عدالت در فيلمسازي
خبرگزاري فارس: برآوردهاي سنگين و چند برابر فيلمهاي متوسط كه هميشه متعلق به فقط سي نفر ميباشد را كه نبايد فقط سي نفر بخورند؛ اين كه عدالت نيست.
انقلاب شكوهمند اسلامي ايران كه به وقوع پيوست، سينماي گذشته ايران آرام آرام جايش را به سينماي جديد پس از انقلاب داد. اندكي از سينماگران موج نو و حقيقتگراي گذشته به خاطر ترويج خودآگاهي و جامعهآگاهي و ستيز با ظلم و نابرابري به كار حرفهاي خود ادامه دادند اما دانشكدهها و آموزشگاهها و مراكز هنري، فيلمسازان جديدي پرورش دادند كه پس از انقلاب جملگي در حال كار و فعاليت هستند.
به طور كلي انقلاب اسلامي ايران سه نوع فيلمساز تربيت كرد.
1- فيلمسازان بيتالمالي يا دولتي
2- فيلمسازان مستقل يا غير دولتي
3- فيلمسازان نيمه بيتالمالي يا نيمه مستقل
فيلمسازان بيتالمالي يا دولتي، فيلمسازاني هستند كه بند ناف آنها را با پول بيتالمال يا پول دولت بريدهاند. اين دسته از فيلمسازان آنقدر از پول بيتالمال حيف و ميل و آنقدر از پول دولت استفاده كردهاند و آنقدر فيلم دولتي و بيبو و بيخاصيت ساختهاند و آنقدر به نام و نان و مواهب و امكانات رسيدهاند كه خودشان نيز باورشان نميشود كه روز و روزگاري بتوانند فيلمي بسازند كه هزينه آن فيلم از بيتالمال مردم شريف و نجيب ايران نباشد. آنها فقط با پول بيزبان بيتالمال ميتوانند فيلم بسازند. البته نه پولي كه هزينه توليد تنها يك فيلم متوسط ايراني است. كمترين هزينه توليد فيلم اين دسته از فيلمسازان بيتالمالي برابر با شش فيلم متوسطي است كه ديگر فيلمسازان شريف و مستقل كشور ميسازند.
اين دسته از فيلمسازان فقط فيلمساز بيتالمالي يا دولتي هستند. اگر بخواهند راه و روش ديگري را ياد بگيرند راه و روش خودشان را كه شگرد دارند را خيلي سريع فراموش ميكنند؛ مثل ماجراي كلاغ و كبك. در مورد اين دسته از فيلمسازان، ماجراي همسايهها ياري كنيد تا من شوهرداري كنم نيز صادق است. اگر همسايهها و دولت كمك نكنند و پول هنگفت بيتالمال را در اختيار اينها قرار ندهند، جان ميدهند اما فيلم نميتوانند بسازند.
فيلمسازان بيتالمالي يا دولتي يك ويژگي مهم دارند. آنها مدام از اعتقادات و ارزشها و اخلاقيات و مستحبات و انواع و اقسام فتنه حرف ميزنند و در خواب و بيداري تبليغ ميكنند كه فقط خودشان مومن و مسلمان و فيلمساز و هنرمند واقعي هستند و ديگران لادين و لامذهب و كافر و مشرك ميباشند و بنابراين بيدينها و مشركها حق استفاده از بيتالمال را حتي به اندازه يك ارزن هم ندارند. جالب است كه اگر تمام صحبتها و گفتوگوهاي فيلمسازان بيتالمالي را رصد كنيد، هرگز از عدالت و امامتي كه عدالتگستر است و به جز مذهب پر افتخار شيعه، هيچ مذهب ديگري اين دو ويزگي ممتاز و جهاني را ندارد، يك كلمه هم از عدالت و امامت عدالت گستر حرف نميزنند.
ويژگي ديگر فيلمسازان بيتالمالي يا دولتي اين است كه با وجود بودجههاي كلان و ميلياردي، فيلمهايي توليد ميكنند كه به اندازه يك ريال هم به حال جامعه و كشور جمهوري اسلامي ايران سودمند نيست. آنها در عمل به شدت با الگوسازي از دين و مذهب و كشور و مردم مخالفند اما در حرف چنان زيبا سخن ميگويند كه نادانهاي مذهبي و خشك مقدسها تصور ميكنند كه اينان مومنان و معتقدان واقعي انقلاب هستند در صورتي كه تاريخ سينماي ايران نشان داده كه اينگونه نيست و اين دسته از فيلمسازان فقط نقش مومنين و معتقدين را به شدت خوب بازي ميكنند و اگر صداي انفجاري بشنوند فوري به نزد مسئولين ميروند و از مومن بودن خود اعلام برائت ميكنند و فوري بار سفر ميبندند و ياران واقعي مردم و انقلاب را تنها ميگذارند.
تعداد اعضاي كانون كارگردانان سينماي ايران حدود دويست و سي نفر است و حداكثر اين دسته از فيلمسازان بيتالمالي سي نفر. دويست نفر از هنرمندان واقعي اين ديار به نوبت و هر پنج سال يكبار، حداكثر پانصد ميليون از دولت وام ميگيرند كه فيلم خوب بسازند كه ميسازند و در مقابل سي نفر از هنرمندان دروغين، ميلياردها ميليارد پول همه نهادهاي فرهنگي و غير فرهنگي را هر سال مال خود ميكنند و دست آخر فيلم مزخرف و بي بو و بي خاصيت ميسازند و مردم را نيز از سينماها فراري ميدهند.
سي و دو سال از انقلاب شكوهمند اسلامي ايران گذشته و اين سي نفر در هر كجا و هر نهادي كه پول سرشار ميداده، حضور داشتهاند و با وجودي كه براي صد نسل بعد از خودشان نيز امكانات رويايي فراهم كردهاند ولي به گرگهاي گرسنه و شيران درندهاي ميمانند كه به هيچ بني بشري اجازه نزديك شدن به اين حوزههاي آب و ناندار را نميدهند و به نظر ميآيد كه سند چنين مراكز بيپايان پول و ثروت را به نام آباء و اجداد خود به ثبت قانوني رساندهاند.
فيلمسازان بيتالمالي يا دولتي، ظاهري زيبا و لبخند مهرباني هميشه با خود دارند و رو در رو مدام از خوبيها و فداكاريها و كارهاي خوب شما سخنها ميگويند اما در پشت اين ظاهر زيبا و لبخند مهربان و تعريفها و تمجيدها، زباني به شدت برنده و تيز و تهمت زننده و دروغگو دارند و در چشم به هم زدني، چنان نقشهاي براي نيستي و نابوديات ميكشند كه ابليس بزرگ به داشتن چنين شاگردان توانايي با افتخار تمام احسن الخالقين ميگويد.
ويژگي جديد فيلمسازان بيتالمالي يا دولتي فاميل شدن با مسئولين دولتي يا غير دولتي اما قدرتمند است. جديدا مد شده است كه براي استفاده تمام و كمال از بيتالمال مردم نجيب كشور، ماموراني را به استخدام درميآورند و از دور و نزديك مسئولين و نوادگان آنها را رصد ميكنند و با هزاران ترفند، بساط فاميل شدن و فاميل بازي درميآورند و با اين شيوه، چاه نفت و گاز و طلا و مس و سنگهاي قيمتي را به سوي خانههاي خود هدايت ميكنند و طبيعتا خود را همچنان ارزشي و انسان و مومن و ديگران را غير ارزشي و حيوان و كافر مينامند و اينگونه و كاملا ناجوانمردانه بيتالمال را غارت ميكنند. شگرد جديد فيلمسازان بيتالمالي، هم كاسه و هم پياله شدن با مسئولين مهم و غير مهم دولتي است. برآوردهاي سنگين و چند برابر فيلمهاي متوسط را كه هميشه متعلق به فقط سي نفر است كه نبايد فقط سي نفر بخورند. اينگونه كه عدالت نيست. عدالت يعني با هم خوردن و البته سر را به زير برف كردن و خود را به نفهمي زدن كه مثلا كسي نميبيند. ممكن است كسي نبيند كه اينگونه نيست و همه در حال رصد و ديدن هستند اما به فرض درستي، صاحب كسان و صاحب عصر و زمان كه ميبيند.
درباره فيلمسازان بيتالمالي و دو دسته ديگر و رابطه هر كدام از آنها با دولت محترم و عدالتمحور آقاي دكتر محمود احمدينژاد سخنان عريان و بيپروايي خواهم گفت. چرا كه شيعه مولا علي و مولا حسين اگر اينگونه سخن نگويد و ديگران را هم به اينگونه سخن گفتن دعوت و تشويق نكند به يقين از شيعيان معاويه و عمر و عاص خواهد بود.