سخن دل         
عاشق دوست ز رنگش پیداست          بیدلی از دل تنگش پیداست
نتوان نرم نمودش به سخن          این سخن، از دل سنگش پیداست
از در صلح برون ناید دوست          دیگر امروز، ز جنگش پیداست
مَی زده است، از رُخ سرخش پرسید          مستی از چشم قشنگش پیداست
یار، امشب پی عاشق کشی است          من نگویم؛ ز خَدَنگش پیداست
رازِ عشق تو نگوید هندی          چه کنم من که ز رنگش پیداست