قسمت اول
خصال ياران مهدی(ع)
سيدمصطفی علامه مهری


هر انقلابی نياز به مقدمات و اسباب و عواملی دارد، تا زمينه و بستر آن آماده و موانع راه آن برداشته شود. به ويژه اگر اين حركت، دارای هدفی عالی، الهی
و انسانی و برای رفع ظلم و ستم و گسترش عدل و داد با ديدگاهی جهان شمول باشد؛ كه اين خود نياز به برنامه ريزيهای كلان و تلاشهای طاقت فرسا و در
رأس آن رهبری با ويژگيهای ممتاز و موقعيتهای عالی دارد.
رهبری انقلاب جهانی مصلح موعود، كه هدفی جز رفع ظلم و ستم و كوتاه كردن دست ظالمان و جباران و رفع هرگونه فساد از جامعه و گسترش قسط و
عدل و علم و معرفت، آن هم در سطح جهانی و بين المللی ندارد، با انسانی كامل، الهی، معصوم و منصوب از طرف خدای متعال است كه همه ويژگيهای انبيا و
اوصيای الهی از آدم تا خاتم را دارا می باشد.
جای ترديد نيست كه اين رهبر الهی برای اجرای برنامه های نهضت جهانی خود علاوه بر ديگر اسباب و عوامل، نياز به يارانی عاشق، متحد، باوفا، مؤمن،
شجاع، فهيم و مخلص دارد؛ چرا كه تجربه تاريخی نشان داده هيچ رهبر و مصلح اجتماعی بدون داشتن يارانی وفادار نتوانسته است اهداف خويش را محقق
سازد. در طول تاريخ بسيار شاهد بوده ايم كه رهبرانی شايسته و توانمند تنها به دليل نداشتن يارانی همدل و همراه از حركت اصلاحی خود باز ايستاده اند كه
نمونه بارز آن عدم قيام امام صادق(ع) بر ضد امويان است.
«سدير صيرفی» می گويد:
روزی بر امام وارد شدم و گفتم: چرا نشسته ايد؟ امام فرمود: ای سدير! چه اتفاقی افتاده است؟ گفتم: از فراوانی دوستان و شيعيان و يارانت سخن می گويم.
فرمود: فكر می كنی چند تن باشند؟ گفتم يكصد هزار. فرمود: يكصد هزار؟! گفتم آری و شايد دويست هزار! فرمود: دويست هزار؟ گفتم: آری و شايد نيمی از
جهان.
به دنبال اين گفت وگو، امام به همراه سدير به سوی «ينبع» حركت كرد. در آنجا گلّه بزغاله ای مشغول چرا بود. آن حضرت با ديدن آن گله فرمود:
ای سدير! اگر تعداد ياران ما به تعداد اين بزغاله ها بود، ما برجای نمی نشستيم.
سدير می گويد: بعد از اقامه نماز رفتم و بزغاله ها را شمردم، ديدم هفده رأس بيشتر نيستند.1
انقلاب جهانی حضرت مهدی(ع) نيز از ديگر نهضتها جدا نيست، بلكه همان روند طبيعی را خواهد پيمود، نه اين كه همه چيز با معجزه تمام شود و هيچ قطره
خونی ريخته نشود. برعكس، آنچه از روايات استفاده می گردد و از بيان اوصاف شخص حضرت روشن می شود، اين است كه ايشان دارای چنان قدرت جسمانی
است، كه به فرموده امام رضا(ع):
با اينكه سن زيادی دارد، ولی جوان و بدن او قوی است. حتی اگر دستهای مباركش را به طرف بزرگ ترين درخت دراز كند و آن را به طرف زمين آورد، می شكند؛
اگر صيحه ای بين كوهها زند از فرياد او كوهها درهم می ريزند...2 .
هر يك از ياران آن حضرت نيز قوه چهل مرد را دارا و از نظر صلابت همچون پاره های آهن هستند. اينها نشانگر آن است كه حضرت جنگ سختی در پيش
خواهند داشت. و اگر كارها با معجزه تمام می شد ديگر نيازی به يارانی با چنين قدرت جسمانی و صلابت و شجاعت نبود. در حالی كه روايات به ما می فهمانند
كه كار حضرت حجت(ع) سخت تر از كار جدش رسول خدا(ص) خواهد بود؛ زيرا مردمی كه در برابر پيامبر خدا ايستاده بودند افراد جاهلی بودند كه سنگ و چوب
و... می پرستيدند ولی جاهلانی كه در مقابل امام عصر(ع) می ايستند كسانی هستند كه قرآن به دست می گيرند و با تأويل كردن آيات قرآن و مستمسك قرار
دادن آن با حضرت می جنگند. لذا بايد ايشان ياورانی باهوش داشته باشد كه مانند ياوران حضرت امير در جنگ صفين فريب مكرها و حيله های دشمن نخورند.
فضيل بن يسار می گويد از امام صادق(ع) شنيدم كه می فرمود:
إنّ قائمنا - عليه السلام - إذا قام استقبل من جهل الناس أشدّ ممّا استقبله رسول الله - صلّی الله عليه و آله و سلم - من جهّال الجاهليّه. قلت: و كيف ذاك؟
قال: انّ رسول الله - صلّی الله عليه و آله و سلّم - أتی الناس و هم يعبدون الحجاره والصخور والعيدان والخشب المنحوته، و إنّ قائمنا - عليه السلام - إذا قام أتی
الناس و كلّهم يتأوّل عليه كتاب الله و يحتجّ عليه به.3
هنگامی كه قائم ما(ع) برمی خيزد مردمان جاهل [عصر او] برخوردی بسيار شديدتر از برخوردی كه جاهلان عصر جاهليت با پيامبر خدا داشتند، با او خواهند
داشت. پرسيدم: چگونه؟ فرمود: پيامبر خدا(ص) در حالی در ميان مردم آمد كه آنها سنگ و صخره، چوبهای كنده كاری شده می پرستيدند، اما قائم ما(ع)
هنگامی كه به پا می خيزد در حالی در ميان مردم می آيد كه همه آنها در برابر او به تأويل كتاب خدا می پردازند و براساس آن با او احتجاج می كنند.
لازم به ذكر است كه ما منكر امدادهای الهی و غيبی خدای متعال نيستيم. همانگونه كه خداوند پيامبران را با امدادهای خود با فرستادن ملائكه يا معجزات
ديگر؛ مانند عصای حضرت موسی و... كمك كرد، در انقلاب حضرت حجت(ع) بيشتر كمك خواهد كرد؛ چرا كه حكومت جهانی حضرت مهدی(ع) نتيجه زحمات
طاقت فرسای همه پيامبران و اوصيای پيامبران و ثمره خون پاكان و نيكانی است كه در راه رفع ظلم و ستم و استقرار عدل و عدالت ريخته شده است و اين
حكومت صالحان و وعده حتمی خداوند است.
بنابراين سيره و روش حكومت حضرت همان سيره جد بزرگوارش می باشد كه جاهليت را از بين می برد و اسلام را از بدعتها و زوايد پيراسته می كند و
اسلامی نو به دور از هرگونه بدعت و زوايد به دنيا عرضه می كند:
يصنع كما صنع رسول الله - صلی الله عليه و آله - يهدم ما كان قبله، كما هدم رسول الله - صلی الله عليه و آله - امر الجاهليه و يستأنف الأسلام جديداً.4
او آنچنان كه رسول خدا(ص) عمل كرد عمل می كند آنچه را قبل از او موجود بوده نابود می سازد - همچنان كه پيامبر خدا(ص) مظاهر جاهليت را نابود ساخت - و
اسلام را با چهره ای جديد برمی گرداند.
در اينجا ما به بعضی از خصال ياوران آن حضرت كه در قرآن كريم و روايات معصومين(ع) وارد شده اشاره می كنيم. تا اين عزيزان را بهتر بشناسيم و الگوی راه
خود قرار دهيم و اوصاف و ويژگيهای آنها را در راه خودسازی خويش به كار گيريم تا زمينه ساز حضور حضرتش شويم و از جمله اصحاب و ياران آن عزيز قرار گيريم.
ان شاءالله

1. يارانی بلند آوازه
از روايات به خوبی استفاده می شود كه ياران مهدی(ع) افرادی شناخته شده، خوش نام، و حسب و نسبشان كاملاً معلوم و صاحب مناصب اجتماعی،
اشراف و قضات و حكام اند:
و هم النجباء والقضات و الحكّام والفقهاء فی الدين .5
آنها از افراد نيك نژاد، قاضيان، فرمانروايان و فقهای در دين هستند.
حتی بر روی سلاح آنها نام و نسب و اوصاف آنها نوشته شده است.6 چنانكه مولای متقيان علی(ع) می فرمايند:
أسماؤهم فی السماء معروفه و فی الأرض مجهوله... .
آنها در آسمان شناخته شده اند و در زمين [تا آمدن آن حضرت] ناشناخته می مانند.
صادق آل محمد(ع) در تأويل و تفسير آيه 148 سوره بقره می فرمايد:
نزلت هذه الآيه فی المفقودين من أصحاب القائم - عليه السلام - قوله عزّوجلّ: «أينما تكونوا يأت بكم الله جميعاً» أنّهم المفقودون من فرشهم ليلاً فيصبحون بمكّه، و
بعضهم يسير فی السحاب نهاراً يعرف إسمه و إسم أبيه و حليته و نسبه. فقلت جعلت فداك أيّهم أعظم ايماناً؟ قال: الّذی يسير فی السحاب نهاراً.8
اين آيه كه می فرمايد: «در هر كجا باشيد خداوند همه شما را حاضر می كند» درباره ناپديد شوندگان از اصحاب قائم(ع) نازل گشته است. آنان شبانگاهان از
بسترهايشان ناپديد می شوند و بامدادان در مكه خواهند بود و بعضی از آنها در روز بر ابرها حركت می كنند كه نام آنها و نام پدرشان و خصوصيات و نسبشان
معروف است.
راوی می گويد: عرض كردم: فدايت شوم، كدام يك ايمانشان قوی تر است؟ حضرت فرمودند: آن كه در روز بر ابر حركت می كند.

2. پيشگامان در كارهای خير
يكی از اوصاف و ويژگيهای «عباد الرحمن» اقدام در كارهای خير است. آنها نه تنها در كارهای خير وارد می شوند و از انجام كارهای نيك بهره مند می گردند، از
خداوند نيز می خواهند كه آنها را امام و پيشوای نيك انديشان و نيكوكاران قرار دهد. قرآن كريم ضمن شمارش دوازده صفت از اوصاف «عبادالرحمن» می فرمايد:
يكی از اوصاف آنها اين است كه از خداوند می خواهند آنها را از رهبران و پيشگامان راه خير قرار دهد:
واجعلنا للمتقين إماماً9.
از اين رو يكی از اوصاف ياران حضرت مهدی(ع) سبقت گرفتن در كارهای خير است.
چنانكه امام صادق(ع) در تفسير آيه 148 سوره بقره كه می فرمايد:
فاستبقوا الخيرات أين ما تكونوا يأت بكم الله جميعاً.
پس در كارهای خير بر يكديگر پيشی گيريد. هر جا باشيد، خداوند همه شما را حاضر می كند.
می گويند:
منظور از خيرات «ولايت» است. و منظور از «يأت بكم الله جميعاً»، 313 تن از ياران قائم(ع) می باشند. به خدا سوگند! در يك لحظه همچون قطعات ابر پاييزی گرد
شمع وجود حضرتش جمع می شوند. و به خدا قسم «امت معدوده» (ذكر شده در قرآن) آنها هستند.10
آری مصداق بارز و اتم خيرات «ولايت» است؛ ولايت خدای متعال، ولايت رسول خدا(ص) و ائمه هدی(ع) كه اصحاب حضرت با جان و دل آن را پذيرفته و تا
آخرين قطره خون در احيا و ترويج و دفاع از آن سر از پا نمی شناسند.

3. دارای شخصيتی بی نظير
شخصيت انسان - كه برگرفته از مجموعه عوامل اعتقادی، اجتماعی، وراثتی و... است - سبب می گردد تا هر فردی در درجه خاصی از مكانت اجتماعی و
موقعيت دينی قرار گيرد و مجموعه رفتارهای عملی انسان نيز از اين شخصيت ريشه می گيرد. قرآن كريم می فرمايد:
قل كلّ يعمل علی شاكلته11.
بگو: هر كس به طريقه خويش عمل می كند.
به قول معروف: از كوزه همان برون تراود كه در اوست. بنابراين هر چه شخصيت انسان والاتر باشد، مكانت اجتماعی و موقعيت انسانی بالاتری خواهد داشت،
لذا امير مؤمنان(ع) در اشاره به شخصيت منحصر به فرد ياران حضرت مهدی(ع) می فرمايد:
لم يسبقهم الأوّلون ولايدركهم الآخرون.12
آنان به مقامی رسيده اند كه نه گذشتگان بر آنان پيشی گرفته اند و نه آيندگان به مقام والای آنان می رسند.
برخی از آنان به مقامی می رسند كه با ابرهای آسمان از مكانی به مكان ديگر سير می كنند: «و بعضهم يسير فی السحاب نهاراً»13، بعضی ديگر زمين بسان
طوماری در زير پايشان درهم پيچيده می شود و آنان مسافت طولانی را در مدتی كوتاه می پيمايند.
امام صادق(ع) نيز در مورد آنان می فرمايند:
فيصر الله أنصاره من أطراف الأرض، تطوی لهم الأرض طيّاً14
ياران مهدی از نقاط مختلف زمين به سوی او حركت می كنند و زمين زير پای آنان درهم پيچيده می شود.

4. حقيقتی ناشناخته
برخی از واقعيات كه در كتب آسمانی و از جمله قرآن كريم يا در روايات اسلامی آمده در نگاه اول غيرممكن يا بعيد به نظر می رسد. اين امر دلائل مختلفی
دارد. يك دليل آن منحصر و محدود كردن اسباب و عوامل موجود در عوامل و اسباب مادی است. مثلاً: اگر معجزات پيامبران؛ مانند اژدها شدن عصای حضرت
موسی(ع) را با ادله مادی بنگريم قطعاً غيرممكن به نظر می رسد كه يك چوب در آن واحد به ماری تبديل شده و همه اشيای ساحران را ببلعد و دوباره به حالت
اول برگردد. اما اگر زاويه ديدمان را از ماديات فراتر بريم درمی يابيم كه معجزات انبيا بی سبب و علت نيست منتهی علت مادی ندارد.
دليل ديگر، محدود بودن اطلاعات ماست، چه در بعد مادی چه در بعد معنوی؛ لذا تا كنون علت بسياری از امور - حتی فعل و انفعالات جسمانی خود - را
نمی دانيم. به همين جهت پس از قرنها تحقيقات و مطالعات دانشمندان، هنوز وقتی درباره انسان اظهارنظر می كنند می گويند: «انسان موجود ناشناخته».
طی الأرض از اموری است كه هنوز بشر به چگونگی آن پی نبرده است. در حالی كه يقين داريم اين كار شگفت برای برخی از بندگان خدا ميسر است.
قرآن كريم در داستان حضرت سليمان و تخت ملكه «سبا» به اين موضوع تصريح دارد و می فرمايد:
قال يا أيّها الملؤا أيّكم يأتينی بعرشها قبل أن يأتونی مسلمين قال عفريت من الجنّ أنا اتيك به قبل أن تقوم من مقامك و إنّی عليه لقویّ أمين قال الذی عنده
علم من الكتاب أنا اتيك به قبل أن يرتدّ إليك طرفك فلّما رءاه مستقراً عنده قال هذا من فضل ربّی... .15
سليمان گفت: ای سران [كشور] كداميك از شما تخت او را - پيش از آن كه مطيعانه نزد من آيند - برای من می آورد؟« عفريتی از جنّ گفت: «من آن را پيش از
آن كه از مجلس خود برخيزی برای تو می آورم و بر اين [كار] سخت توانا و مورد اعتمادم.» كسی كه نزد او دانشی از كتاب [الهی] بود، گفت: «من آن را پيش از
آن كه چشم خود را برهم زنی برايت می آورم.» پس چون [سليمان] آن [تخت] را نزد خود مستقر ديد، گفت: اين از فضل پروردگار من است.
اين آيه به صراحت بيانگر آن است كه تخت ملكه سبا از فاصله بسيار دور (از يمن تا اردن) در كمتر از چشم برهم زدن نزد حضرت سليمان آورده شده است.

5. ذخيره های الهی
خداوند متعال همواره برای هدايت انسانها و رفع مشكلات آنها و تنبيه زورگويان و متجاوزان فاسد افرادی از پيامبران، اوصيای بزرگ آنها و افراد صالح و مؤمن را
برمی گزيند، كه گاهی در روايات از آنها با عنوان كارگزاران خداوند در روی زمين ياد می شود.
اصحاب حضرت حجت(ع) همچون امامشان - كه «بقيه الله» و «ذخيره الله» است - از جمله افرادی هستند كه خداوند وعده عذاب حكام جور و ستم و
مشركان و كفار را به دست آنها داده و مقرر ساخته است كه پايان حكومت جباران و شروع حكومت صالحان با دست توانای آنها و رهبريت امام زمان(ع) واقع
شود.
قرآن كريم از آنها تحت عنوان «أمّت معدوده» نام می برد. خداوند متعال در قرآن خطاب به كفار منحرف می فرمايد:
و لئن أخّرنا عنهم العذاب إلی أمّه معدوده ليقولنّ مايحبسه ألايوم يأيتهم ليس مصروفاً عنهم و حاق بهم ما كانوا به يستهزءون16.
اگر ما عذاب را تا [آمدن] «امت معدوده» از آنها به تأخير بيندازيم می گويند: چه چيز آن را باز می دارد؟ آگاه باش! هنگامی كه آن روز بيايد، عذاب از آنها برگردانده
نمی شود، و آنچه را كه مسخره می كردند آنها را فرو خواهد گرفت.
از امام باقر و امام صادق(ع) روايت شده كه آن دو بزرگوار در تفسير اين آيه فرمودند:
منظور از «امت معدوده» (امت شمرده شده)، همان اصحاب حضرت مهدی(ع) در آخرالزمان هستند كه 313 نفر به تعداد اهل «بدر» می باشند و همانگونه كه
پاره های ابر پاييزی به هم می پيوندند آنان نيز در آن واحد گرد می آيند.17
و در روايت ديگر امام صادق(ع) می فرمايد:
منظور از «عذاب» خروج حضرت قائم(ع) است (كه سبب عذاب كافران و مفسدان خواهد شد) و منظور از «امت معدوده» اصحاب اوست كه به تعداد اهل بدر
می باشند.18

6. ايمان ياوران مهدی(ع)
بنابر آنچه از قرآن كريم و روايات معصومين به ما رسيده، ايمان نيز مانند بسياری از حقايق ديگر دارای رتبه و درجه است؛ لذا مؤمنان به نسبت علم و معرفت و
يقينی كه نسبت به حقيقت دين - به ويژه ذات باری تعالی پيدا می كنند - دارای درجات مختلفی می باشند (والمؤمنون والمؤمنات بعضهم أولياء بعض)19 لذا هر چه
پايه يقين فرد قوی تر باشد و كمتر شك و ترديد در قلب او راه يابد دارای ايمانی قوی تر است و از رتبه و ارزشی والاتر برخوردار خواهد بود.
ياوران مهدی(ع) به درجه ای از ايمان رسيده اند كه هيچ شكی در دلشان راه نمی يابد:
« و رجال كان قلوبهم زبرالحديد، لايشوبها شكّ فی ذات الله أشدّ من الحجر...»20 .
مردانی هستند فولاددل كه همه وجودشان يقين به خداست و هيچ شكی در دلشان راه نمی يابد مردانی سخت تر از صخره ها... .
با معرفت، به خدا ايمان آورده اند، و ايمان به خدا در اعماق جانشان نفوذ كرده است. امام صادق(ع) در روايتی، ضمن بيان اوصاف آنان، شيعيان را به الگو
گرفتن از آنان سفارش می كند:
سليمان بن هارون می گويد: به آن جناب گفتم، بعضی از عجليان گويند كه شمشير رسول خدا، نزد عبدالله بن حسن است. فرمود: به خدا سوگند! نه او و نه
پدرش با هيچ يك از دو چشمانشان آن را نديده اند، مگر آن كه پدرش آن را نزد حسين ديده باشد و آن شمشير برای صاحب اين امر محفوظ است. پس مبادا به
راست و چپ روی آوری كه به خدا سوگند امر روشن است. به خدا سوگند! اگر اهل آسمان و زمين همدست شوند كه اين امر را از جايگاهی كه خداوند آن را
قرار داده، جدا سازند نخواهند توانست و چنانچه همه مردمان كفر ورزند تا جايی كه هيچ كس نماند، خداوند كسانی را خواهد آورد كه شايستگان باشند. سپس
فرمود: آيا نمی شنوی كه خداوند می فرمايد: «ای كسانی كه ايمان آورده ايد، هر كدام از شما كه از دين روی گردانيد، پس به زودی خداوند قومی را كه آنها را
دوست می دارد و آنها نيز خدا را دوست می دارند و با مؤمنان فروتن و يا كافران سرسخت اند، به نصرت اسلام برمی انگيزد...»21 (تا آخر آيه را تلاوت فرمود) و در
آيه ديگر فرمود: «پس اگر اين قوم به آن كفر ورزند، همانا قومی را كه هرگز به آن كافر نشوند، بر آن می گماريم.» سپس حضرت فرمود: «اهل اين آيه، همان
كسانی اند كه در آيه قبل بودند».
در آيه ای كه امام صادق(ع) آن را تلاوت فرموده اند، اوصاف مؤمنانی كه بايد اين رسالت بزرگ را انجام دهند، چنين بيان گرديده است:
1. آنها به خدا عشق می ورزند و جز به خشنودی او نمی انديشند: «يحبّهم و يحبّونه»؛
2. در برابر برادران دينی شان خاضع و فروتن هستند: «أذلّه علی المؤمنين»؛
3. برای بسط عدل و اجرای فرامين الهی همواره در راه جهاد فی سبيل الله هستند: «يجاهدون فی سبيل الله»؛
4. برای نابودی كافران و برچيدن بساط ستمگران، كوشا هستند و از هيچ ملامتی پروا ندارند: «ولا يخافون لومه لائم».
اين صفات پسنديده كه از اعتقاد به خدا و ايمان به مقصد نشأت گرفته، از آنها انسانهايی ساخته است كه در شكستن سنتهای نادرست - كه اكثر مردم
بدانها پايبندند و مخالفان خود را به استهزا می گيرند - پروايی ندارند.
بسياری را می شناسيم كه صفات ممتازی دارند، اما مقابل غوغای محيط و هجوم افكار عوام و اكثريت منحرف، بسيار محافظه كار و ترسو می گردند و در مقابل
آنها ميدان را خالی می كنند. در حالی كه برای يك رهبر سازنده و افرادی كه برای اجرای افكار او وارد ميدان می شوند، قبل از هر چيز چنين شهامتی لازم است.
عوام زدگی، محيطزدگی و مانند آن، كه همه نقطه مقابل اين امتياز عالی روحی هستند، سد راه بيشتر اصلاحات محسوب می گردند. آری به دست آوردن اين
امتيازات و موقعيتها در هر درجه كه باشد، علاوه بر كوشش خود فرد، مرهون فضل خداوند است كه به هر كس بخواهد و شايسته بيند عطا كند:
ذلك فضل الله يؤتيه من يشاء.22

7. برپا دارندگان نماز
نماز، ستون دين »و هی عمود دينكم«23 ؛ معراج مؤمنان «الصلوه معراج المؤمن»24 ؛ وسيله ياد خدا «أقم الصلوه لذكری»25 ؛ نور چشم رسول خدا «قره
عينی فی الصلوه»26 است و اهميت دادن به آن از بارزترين نشانه های مؤمن برشمرده شده است: «قد افلح المؤمنون الذينهم فی صلوتهم خاشعون».27
هر پيكارجوی با باطل و دفع كننده ظلم و فساد و برپا كننده حق و عدالت، بايد خود را به زيور نمازگزاران آراسته كند؛ چرا كه اين نماز است كه از فحشا و منكر
جلوگيری می كند و ياد خدا را در دلها زنده می دارد. نماز عهد خداست «الصلوه عهد للَّه».27 از اين رو درباره اصحاب صاحب الأمر(ع) می خوانيم:
فيهم رجال لاينامون الليل لهم دویّ فی صلوتهم كدوی النحل29.
برخی از آنان شب را نخوابند و زمزمه نماز و مناجات شبانه شان همچون صدای زنبوران عسل فضا را آكنده سازد.
آری با ياد خدا و برپايی نماز جان و دلشان را روشن نموده اند: «كان قلوبهم القناديل»30 و چهره ظاهريشان نمايانگر سيرت پاك درونيشان می باشد:
قد أثر السجود بجباهم ليوث بالنهار، رهبان بالليل31.
سجده ها در پيشانی آنها اثر گذارده است. آنان شيران روز و پارسايان شبند.
و به فرموده قرآن:
سيماهم فی وجوههم من أثر السجود32.
نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است.

8. پرداخت كنندگان زكات
همچنان كه اسلام تنها يك مكتب اخلاقی، عبادی و فلسفی نيست. بلكه يك «آيين جامع» و كامل است كه به همه نيازهای روحی و معنوی انسان توجه
دارد. پرورش يافتگان حقيقی اين مكتب نيز افرادی تك بعدی نيستند بلكه يك مسلمان راستين در حاليكه يك مجاهد ميدان رزم است، يك عابد محراب عبادت نيز
می باشد. همچنان كه خود را به خدا نزديك می سازد، ارتباط خود را با خلق خدا نيز محكم می كند. لذا همان گونه كه برپا داشتن نماز نشانه يك مؤمن وارسته
است: «و يقيمون الصلوه»33 زكات نيز نشانه بارز يك مسلمان واقعی است: «و يؤتون الزكاه»34. همچنان كه يك مسلمان از اقامه نماز به رشد و كمال و معراج
می رسد از طريق پرداخت زكات نيز به اين مقامات می رسد: «خذمن أموالهم صدقه تطهرّهم و تزّكيهم بها»35؛ چرا كه زكات انسان را از بخل و دنياپرستی و
رذائل اخلاقی پاك می كند، و نهال نوع دوستی، سخاوت، رعايت حقوق ديگران به ويژه فقرا، مستمندان و درماندگان را در نهاد او پرورش می دهد و با پرداخت
زكات زمينه فساد را در جامعه از بين می برد. لذا امام صادق(ع) می فرمايد:
كسی كه يك قيراط از زكات را نپردازد نه مؤمن است و نه مسلمان و نه ارزشی دارد.36
لذا يكی از اوصاف بارز اصحاب امام زمان(ع) كه از برگزيدگان شاگردان مكتب وحی بوده و الگوی راستين رهپويان طريق انبيا و اوليا می باشند، پرداخت زكات
است. بنابراين بعد از استقرار حكومت عدل جهانی حضرت مهدی(ع) اولين اقدام آنها اقامه نماز و ادای زكات و احيای امر به معروف و نهی از منكر می باشد.
چنان كه امام باقر(ع) در تفسير آيه 41 سوره حج می فرمايد:
الذين إن مكّناهم فی الأرض أقاموا الصلوه و اتواالزكوه و أمروا بالمعروف و نهوا عن المنكر وللَّه عاقبه الأمور.
می فرمايد: اين آيه درباره آل محمد(ص) و حضرت مهدی(ع) و اصحاب او می باشد. خداوند، شرق و غرب عالم را تحت سيطره آنها درمی آورد و دين را به وسيله
آنها در جهان آشكار می سازد، و ديگر از ظلم و ستم و بدعت نشانی در روی زمين باقی نمی ماند.37

9. امركنندگان به معروف و پيكاركنندگان با منكر
امر به معروف و نهی از منكر وظيفه ای كه اجرای آن نشان افتخار «بهترين امت» را برای امت اسلامی به ارمغا

1 . ثقه الاسلام كلينی، الكافی، ج2، ص242.
2 . علامه بحرانی، المحجّه فيما نزل فی القائم الحجّه، ص106؛ علامه مجلسی، بحارالانوار، ج52، ص327.
3 . علامه بحرانی، حليهالأبرار، ج5، ص327.
4 . حليهالأبرار، ج5، ص321.
5 . علامه بحرانی، البرهان فی تفسير القرآن، ج2، ص24.
6 . فيض كاشانی، نوادر الأخبار، تصحيح مهدی انصاری، ص269.
7 . قندوزی، ينابيع الموده، ص437.
8 . البرهان، ج2، ص22؛ كمال الدين و تمام النعمه، ج2، ص672؛ حليه الأبرار، ج5، ص312.
9 . سوره فرقان (25)، آيه 74، «و ما را برای پرهيزكاران پيشوا گردان».
10. البرهان، ج2، ص22.
11. سوره اسراء (17)، آيه 84.
12. معجم أحاديث الإمام المهدی، ج3، ص100.
13. حليه الأبرار، ج5، ص312، ح6؛ المحجه، ص21؛ سيمای حضرت مهدی(ع) در قرآن، ص46.
14. معجم احاديث الإمام المهدی، ج3، ص29.
15. سوره نمل (27) آيه 40-38.
16. سوره هود (11) آيه 8.
17. علامه طبرسی، مجمع البيان، ج6، ص185؛ تفسير برهان، ج5، ص105.
18. البرهان، ج5، ص103؛ نعمانی، كتاب الغيبه، ص241.
19. سوره توبه (9) آيه 71.
20. بحارالأنوار، ج52، ص308.
21. سوره مائده (5) آيه 54.
22. تفسير نمونه، ج4، ص416.
23. بحار الأنوار، ج82، ص29.
24. سرالصلوه، ص7.
25. سوره طه (20) آيه 14.
26. بحارالأنوار، ج77، ص77.
27. سوره مؤمنون (23) آيه 1و2.
28. كنزل العمّال، ج7، ص279.
29. بحار الأنوار، ج52، ص308.
30. همان.
31. منتخب الأثر، ص486.
32. سوره فتح (48) آيه 29.
33. سوره توبه (9) آيه 71.
34. همان.
35. همان، آيه 103.
36. وسائل الشيعه، ج6، ص20، ب4، ح9.
37. ينابيع الموده، ج3، ص244؛ البرهان، ج6، ص570.
38. سوره آل عمران (3) آيه 110.
39. نهج البلاغه، صبحی صالح، ح374 «و ما اعمال البرّ كلّها والجهاد فی سبيل الله، عند الأمر بالمعروف والنهی من المنكر، إلاّ كنفثه فی بحر لجّی».
40. وسائل الشيعه، ج11، ح6، ب1.
41. علامه بحرانی، غايه المرام، ج7، ص80؛ السيوطی، الحاوی للفتاوی، ج2، ص58.
42. سوره حج (22) آيه 41.
43. المحجّه فيما نزل فی القائم الحجه، ص143؛ سيمای حضرت مهدی در قرآن، ص254.