته و به راز و نیاز مشغول شده و از دنیا دل می برند.

وی ادامه داد: اما شهید کاظمی آنچنان راحت ارتباط برقرار می کرد که حتی پس از شوخی با دوستان می توانست برای نماز مهیا شود و با اخلاص نماز بخواند و ازآن لذت ببرد.

میراحمدی درادامه یادآور شد: شهید کاظمی وابستگی شدیدی به شهید یوسف الهی داشت و هر دو با هم در عملیات والفجر 8 مجروح شده بودند به نقل یکی از دوستان شهید یوسف الهی وقتی که شیمیایی شده بود بلافاصله سراغ شهید کاظمی را گرفته بود . هر دو با هم در اتوبوس مجروحین دست در دست هم به بیمارستان منتقل شده بودند و در بیمارستان شهید شدند و در گلزار شهدا نیز کنار هم به خاک سپرده شده اند.

ساعت دو، سه نصف شب بود نقشه جنگي را گذاشت و گفت: تا صبح آماده‌اش كنيد سپس شهيد باقري بعد از كمي مكث از همسنگرانش پرسيد چيزي براي خوردن داريد؟ گوشه سنگر كمي نان خشك بود آنها را آب زد و خورد. سوار خودرو بليزر بوديم مي‌رفتيم خط . مزدوران عراقي همه جا را مي‌كوبيدند. شهيد باقري تا صداي اذان را شنيد به راننده گفت: ‌بزن كنار تا نماز بخوانيم راننده به او گفت توپ و خمپاره مي‌آيد خطر دارد.شهيد باقري گفت: كسي كه به جبهه مي‌آيد نماز اول وقت را نبايد ترك كند تا ركعت دوم شهيد باقري با جماعت بود نماز تمام شد اما حسن هنوز در قنوت نماز بود.

شهيد حسين يوسف اللهي از سرداران به نام دوران دفاع مقدس استان كرمان، 21 بهمن ماه در عمليات والفجر 8 بر اثر بمباران شيميايي مجروح شد و 27 بهمن ماه در بيماربستان به مقام والاي شهادت رسيد آنچه را كه در زير مي خوانيد خاطراتي از اين شهيد بزرگوار ا ز زبان سردار حميد شفيعي يكي از يادگاران دوران دفاع مقدس واز همرزمان شهيد يوسف اللهي است.

چه ها پايگاه موشكي را تصرف كرده بودند سر راه ايستاده بودم كه حسين با موتور آمد با بچه هاي اطلاعات كارت شناسايي عراقي هاي اسير را مي گرفتيم حسين به همه نگاهي كرد و به شهيد مهدي پرنده غيبي گفت:مهدي جان كاري با من نداري؟گفت كجا؟جواب داد:براي هميشه مي روم .

مهدي اخم كرد و گفت:تو اهل اين حرف ها نبودي؟جواب داد:ديگر دير شده ، دو سال به خاطر شماها ماندم دوستان ديگر هم آنجا دارم و بايد بروم نگاهي به او كردم و او را بوسيدم .

 يك روز در شلمچه ، حاج قاسم سليماني به حسين گفت: اكبر موسي پور و حسين صادقي نيامدند احتمالا اسير شده اند به قرار گاه خبر بده. حسين ساعت 10 صبح به من گفت: حميد من تا شب صبر مي كنم ، ان شاء الله فردا صبح از همه چيز مطلع مي شويم .

 حسين صبح زود پيش من آمد وگفت: حميد، اكبر وحسين اسير نشدند. گفتم از كجا خبر شدي؟ جواب داد: ديشب در خواب هر دو نفرشان را ديدم. اكبر خيلي نوراني و جلو بود حسين كمتر نوراني بود.

بعد از من پرسيد اگر گفتي چرا اين گونه بود؟ گفتم خودت بگو.جواب داد: اكبر هيچ وقت نماز شبش ترك نمي شد و در سخت ترين شرايط حتي در آب كه براي شناسايي رفته بود نماز شبش را مي خواند اما حسين صادقي بعضي وقتها كه خيلي خسته بود نماز شبش را نمي خواند.

در خواب اكبر به من گفت: ما 12 شب ديگر با حسين مي آييم. گفتم: ديشب چه كرد ي كه توانستي آن ها را ببيني ؟ گفت: كاري نكردم ، يك سوره حمد براي ديدنشان خواندم وآنها را در خواب ديدم.

به مرحله يقين رسيده بود و پرده هاي حجاب را كنار زده بود

حسين از عرفاي جبهه بود و زيبا ترين نماز شب را مي خواند ، ولي كسي او را نمي ديد، رفيق خدا بود و مشكلات را با الهام هايي كه به او مي شد، حل مي كرد به مرحله يقين رسيده بود و پرده هاي حجاب را كنار زده بود.

پيش از عمليات فاو بچه ها جذر ومد آب را دقيقا اندازه گيري مي كردند، به اين ترتيب كه هر شب يكي از بچه ها به اروند مي رفت و جذر ومد را اندازه گيري مي كرد،تا ميانگين دستشان بيايد.

يك شب ساعت 12 حسين يوسف اللهي به شهيد محمد رضا كاظمي (كه علاقه زيادي به حسين داشت )گفته بود سريع خودت را به منطقه فاو برسان كه حسين باد پا سر پست به خواب رفته او هم سريع خودش را ظرف 20 دقیقه به اروند رسانده بود و دیده بود که حسین بادپا خواب است.

علی نجیب زاده گفت: وقتی این قضیه را از محمد رضا کاظمی شنیدم، متعجب شدم و به اهواز رفتم. حسین سیف الهی را دیدم و گفتم : تو این جا هستی و اروند را کنترل می کنی؟ گفت: فرقی نمی کند، اینجا يا آنجا ، خواب یا بیدار، اگر آدم بشویم ، همه مشکلات حل می شود.

 بچه ها در حال دعا خواندن بودند، پرسیدم: حسین آقا این ها وضعشان چطور است؟ گفت: این ها که اینجا نشسته اند، آدم شده اند. آن ها که آن طرف هستند در راه آدم شدن هستند خیلی منقلب شدم و از سنگر اطلاعات بیرون آمدم ، بله حسین این گونه انسانی بود و خیلی بالاتر از این حرف ها، که عقل ما نمی رسد.

حسين چهره بسیار باصفا،نورانی و زیبایی داشت

 یک روز با شهید یوسف الهی با هم سوار ماشین لندکروز بودیم، حسین راننده بود، از روی پل جلوی کارخانه فولاد به سرعت پایین رفت .ناگهان یک ماشین وانت از جلویمان درآمد راننده اش از عرب های اهواز بود.

 چشمانم را بستم و یا ابوالفضل گفتم و کف ماشین خوابیدم و منتظر بودم با آن ماشین به شدت برخورد کنیم. خبری نشد ، بالا آمدم، هیچ کس نبود هر جا نگاه کردم کسی نبود گفتم: حسین آن عرب کجا رفت؟ گفت: چرا؟ گفتم: می خواهم ببینم کجا رفت. گفت: نترس به سلامت رفت و ماشین را روی آسفالت نگه داشت.

 حسین یوسف الهی از ماشين پياده شد سجده شکر به جا آورد و خندید و گفت: امدادهای غیبی خودش را نصیب خلافکاری مثل من هم می کند؟ سوار شدیم و رفتیم هنوز متحیر بودم که شده چون درست از جلوی هم درآمدیم و جاده هم باریک بود و جای رد شدن نداشت .

من فقط به ماشین گفتم برو بیرون

:به واسطه بارندگی زیاد، ماشین لندکروز وسط یک متر آب و گل گیر کرده بود هر چه هل می دادند، نمی توانستند آن را بیرون بیاورند . شاید حدود 10 نفر از بچه هابا هم تلاش کردند اما موفق نشدند.

د این هنگام حسین از راه رسید و گفت: این کار من است ، زحمت نکشید همه ایستادند و نگاه کردند حسین با آرامی ماشین را از آن همه آب و گل بیرون کشید. گفتم: تو دعا خواندی !وگرنه امکان نداشت که ماشین بیرون بیاید. گفت: نه ، من فقط به ماشین گفتم برو بیرون.

شهید حسین یوسف الهی مسلط به خیلی چیزها بود که بروز نمی داد و فقط گاهی اوقات چشمه اي از آن اقیانوس عظیم را جلوه می کرد ، آن هم جهت قوی شدن ایمان بچه ها . هر مشکلی به نظر می رسید، آن را حل می نمود، چهره بسیار باصفا،نورانی و زیبایی داشت.

از یک ماه به عملیات مانده ، می دانستم شهید می شود. هر چه می خواستم برایش نذر کنم که سالم بماند، از درونم ندایی می گفت بی فایده است! برای دیدار و خداحافظی با او و بعضی دوستان دیگر که آنها هم دست کمی از حسین نداشتند، به منطقه فاو رفتم، حسین گل سر سبد همه بود.

سردار شهید حسین یوسف الهی پس از چندین بار مجروحیت، 21 بهمن ماه درعملیات والفجر هشت بر اثر بمباران شیمیایی مجروح شد و 27 بهمن ماه در بیمارستان به شهادت رسید.
 

شهيد حسين يوسف اللهي از سرداران به نام دوران دفاع مقدس استان كرمان، 21 بهمن ماه در عمليات والفجر 8 بر اثر بمباران شيميايي مجروح شد و 27 بهمن ماه در بيماربستان به مقام والاي شهادت رسيد آنچه را كه در زير مي خوانيد خاطراتي از اين شهيد بزرگوار ا ز زبان سردار حميد شفيعي يكي از يادگاران دوران دفاع مقدس واز همرزمان شهيد يوسف اللهي است.

چه ها پايگاه موشكي را تصرف كرده بودند سر راه ايستاده بودم كه حسين با موتور آمد با بچه هاي اطلاعات كارت شناسايي عراقي هاي اسير را مي گرفتيم حسين به همه نگاهي كرد و به شهيد مهدي پرنده غيبي گفت:مهدي جان كاري با من نداري؟گفت كجا؟جواب داد:براي هميشه مي روم .

مهدي اخم كرد و گفت:تو اهل اين حرف ها نبودي؟جواب داد:ديگر دير شده ، دو سال به خاطر شماها ماندم دوستان ديگر هم آنجا دارم و بايد بروم نگاهي به او كردم و او را بوسيدم .

 يك روز در شلمچه ، حاج قاسم سليماني به حسين گفت: اكبر موسي پور و حسين صادقي نيامدند احتمالا اسير شده اند به قرار گاه خبر بده. حسين ساعت 10 صبح به من گفت: حميد من تا شب صبر مي كنم ، ان شاء الله فردا صبح از همه چيز مطلع مي شويم .

 حسين صبح زود پيش من آمد وگفت: حميد، اكبر وحسين اسير نشدند. گفتم از كجا خبر شدي؟ جواب داد: ديشب در خواب هر دو نفرشان را ديدم. اكبر خيلي نوراني و جلو بود حسين كمتر نوراني بود.

بعد از من پرسيد اگر گفتي چرا اين گونه بود؟ گفتم خودت بگو.جواب داد: اكبر هيچ وقت نماز شبش ترك نمي شد و در سخت ترين شرايط حتي در آب كه براي شناسايي رفته بود نماز شبش را مي خواند اما حسين صادقي بعضي وقتها كه خيلي خسته بود نماز شبش را نمي خواند.

در خواب اكبر به من گفت: ما 12 شب ديگر با حسين مي آييم. گفتم: ديشب چه كرد ي كه توانستي آن ها را ببيني ؟ گفت: كاري نكردم ، يك سوره حمد براي ديدنشان خواندم وآنها را در خواب ديدم.

به مرحله يقين رسيده بود و پرده هاي حجاب را كنار زده بود

حسين از عرفاي جبهه بود و زيبا ترين نماز شب را مي خواند ، ولي كسي او را نمي ديد، رفيق خدا بود و مشكلات را با الهام هايي كه به او مي شد، حل مي كرد به مرحله يقين رسيده بود و پرده هاي حجاب را كنار زده بود.

پيش از عمليات فاو بچه ها جذر ومد آب را دقيقا اندازه گيري مي كردند، به اين ترتيب كه هر شب يكي از بچه ها به اروند مي رفت و جذر ومد را اندازه گيري مي كرد،تا ميانگين دستشان بيايد.

يك شب ساعت 12 حسين يوسف اللهي به شهيد محمد رضا كاظمي (كه علاقه زيادي به حسين داشت )گفته بود سريع خودت را به منطقه فاو برسان كه حسين باد پا سر پست به خواب رفته او هم سريع خودش را ظرف 20 دقیقه به اروند رسانده بود و دیده بود که حسین بادپا خواب است.

علی نجیب زاده گفت: وقتی این قضیه را از محمد رضا کاظمی شنیدم، متعجب شدم و به اهواز رفتم. حسین سیف الهی را دیدم و گفتم : تو این جا هستی و اروند را کنترل می کنی؟ گفت: فرقی نمی کند، اینجا يا آنجا ، خواب یا بیدار، اگر آدم بشویم ، همه مشکلات حل می شود.

 بچه ها در حال دعا خواندن بودند، پرسیدم: حسین آقا این ها وضعشان چطور است؟ گفت: این ها که اینجا نشسته اند، آدم شده اند. آن ها که آن طرف هستند در راه آدم شدن هستند خیلی منقلب شدم و از سنگر اطلاعات بیرون آمدم ، بله حسین این گونه انسانی بود و خیلی بالاتر از این حرف ها، که عقل ما نمی رسد.

حسين چهره بسیار باصفا،نورانی و زیبایی داشت

 یک روز با شهید یوسف الهی با هم سوار ماشین لندکروز بودیم، حسین راننده بود، از روی پل جلوی کارخانه فولاد به سرعت پایین رفت .ناگهان یک ماشین وانت از جلویمان درآمد راننده اش از عرب های اهواز بود.

 چشمانم را بستم و یا ابوالفضل گفتم و کف ماشین خوابیدم و منتظر بودم با آن ماشین به شدت برخورد کنیم. خبری نشد ، بالا آمدم، هیچ کس نبود هر جا نگاه کردم کسی نبود گفتم: حسین آن عرب کجا رفت؟ گفت: چرا؟ گفتم: می خواهم ببینم کجا رفت. گفت: نترس به سلامت رفت و ماشین را روی آسفالت نگه داشت.

 حسین یوسف الهی از ماشين پياده شد سجده شکر به جا آورد و خندید و گفت: امدادهای غیبی خودش را نصیب خلافکاری مثل من هم می کند؟ سوار شدیم و رفتیم هنوز متحیر بودم که شده چون درست از جلوی هم درآمدیم و جاده هم باریک بود و جای رد شدن نداشت .

من فقط به ماشین گفتم برو بیرون

:به واسطه بارندگی زیاد، ماشین لندکروز وسط یک متر آب و گل گیر کرده بود هر چه هل می دادند، نمی توانستند آن را بیرون بیاورند . شاید حدود 10 نفر از بچه هابا هم تلاش کردند اما موفق نشدند.

د این هنگام حسین از راه رسید و گفت: این کار من است ، زحمت نکشید همه ایستادند و نگاه کردند حسین با آرامی ماشین را از آن همه آب و گل بیرون کشید. گفتم: تو دعا خواندی !وگرنه امکان نداشت که ماشین بیرون بیاید. گفت: نه ، من فقط به ماشین گفتم برو بیرون.

شهید حسین یوسف الهی مسلط به خیلی چیزها بود که بروز نمی داد و فقط گاهی اوقات چشمه اي از آن اقیانوس عظیم را جلوه می کرد ، آن هم جهت قوی شدن ایمان بچه ها . هر مشکلی به نظر می رسید، آن را حل می نمود، چهره بسیار باصفا،نورانی و زیبایی داشت.

از یک ماه به عملیات مانده ، می دانستم شهید می شود. هر چه می خواستم برایش نذر کنم که سالم بماند، از درونم ندایی می گفت بی فایده است! برای دیدار و خداحافظی با او و بعضی دوستان دیگر که آنها هم دست کمی از حسین نداشتند، به منطقه فاو رفتم، حسین گل سر سبد همه بود.

سردار شهید حسین یوسف الهی پس از چندین بار مجروحیت، 21 بهمن ماه درعملیات والفجر هشت بر اثر بمباران شیمیایی مجروح شد و 27 بهمن ماه در بیمارستان به شهادت رسید.
 

آزادگان گرچه در دام خشونت بودند اما در قلب دشمن پشت خاكريز پنهان با توكل بر خدا توانستند در مقابل تبليغات سو دشمن قرار نگيرند و ذكر خدا بود كه بازداشتگاههاي تاريك و مخوف دشمن را به زيستگاهي روشن مبدل ساخت و چون تاثير نماز در اسارت توسط دشمن پس از سالها مشخص شد تمام تلاش خود را به طرق مختلف انجام مي داد تا به اين امر مهم خدشه وارد آورده و در اجراي آن بين اسرا سنگ‌اندازي نمايد.

به قول يكي از آزادگان كه مي‌گفت: ما براي خواندن نماز مشكل نداشتيم اما آنها براي جلوگيري از آن كيسه كيسه بهانه داشتند و چماق چماق كتك ! خودشان اعتراف كرده بودند كه « از هر نقشه‌اي استفاده مي‌كنيم تا اسراي ايراني را از نماز خواندن بيندازيم اما موفق نمي‌شويم چرا كه اينها به خاطر اخلاص و ايمانشان است كه از ما نمي‌ترسند!»
 

يادم هست در لحظات اوليه عمليات فرمانده‌مان آمد و گفت: «همان‌طور كه مي‌دانيد عمليات مهمي در پيش رو داريم و بايد تمام تلاش‌تان را كنيم تا با موفقيت آن را به اتمام برسانيم.»

پس برنامه را براي ما تشريح كردند ولي همه ما و حتي خود فرماندهان در دل، انتظار يك عنايت الهي را داشتيم. خوشبختانه در همان لحظات ابتدايي عمليات آن‌چه كه در انتظارش بوديم، رخ داد. همه در سنگرها منتظر بوديم كه فرمانده با شور و شوق خاصي داخل شد و گفت: «بچه‌ها، همه نماز شكر بخوانيد!» ما همه با تعجب يكديگر را نگاه كرديم و به دنبال فرمانده از چادرها به بيرون آمديم و با تعجب هر چه تمام‌تر ديديم هوا دارد باران مي‌بارد و چه باراني! اين همان چيزي بود كه در انتظارش بوديم. باران بهترين وسيله‌اي بود كه دشمن را درون سنگر نگه مي‌داشت. بعد از خط شكن‌ها، سوار قايق‌ها شديم و به سوي ساحل دشمن حركت كرديم. وقتي به خط رسيديم با صحنه‌اي شيرين و خنده‌دار مواجه شديم، عراقي‌ها پا به فرار گذاشته بودند! و جالب‌تر، صحنه‌اي براي اين كه بتوانند راحت‌ فرار كنند علاوه بر لباس‌ها پوتين‌ها را هم درآورده بودند! با فرار عراقي‌ها ما منطقه را در دست گرفتيم. وقتي تجهيزات و امكانات عراقي‌ها را ديدم گفتم: اگر ما اين امكانات را داشتيم مسلماً كارمان در جنگ راحت‌تر مي‌شد. سنگرهاي بتون آرمه‌ و موانع‌هاي زيادي كه تا به آن روز من نديده بودم. اصلاً در حد تصور ما نبود. كه با آن همه موانع سنگرها و سيم خاردارها آن مناطق را تصرف كنيم. غنايم زيادي هم گرفتيم هر چند صدمتري كه جلو مي‌رفتيم كلي غنايم نظامي مانند توپ، تانك، اسلحه و ماشين به دست ما مي‌افتاد. در حين عمليات بچه‌هاي زيادي مجروح و شهيد ‌شدند. روحانيوني كه همراه‌مان بودند علاوه بر كارهاي تبليغاتي در كنار ما مي‌جنگيدند. يعني هم به ما قوت قلب مي‌دادند و انگيزه ما را مضاعف مي‌كردند و هم در كنار ديگر رزمندگان اسلحه به دست مي‌گرفتند و مي‌جنگيدند. هيچ‌گاه ياد و خاطره هم‌رزمانم كه مجروح و يا شهيد شدند را فراموش نمي‌كنم آن‌ها دفاع از اسلام را بر همه چيز ترجيح دادند و براي هميشه زنده و ماندگار شدند.

براساس خاطره‌‌اي از جعفر جعفرنژاد ـ تنكابن

سردار شهيد مهندس ناصر فولادي از فرماندهان عمليات بيت المقدس، دست مستخدم بخشداری را می بوسید و براین بوسه افتخار می کرد ، چراکه پیامبر اکرم(ص) دست پینه بسته کارگر را می بوسید.

ديوان بيگي در وصف همسرش، شهيد ناصر فولادي نوشته است: آنگاه که نوجوانی 14 ساله بیش نبودی، از ظلم و ستم شاه و چپاول نفت سخن می راندی... در مبارزه علیه طاغوت تا پاسی از شب گذشته اطلاعیه های امام را بادست نوشته، پخش می نمودی، با مواد منفجره وآتش زا ، سه راهی و کوکتل مولوتف مي ساختي تا علیه دشمنان اسلام مورد استفاده قرار گیرد... .

در سال 56 اولین عکس ملعون شاه را از محوطه دانشگاه صنعتی شریف، پایین کشیدی و مجسمه او را سرافرازانه با کمک دوستان سرنگون کردی، در صف تظاهر کنندگان خطاب به مزدوران خائن گفتی:" قلب من آماج گلوله های شماست "و سینه ستبر خود را بر آنها گشودی. تو را مبارز یافتم، آنگاه که در سنگر دانشگاه در صف مبارزه با گروه های الحادی به دفاع از مظلومیت شهید بهشتی پرداختی و از لیبرال و منافق بیزاری جستی ... .

تو را مبارز یافتم، آنگاه که در صف فاتحان لانه جاسوسی آمریکا ، یکسال شبانه روز مقابل کفر، خستگی ناپذیری پرتلاش ایستاده  و به گفته دوستان، مسئولیت آنان را نیز بر دوش خود نهادی ... .

تو را مبارز یافتم آنگاه که کردستان دست نیاز به سوی مبارزان گشود، به مصاف با باطل شتافتی و در ظهر عاشورا، گرسنه وتشنه به یاد امام حسین(ع) و اصحاب با وفایش در زیر رگبار گلوله خصم ،به نماز پرداخته و شهد عروج محمود عزیزت( اخلاقی) بودی... . تو را مبارز یافتم آنگاه که در سمت بخشدار منطقه جبالبارز ،28 روز طی طریق نمودی و به گفته دوستان، جبالبارز جنوبی را کشف نموده تا خدمت به محرومین نمایی.

علی گونه 300 گالن نفت را با پمپ دستی، شبی تا صبح، نفت زدی تا فردای آن روز سریعتر به دست مستضعفین جلوی بخشداری توقف نموده اند برساني ، خود نیز به کمک شتافته و پاکت های سیمان را برپشت نهادی که آثار زخم تا مدتها باقی مانده بود، شبانه برای محرومین آذوقه، نفت و ... به درب منزلا می بردی و خود در گوشه ای پنهان می شدی تا ریا نشود.

دست مستخدم بخشداری را می بوسیدی و براین بوسه افتخار می کردی که چراکه پیامبر اکرم(ص) دست پینه بسته کارگر را می بوسید،در درو محصولات محرومان، داسی را در دست گرفته و ساعتها زیر آفتاب سوزان کمک می نمودی... .

تو را مبارز یافتم ، آنگاه که حضور در جبهه را بر هر مسئولیتی اولا دانسته و پیشنهاد فرمانداری را رد نموده و از بخشداری نیز استعفا دادی ... .

تو را مبارز یافتم آنگاه که به خاطر سنت پسندیده ازدواج به ادای نیمی از دین، از حنظله غسیل الملائکه سخن گفتی و جهاد فی سبیل الله را بر همه چیز راجع دانستی... .

تو رامبارز یافتم آنگاه که اتاق عقد را با آیات جهاد و شهادت مزین نمودی و پس از مراسم نیز سراسیمه جهت تجدید عهد با شهیدان ، به سوی گلزار شهدا شتافتی.

تو رامبارز یافتم که برتر از حنظله به عهد خود وفا کردی و با حضور در جبهه ، خود را به خرمشهر رساندی و به آرزوی همیشگی ات که همیشه در قنوت نمازهایت تکرار می شد"الهم ارزقنی توفیق شهاده فی سبیلک" نائل آمدی و پرونده 22 سال عمر پر برکت که سراسر مبارزه و مجاهده بود، بسته شد و براستی تو را شهادت لایق بود و بس.

قسمتي از سخنان شهيد مهندس فولادي درباره شهید محمود اخلاقی؛

"الذین آمنو و هاجرو فی سبیل الله و اموالهم و انفسهم اعظم درجه عندالله و اولئک هم الفائزون"قرآن کریم.

حدود سه ماه پیش با محمود حرکت کردیم به طرف کامیاران و حدود چهل نفر بودیم، در آنجا با یکی از بچه ها خیلی آرزو داشتند به مرز روند.مخصوصاً محمود که بیش از همه آرزو داشت. مسئول آنجا موافقت کرد که ما را بفرستد 14 نفر از چهل نفر جدا شدند و رفتند به طرف سومار و از 14 نفر، پنج تا از بچه ها خسته شدند و در کل 9 نفر باقی ماندند، دو تا تپه در منطقه بود که اگر به دست سپاه کرد می افتاد مزدوران عراقی می بایست منطقه را ترک می کردند.

صبح تاسوعا، ارتش حمله اش را شروع کرد، صبح بعد از عاشورا بود نمی توانستیم کار بکنیم زیرا عراقی ها با توپ و تانکهایشان در پایین تپه مستقر شده بودند، صبح عاشورا بچه ها حرکت کردند، اتفاقاً تصمیم داشتند براي اين كه شهید شوند آن روز را حتما روزه بگيرند روي همين اصل به اصطلاح خودشان روزه گرفتند.

اما چون روز عاشورا ،روزه صحیح نيست ولی سحری مانندی خوردند و حرکت کردند قدم به قدم تمام سنگرها را جلو رفتند تا رسیدند به محلی که توپ و تانک های ارتش همه آنجا بود، هیچ کس جرات نداشت جلو رود، بیست نفر از برادران ارتش می خواستند تسلیم شوند.محمود آمد آنجا و گفت: امروز روزی است که ما باید خونمان را در راه اسلام بدهیم و این دو تپه را بگیریم، ما نباید زنده بمانیم.

صبح که حرکت کردیم، هرکس از محمود سوالی می کرد کچا مي روید، محمود در جواب می گفت: پیش خدا یا پیش امام حسین(ع) می رویم.... قبل از عملیات آن هم نه نفر جهت گرفتن تپه، محمود شروع کرد به صحبت کردن.آیه ای از قرآن خواند گفت:" ان ینصرکم الله فلا غالبا" اگر شما خدا را یاری کنید هیچ کس نمی تواند بر شمل غلبه کند نمونه عینیش همین بود که نه نفر از تپه بالا رفتند، یکی از برادران همان دفعه اول تیر به فکش خورد و شهید شد.

قرار گذاشته بودیم اگر کسی تیر خورد هیچ کس حق ندارد پهلوی تیر خورده باقی بماند.باید برود تپه را بگیرد و بعد بیاید به مجروح برسد. به هر ترتیب که بود دو تا سنگر که گرفتیم محمود عین شیر می غرید، الله اکبرهای محمود ترسی در دل دشمن انداخته بود که از ترس جانشان گذاشتند و فرار کردند خود محمود به تنهایی 30 تا 40 مزدور را کشت به هر شکل، تپه تصرف شد.

محمود با یکی از برادران مهدی یوسفیان بالای تپه 3 تا تانک زدند و قبل از این جریان ظهر عاشورا، بچه ها زیر رگبار کلانشیکف ایستاده و نماز جماعت خواندند، برای ما قابل تصور نبود موقعی که می گفتند " امام حسین(ع) روز عاشورا نماز خوانده، آن هم نماز جماعت، باور نمی کردیم."

ولی حال فهمیدیم که محمود واقعاً حسین وار بود، ایستادند نماز جماعت خواندند و حمله را شروع کردند، نمی دانستند بالای تپه چند نفر است یک لشکر ، ده نفر ، .... هیچی نمی دانستند فقط می دانستند خدا در قرآن فرموده اگر یک نفر از شما مومن باشد حریف صد نفر است.

همه به این اصل معتقد بودند و خوب الحمدالله عملی شد.مزدوران از ترس فرار کردند و اسلحه ها را به جا گذاشتند، بچه ها از فرصت استفاده کرده، خط را بازدید کردند بالای تپه 3 تانک را زدند.2 تانک عقب نشینی کرد، یکی از آنها شروع کرد به طرف محمود گلوله انداختن، که محمود بلند شد تا تانک را بزند که سعادت شهادت نصیبشان شد.

به هر حال شهادت محمود روی بچه ها اثر گذاشت. یک کم روحیه آنها را ضعیف کرد ولی یادشان آمد که محمود آرزویش این بود، آدم ناراحت نمی شود از این که کسی به آرزویش برسد،... .

محمود واقعاً طالب شهادت بود، در سخنرانی هایش بارها می گفت: تنها فاصله عاشق و معشوق یعنی آدم و خدا فقط مرگ است هر چه زودتر این فاصله باید برداشته شود، چرا آدم هفتاد سال زندگی کند، حیف نیست آدم 70 سال از معشوقش دور باشد باید هرچه زودتر به معشوق برسد، به هرحال محمود صفات حسنه اش خیلی زیاد بود، نمی شود در یک جلسه بگوئیم اما یکسری از آنها را مطرح می کنم.

محمود کسی بود که خود سازیش را از 6 سال قبل آغاز کرد زمانی که آیت الله ربانی شیرازی جیرفت بود، پیش آقا رفت و او سخنرانی که برای محمود کرد راه به او شناساند و خط و مشی محمود را مشخص کرد. همه خواهران و برادران بدانند که محمود قبل از انقلاب در گروه های مسلحانه چقدر فعالیت کرد اما هیچ کس خبرنداشت.

مهمترین چیزی که واقعاً در محمود بود اخلاص بود، هرکاری می کرد نمی گذاشت کسی بفهمد، راجع به اخلاص او خاطره ای را ذکر کنم ، یک رودخانه ای پشت جبهه بود روی این پل یک سیم کشیده بودند برای تمرین تکاوران نیروی زمینی، محمود روز حاضر نشد این کار را بکند می گفت:" نمی توانم ولی در شب ساعت هشت مرا صدا کرد و گفت:" می خواهم از روی آن رد شوم فقط برای آن که اگر در رودخانه افتادم تو بدانی، او چون قصد داشت خودش را بسازد، با نیروی ایمانش حرکت کرد و رفت و به سلامتی برگشت،رفتنی که هیچ کس نمی توانست برود اما محمود با این جثه ضعیف ولی روح قوي انجام داد

نماز شب محمود ترک نمی شد، در جبهه که بودیم، یک شب خیلی باران می بارید، بچه ها لباس خشک نداشتند، هرکس دراین موقعیت فقط به فکر این است که لباس گرم بپوشد ولی محمود در آن موقعیت اول نماز شبش را خواند، انسان نمی تواند راجع به محمود صحبت کند... پشت جبهه آبی بود که خیلی سرد بود در اولین فرصتی که محمود بدست می آورد، آبی می آورد آن را گرم می کرد و برای بچه ها ، چایی دم می کرد اما خودش نمی خورد.چایی به برادران ارتشی می داد تا روحیه آنها را قوی تر کند. نهار و شام آنجا خیلی ارزش داشت، محمود خودش دو تا پرس غذا در دست داشت ولی نمی خورد.

فاجعه است دراین جا مردم می آیند در صف نفت و ... می ایستند سرغذا، آب، گاز با هم دعوا داریم محمود از همه اینها رنج می برد، همین الان در قبر نیز رنج می برد... اگر دو روز نان به ما نرسد شروع می کنیم به هزار داد و بیداد کردن ولی محمود گرسنگی را تحمل می کرد و اکثر مواقع او روزه بود.

یک روز در کامیاران بچه ها صحبت می کردند که اگر اسیر شدند حق دارند که به خود تیر خلاصی بزنند و خود را بکشند، محمود از جا بلند شد و گفت: برادران شهید شدن با یک گلوله برای مسلمانان ننگ است، باید انسان را بگیرند، زجر دهند، با قیچی تکه تکه کنند، آن موقع ثواب دارد و انسان اجر می برد، محمود دعایی را می خواند" الهم ارزقنا قتلا فی سبیلک تحت رایت نبیک مع اولیائک" خدایا کشته شدن در راه خودت را در زیر پرچم پیامبرت با اولیائت روزی ما بفرما... .

این سخنرانی توسط سردار شهید فولادی در شب هفتم سردار شهید اخلاقی در منزل ایشان ایراد شده است.

همراه من چند تن ديگر از دوستانم هم داوطلب شدند. ساعت ۱۲شب بود كه به طرف راه آهن حركت كرديم، سيل خروشان مردم همه جا به چشم مى خورد. تمام مردم با حضور خود انزجار خويش را از اين حركت دشمن اعلام مى نمودند. به علت اعزام كليه نيروهاى مسلح به مناطق مرزى، مسير ريل هاى راه آهن دچار ترافيك سنگينى شده بود. طورى كه ما ۳ روز بعد به انديمشك رسيديم. هداياى بى شمار مردمى تمام كوپه ها را پر كرده بود، حتى ديگر جاى نشستن هم نبود. وقتى قطار به ايستگاه هايى كه مردم آنجا، تهيدست بودند مى رسيد، هداياى مردمى را به آنها مى داديم، ولى باز هم در ايستگاه هاى بعدى كوپه ها پر از كمك هاى مردم مى شد. تمامى خاطرات جبهه چه تلخ و چه شيرين، براى بچه ها صندوقچه اى از يادگارى هاى گرانقيمت بود. سال هاى جنگ يكى پس از ديگرى سپرى مى شد. سال ها بعد در اسفند سال ۶۴ پس از عمليات والفجر ۸ كه سراسر افتخار آفرينى و كسب موفقيت بود، دشمن با تمام قواى هوايى پشتيبانى خود مناطق ما را مورد حمله قرار داد تا به اين وسيله تداركات رزمندگان در خط منهدم شده و دچار ضعف گردند، ولى پشتيبانى ها خيلى بيشتر از آن بود كه دشمن فكرش را بكند. كمك ها به موقع و به نحو احسن به رزمندگان مى رسيد و آنها را در انجام وظيفه شان يارى مى كرد. ساعت نزديك ۱۲ ظهر بود كه به اهواز رسيدم به طرف دارخوئين كه مابين جاده آبادان و اهواز بود حركت كردم. ساعت ۵/۱ ظهر بود كه رسيدم. وقتى وارد محوطه شدم، هيچ كس آنجا نبود. از نگهبان سوال كردم كه چه اتفاقى افتاده؟
در جواب گفت: حمله هوايى دشمن خيلى سنگين شده، مابقى بچه ها به سنگرهاى انفرادى و سوله ها پناه برده اند. به علت خستگى بسيار، وارد سنگر شدم و روى يكى از تخت ها دراز كشيدم. هنوز چشمم گرم نشده بود كه نيرويى مرا از جا بلند كرد. تصميم گرفتم نماز ظهر و عصرم را بخوانم، به سمت شير آب رفته و وضو گرفتم. پس از اتمام نماز، صداى هواپيماى دشمن و رها شدن اولين راكت مرا از جا كند. به سرعت خود را به سنگر انفرادى رساندم. در همين حين دومين راكت رها شد. گرد و خاك تمام پهنه آسمان را پوشاند. پس از ۵ دقيقه كه گرد و خاك هوا نشست، از سنگر حفر روباه بيرون آمدم و به طرف سنگرى كه قبل از نماز در آنجا بود، راه افتادم. وقتى داخل شدم پنجره ها شكسته و اتاق پر از خاك بود. چشمم به تختى كه دقايقى قبل روى آن خوابيده بودم، افتاد. در كمال ناباورى ديدم كه تركشى كه روى تخت خورده آمده و پتو را سوزانده. اگر من كمى ديرتر بلند شده بودم بى گمان شربت شهادت را سر كشيده بودم از اين دست امدادهاى غيبى در جبهه بى شمار به چشم مى خورد و به كمك همين امدادها بود كه رزمندگان ما توانستند بر عراقى ها پيروز شوند.
راوى: ايثارگر على قادرى
تنظيم: حوريه ملكى

ویژه نامه سروقامتان

صداى توپ و غرش تانك ها يك لحظه ساكت نمى شد. آن قدر سر و صدا در فضا بود كه من حتى صداى خودم را هم نمى شنيدم. نماز مى خواندم، فضا غبارآلود بود، تكان هايى را حس مى كردم ولى سست نمى شدم.

نذر كرده بودم كه اگر فردا در عمليات شركت كنم و به خط مقدم اعزام شوم، دو ركعت نماز شكر بخوانم. خودم را سبك تر از هميشه حس مى كردم، انگار نيرويى مرا از افتادن حفظ مى كرد، همين كه به سجده رفتم، ديگر هيچ نفهميدم. در سرم درد شديدى احساس مى كردم، پاهايم سنگين شده بود، حتى نمى توانستم چشم هايم را باز كنم. صداى شليك گلوله ها را مى شنيدم. سعى كردم با دست كيسه هاى سنگر را از روى پشتم بردارم، ولى توان اين كار را نداشتم. با زحمت چشم هايم را باز كردم، مه غليظى اطراف را پوشانده بود. نخل بلندى كه تا ديروز بيرون سنگر سايه مى انداخت ديگر ديده نمى شد. مثل اين كه اصلا چنين چيزى وجود خارجى نداشته است. فكر مى كردم خواب مى بينم ولى نه، انگار ديشب اتفاقاتى افتاده بود كه من از آنها بى خبر بودم. به هر شكلى بود، با زحمت زياد، كيسه ها را از روى پشتم برداشتم، ناگهان سوزش شديدى در پاهايم حس كردم، نتوانستم تحمل كنم، آهى از دل كشيدم و سرم را به آسمان بلند كردم
، مه غليظ كم كم از بين مى رفت. تنه بدون سرنخلى كه حالا در كنار سنگر از هم پاشيده افتاده بود، انگار چيزى از دست داده بود. تلالو خورشيد با صورت خون آلودم بازى مى كرد، نسيمى شروع به وزيدن كرد و خاك را به اطراف پراكنده نمود، دوباره همه جا تيره شد. دست هايم را بلند كردم اما نمى دانستم او را كجا بيابم تا كمى با او درد دل كنم، يك دفعه ياد حرف مادرم افتادم كه هميشه مى گفت: همه جا و هر زمان مى توان او را جست.رو كردم به آسمان و لب به سخن گشودم. اى تكرار صبر و اى پاكى بى انتها، صداى مرا از اعماق وجودم بشنو ، ببين كه چگونه روحم را به تو تقديم كرده ام. من كه با صداى تو بيدار مى شوم و با ياد تو به خواب مى روم، الله اكبر را براى تو مى گويم، چون سزاوارتر از تو كسى را نمى توان يافت كه نامش صفتش باشد و گفتن نامش عشق.آنقدر مشغول تفكرات خودم بودم كه نفهميدم چطور ظهر شد. آفتاب داغ، بر سر و صورتم شلاق مى زد و من از فرط تشنگى توانم را از دست داده بودم. سوزش پاهايم بيشتر شده بود و گرسنگى امانم را بريده بود. كم كم اعتماد به نفسم را از دست مى دادم. احساس ضعف شديدى در بدنم مى كردم، ناگهان به ياد امام حسين (ع) و يارانش افتادم كه با لبان تشنه جنگيدند و دم بر نياوردند. در همين افكار بودم كه حس كردم، كسى دستش را روى شانه هايم گذاشت. با ترس سر را برگرداندم محمد بود.
با صدايى آرام و گوشنواز گفت: على پيروز شديم ما خرمشهر را از عراقى ها پس گرفتيم. ما جنگ را برديم … ديگر چيزى نمى شنيدم، فقط حركات لب محمد را مى ديدم. نوايى آرام گفت: دنيا محل آزمايش است، هرچه پيش آيد تقدير تو و مصلحت خداست.همه جا زيبا و نورانى بود. پاك و با ابهت، همه آنجا بودند و به من خوشامد مى گفتند.
راوى: ايثارگر سيد نصرت ميرهادى
بازنويسى و تنظيم : حوريه ملكى

ویژه نامه سروقامتان