رباعي هاي ابوسعيد ابوالخير
رباعی شمارهٔ ۱
باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بتپرستی باز آ
این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ
رباعی شمارهٔ ۲
یا رب به محمد و علی و زهرا یا رب به حسین و حسن و آلعبا
کز لطف برآر حاجتم در دو سرا بیمنت خلق یا علی الاعلا
رباعی شمارهٔ ۳
وصل تو کجا و من مهجور کجا دردانه کجا حوصله مور کجا
هر چند ز سوختن ندارم باکی پروانه کجا و آتش طور کجا
رباعی شمارهٔ ۴
منصور حلاج آن نهنگ دریا کز پنبهٔ تن دانهٔ جان کرد جدا
روزیکه انا الحق به زبان میآورد منصور کجا بود؟ خدا بود خدا
رباعی شمارهٔ ۵
وا فریادا ز عشق وا فریادا کارم بیکی طرفه نگار افتادا
گر داد من شکسته دادا دادا ور نه من و عشق هر چه بادا بادا
رباعی شمارهٔ ۶
ای شیر سرافراز زبردست خدا ای تیر شهاب ثاقب شست خدا
آزادم کن ز دست این بیدستان دست من و دامن تو ای دست خدا
رباعی شمارهٔ ۷
گفتم صنما لاله رخا دلدارا در خواب نمای چهره باری یارا
گفتا که روی به خواب بی ما وانگه خواهی که دگر به خواب بینی ما را
رباعی شمارهٔ ۸
گفتی که منم ماه نشابور سرا ای ماه نشابور نشابور ترا
آن تو ترا و آن ما نیز ترا با ما بنگویی که خصومت ز چرا
رباعی شمارهٔ ۱۰
یا رب مکن از لطف پریشان ما را هر چند که هست جرم و عصیان ما را
ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم محتاج بغیر خود مگردان ما را
رباعی شمارهٔ ۱۱
گر بر در دیر مینشانی ما را گر در ره کعبه میدوانی ما را
اینها همگی لازمهٔ هستی ماست خوش آنکه ز خویش وارهانی ما را
رباعی شمارهٔ ۱۲
تا چند کشم غصهٔ هر ناکس را وز خست خود خاک شوم هر کس را
کارم به دعا چو برنمیآید راست دادم سه طلاق این فلک اطلس را
رباعی شمارهٔ ۱۳
پرسیدم ازو واسطهٔ هجران را گفتا سببی هست بگویم آن را
من چشم توام اگر نبینی چه عجب من جان توام کسی نبیند جان را
رباعی شمارهٔ ۱۴
از زهد اگر مدد دهی ایمان را مرتاض کنی به ترک دینی جان را
ترک دنیا نه زهد دنیا زیراک نزدیک خرد زهد نخوانند آن را
رباعی شمارهٔ ۱۵
تسبیح ملک را و صفا رضوان را دوزخ بد را بهشت مر نیکان را
دیبا جم را و قیصر و خاقان را جانان ما را و جان ما جانان را
رباعی شمارهٔ ۱۶
ای دوست دوا فرست بیماران را روزی ده جن و انس و هم یاران را
ما تشنه لبان وادی حرمانیم بر کشت امید ما بده باران را