رباعي هاي ابوسعيد ابوالخير

رباعی شمارهٔ ۱۷         
دی شانه زد آن ماه خم گیسو را          بر چهره نهاد زلف عنبر بو را
پوشید بدین حیله رخ نیکو را          تا هر که نه محرم نشناسد او را
 

رباعی شمارهٔ ۱۸         
در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا          طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا
ور دل به خدا و ساکن میکده‌ای          می نوش که عاقبت بخیرست ترا
 

رباعی شمارهٔ ۱۹         
تا درد رسید چشم خونخوار ترا          خواهم که کشد جان من آزار ترا
یا رب که ز چشم زخم دوران هرگز          دردی نرسد نرگس بیمار ترا
 

رباعی شمارهٔ ۳۶         
ای آینه حسن تو در صورت زیب          گرداب هزار کشتی صبر و شکیب
هر آینه‌ای که غیر حسن تو بود          خواند خردش سراب صحرای فریب
 

رباعی شمارهٔ ۴۱         
دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت          اشکم همه در دیدهٔ گریان میسوخت
میسوختم آنچنانکه غیر از دل تو          بر من دل کافر و مسلمان میسوخت
 

رباعی شمارهٔ ۴۸         
ایدل چو فراقش رگ جان بگشودت          منمای بکس خرقهٔ خون آلودت
می‌نال چنانکه نشنوند آوازت          می‌سوز چنانکه برنیاید دودت