راسخون

خواص میوه و سبزیجات

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

کُندُر گیاهی دارویی است از راسته افراها (Sapindales) که از صمغ آن هم به عنوان خوشبو کننده استفاده می‌شود. صمغ کندر را معمولا با اسفنددانه می‌سوزانند.
کندر مقوی قلب-حافظه- صاف شدن صدا- ضد خلط خونی است.
نام علمی این گیاه Boswellia thurifera یا B. sacra است. طعم این عصاره بسیار تلخ است .
محققان دریافتند که تجویز کندر ، به ویژه دوز ‏‎g/kg‎‏0/05 ، در دوران بحرانی رشد و نمو سیستم عصبی جنین و نوزاد ، موجب افزایش چشمگیر (001/0>‏‎p‎‏) قابلیتهای یادگیری ، به ویژه تقویت و نگهداری حافظه می شود . از این رو به نظر می رسد که کندر می تواند دارای تاثیری مثبت بر روند تکامل مغز و احتمالا شکل گیری مناسب درختهای دندریتی ، اکسونها و برقراری ارتباطات صحیح بین آنها باشد.

آن چه از روایات راجع به کندر آمده به این شرح است:
محمد بن سنان از امام رضا(ع) نقل كرده است كه آن حضرت فرمود: «همسران باردارتان را كندر دهید؛ اگر حمل آنها پسر باشد، پاكیزه قلب ودانشمند و شجاع خواهد شد و اگر دختر باشد، خوش اخلاق و زیبا مى‏شود.»
پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ):
به زنان باردار خود، كندر بدهید؛ چرا كه عقل كودك را افزون مى كند.
پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ):
بر شما باد كندر؛ چرا كه ... عقل را افزون مى كند، ذهن را ذكاوت مى دهد، چشم را جلا مى بخشد و فراموشى را از میان مى برد.
امام رضا (علیه السلام ):
فراوان كندر بخورید، آن را در دهان نگه دارید و بجوید. بلغم معده را مى زداید و آن را تمیز مى كند، عقل را استحكام مى بخشد و غذا را مى گوارد.

بهترین راه مصرف کندر
آنرا کوبیده و هر روز صبح ناشتا یک قاشق مربا خوری از آنرا در یک استکان آب حل کرده و مصرف نمایید.
همچنین میتوانید آنرا در دهان گذاشته و به صورت آدامس از آن استفاده نمایید اما کمی تلخ میباشد.

بی خوابی، بد خوابی، نگرانی و اضطراب، سوء هضم، یبوست مزاج، پرخوری، به جای نظم در غذا، خوردن مواد مختلف به فاصله های کم، زیاد خوردن ماست ترش و دوغ ، خوردن زیاد مقدار پنیر، سیب ترش، مقدار زیادی گشنیز هر کدام به طریقی فعالیت های فکری را دشوار یا حافظه و سرعت انتقال را موقتا کند می کند.
بر عکس خواب مناسب، استراحت، اطمینان خاطر، تغذیه مناسب و منظم، مزاج مرتب، مطالعه در زمان مناسب ( نه بلافاصله بعد از صرف غذا ) خوردن مقدار مناسبی از خرما یا کشمش، عسل و گردو به همراه پنیر، آجیل به مقدارکم، تنفس عمیق در هوای سالم و ورزش صبحگاهی، استفاده از شیر یا شیر کاکائو در صورت امکان، استراحت نیم ساعته در نزدیکی ظهر، بیدار ماندن بعد از نماز صبح یا بعد از طلوع آفتاب، خودداری از خواب نزدیک غروب آفتاب موجب نشاط و فعالیت مغز و افزایش حافظه و آمادگی برای کارهای فکری می شود.
خوردن صبحانه در ساعات اولیه بامداد (صبح نسبتا زود) به این مقصود کمک می کند . استفاده از مقدارکمی زنجبیل در غذاها ( به جای ادویه دیگر یا همراه آنها ) نیز مفید است. تلاوت آیات قرآن کریم و روزه ماه مبارک رمضان نیز به دلایلی که نیاز به بحث جداگانه دارد، در افزایش حافظه مؤثر است.

برای تقویت حافظه، مصرف آنتی‌‌اكسیدان‌ها(مثل میوه‌ و سبزی ها) كه از سلول‌های بدن دفاع و آنها را تغذیه می‌كند، پیشنهاد شده است. آنتی‌اكسیدان‌ها همچنین از رسوب‌كردن چربی در رگ‌های خونی جلوگیری می‌كنند و باعث می‌شوند كه خون به راحتی جریان پیدا كند و به مغز برسد.
مطالعاتی كه در دانشگاه پزشكی هاروارد انجام شده، نشان داده است افرادی كه مقدار زیادی سبزیجات تازه استفاده می‌كنند، كمتر دچار فراموشی و تضعیف حافظه می‌شوند.

مغز برای انجام فعالیت های طبیعی خود به استیل كولین نیاز دارد كه منشأ آن از لسیتین می باشد. وقتی لسیتین ازطریق غذا دریافت می شود طی مراحل جذب وهضم به كبد وارد شده ، شكسته و كولین كه جزئی از ساختمان لسیتین است از آن جدا می شود كه از این كولین آزاد شده بسیاری از مواد حیاتی و ضروری بدن ساخته خواهد شد.
یكی از نقش های مهم كولین در ساختن استیل كولین است. استیل كولین اهمیت بسیاری برای فعالیت مغز و مركز حافظه دارد و با بودن استیل كولین، مغز و مركز حافظه توانایی ضبط و نگهداری صحبت ها، نوشته ها و دیده ها را خواهند داشت و تا زمانی كه این ماده حیاتی یعنی استیل كولین ساخته شده از لسیتین به اندازه كافی به مغز برسد ما دچار فراموشی نمی شویم و برعكس در اثر كاهش مقدار استیل كولین به دنبال كمبود لسیتین ، حتی به مدت كوتاه، قدرت حافظه كاهش یافته و فرد قدرت حفظ طولانی صحبت ها و دیده ها را از دست خواهد داد و یا مطالب و مسائل جدید را به سختی به خاطر می سپارد.
منابع غذایی لسیتین
لسیتین درعدس، ذرت، شیر، زرده تخم مرغ، تخم آفتابگردان، جوانه گندم، بادام زمینی، آرد جو و سر، كبد(جگر) گوساله و... وجود دارد ولی از همه بیشتر در لوبیای سویا یافت می شود. مقدار لسیتین موجود در لوبیای سویا بسیار بالاتر از لسیتین سایر مواد ذكر شده می باشد و به همین علت در سازمان بهداشت جهانی(WHO) سویا را، سلطان لسیتین معرفی كرده اند. به عبارتی كیفیت لسیتین گرفته شده از سویا از سایر تركیبات بهتر و بالاتر می باشد.

مطالعه دو مطلب "غذاهای تقویت كننده حافظه (1)" و "غذاهای تقویت كننده حافظه (2)" در همین سایت به آدرس "صفحه اصلی > تغذیه و سلامت > خبرها و دانستنیهای تغذیه > تغذیه افراد سالم " نیز برای تان مفید خواهد بود.

این روزها نبرد بین كربوهیدرات و پروتئین بسیار زیاد است، به خصوص اینکه رژیم‌های پُر پروتئین و كم كربوهیدارت اثرات مطلوبی در كاهش وزن و افزایش هوشیاری از خود نشان داده‌اند. البته نه قندها و نه پروتئین‌ها، نقش مستقیمی در افزایش توانایی فرد برای تمركز ایفا نمی کنند و به عنوان منبع قدرت مغزی به حساب نمی‌آیند. اما نباید كل تاثیرات را نادیده گرفت.
در بدن، كربوهیدرات‌ها (قندها) به گلوكز تبدیل می‌شوند. این كار حداقل 2 تا 4 ساعت طول می‌كشد، در حالی كه تجزیه پروتئین‌ها حداقل به 4 ساعت زمان نیاز دارد. بنابراین نمی توان گفت یك ماده غذایی اثرات معجزه آسایی بر حافظه داشته باشد.
متخصصان تغذیه معتقدند تركیبی از غذاها مثل میوه‌جات، سبزیجات، غلات و دیگر مواد غذایی در كل باعث بهبود سلامت جسم و ذهن می‌شوند و اگر فردی رژیم غذایی سالمی داشته باشد، كل فعالیت‌های جسمی و ذهنی او در حد مطلوب و مورد نظر قرار می‌گیرند.
عامل دیگری كه ممكن است با تمركز ذهن افراد رابطه داشته باشد، پُرخوری یا كم خوری است.
اگر فردی قبل از انجام یك كار مهم، پُرخوری كند، احساس خواب آلودگی می‌كند، زیرا گردش خود از مغز به سمت معده منحرف می‌شود تا عمل هضم غذا به بهترین نحو صورت گیرد. از سوی دیگر افرادی كه كالری كافی دریافت نمی كنند و از وعده غذایی خود صرف نظر می‌كنند یا تحت رژیم ‌های سخت غذایی قرار دارند، نمی توانند تمركز خوبی داشته باشند و حواس آنها به راحتی پرت می‌شود.
به علاوه تحقیقات نشان داده است كودكانی كه صبحانه میل می‌كنند، حافظه كوتاه مدت بهتری نسبت به همكلاسی‌های خود كه صبحانه نمی‌خورند، دارند. در ضمن كودكانی كه صبحانه‌های پُر كالری می‌خورند (مثل كیك، شكلات، شیرینی و...) تمركز خوبی ندارند.
رژیم‌های غذایی پُر چرب نیز روی آگاهی و تمركز، اثرات منفی دارد، طوری كه حافظه و یادگیری تضعیف می‌شود، پس نمی‌توان از افرادی كه غذاهای پُرچرب می‌خورند، انتظار هوش آنچنانی داشت.
قفسه‌های مغازه‌ها یا داروخانه‌ها پر از قرص‌ها، شربت‌ها و مكمل‌های ویتامین، املاح و مواد گیاهی است كه روی همه آنها قید شده كه از نظر جسمی و ذهنی باعث تقویت شما می‌شوند. تعداد این مواد آنقدر زیاد است كه قابل شمارش نیست، اما مطمئن باشید این مواد آن طور هم كه درباره آنها تبلیغ شده، سودمند نیستند و اگر یك امتحان یا مصاحبه بزرگی در پیش دارید، بهتر است برای تقویت حافظه و تمركز خود، بر روی این مواد حساب باز نكنید.
گزارش‌هایی وجود دارد كه می‌گوید ویتامین‌های E,C,B و بتاكاروتن و منیزیم می تواند قدرت مغز را تقویت كنند. اما هیچ كس ثابت نكرده كه قرص های حاوی این مواد بتوانند باعث تقویت حافظه و تمركز شوند. در ضمن وقتی مقدار زیادی از این مواد در غذاهای طبیعی وجود دارند، چرا به سراغ قرص های آنها برویم؟
ویتامین C را به راحتی در مركبات می‌توان یافت. بتاكاروتن در هویج ، اسفناج و دیگر سبزیجات برگ دار سبز وجود دارد. قرص های ویتامینی و مكمل موارد مصرف خاصی دارند و هیچ وقت نمی‌توانند جای مواد غذایی را بگیرند.
به تازگی نظریه‌هایی مطرح شده كه قابل توجه است. مثل مواد غذایی حاوی اسید‌های چرب امگا3(مثل ماهی)، وین پوستین(كه در یك گیاه وجود دارد) یا كولین(ماده مغذی اصلی موجود در لسیتین) دارای اثرات خاصی هستند و بر سلامت ذهن، تاثیرات مثبتی دارند و محققان در تلاشند تركیبی از این مواد را در اختیار افراد بگذارند تا قدرت حافظه آنها تقویت شود.
فكر نكنید اگر غذای خاصی مصرف كنید، تمركز و حافظه شما قدرت فوق العاده‌ای پیدا می‌كند. اگر امتحان یا مصاحبه‌ای در پیش دارید و دوست دارید حافظه و تمركز شما قدرت خوبی داشته باشند، نكات زیر را به خاطر بسپارید:
- كارهای لازم را برای آمادگی خود، از قبل انجام دهید، سر فرصت و بدون عجله.
- شب قبل، خوب بخوابید.
- ورزش را در برنامه زندگی خود به طور منظم در نظر بگیرید.
- یك رژیم غذایی متعادل و حاول تمامی گروه های غذایی مصرف كنید. به هیچ وجه از ماده غذایی خاصی به منظور تقویت حافظه استفاده نكنید؛ چون ممكن است وضعیت شما را بدتر كند. از غذاهای طبیعی و سالم در حد معقول استفاده كنید تا ذهن شما برای هر كاری آماده باشد.

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

سیاه‌دانه
نام علمی
Nigella sativa


سیاه‌دانه گیاهی یک‌ساله و گلدار و بومی جنوب غربی آسیا است. در ایران این گیاه به‌ویژه در اراک و اصفهان به فراوانی می‌روید. از دانهٔ این گیاه به عنوان ادویه استفاده می‌شود.

 

سیاه‌دانه از راستهٔ گل‌های ساعت (Ranunculales) و تیرهٔ آلالگان (Ranunculaceae) است.

دانه‌اش دارای اثر قاعده‌آور، ضد کرم، ضد باکتری، مسهل و زیادکننده ترشحات شیر است.

سیاه‌دانه مزه‌ای تلخ و ادویه‌ای دارد با کمی ته‌مزهٔ توت فرنگی. از سیاه‌دانه در شیرینی‌جات و شربت‌ها و لیکورها استفاده می‌شود. بر گونه‌ای از نان پاکستانی معروف به نان پیشاوری همیشه سیاه‌دانه می‌پاشند.

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

کنف گیاهی است دو لپه و گلدار یکساله با ریشه های متراکم و عمیق و سفید رنگ ، ساقه این گیاه نسبتاً علفی و اکثراً بدون انشعاب و ارتفاع آن از یک تا 4 متر تغییر می کند. ارتفاع متوسط ساقه کنف بین 4/2 تا 6/3 متر است. برگهای کنف متناوب بادمبرگی نسبتاً بلند، رگبرگهای پنجه ای و برگها ساده یا پنجه ای است که هر دو نوع برگ ممکن است روی یک بوته وجود داشته باشد. برگها دارای لبه های دندانه دار بوده و در سطح برگ و ساقه کرکهای ریزی وجود دارد. گل بصورت منفرد نسبتاً بزرگ در روی ساقه در نقطه بین برگ و ساقه قرار دارد. گل کنف کامل و منظم میباشد. کاسه گل از 5 کاسبرگ که در قاعده کم و بیش به یکدیگر چسبیده اند و جام گل از 5 گلبرگ غالباً متقارن که در قاعده پیوسته هستند تشکیل یافته است. کاسه گل دارای کاسچه (کاسه فرعی) که باریک و معمولاً دارای 8 لوب میباشند. جام گل زرد ولی در وسط بنفش رنگ است و گلبرگهاسه تاچهار برابر بلندتر از کاسبرگها می باشد. نافه که از تعداد بسیاری پرچم تشکیل یافته است. مادگی فوقانی از 5 برچه پیوسته تشکیل یافته و تمکن آن محوری است. تخمدان 5 خانه ای مجزا و در هر خانه دو ردیف تخمک واژگون (آناتروپ) قرار دارد. میوه کنف کپسول لوکولیسید، تخم مرغی شکل، نوک تیز کرک دار و اندازه آنها تقریباً برابر نصف کاسبرگ است. هر کپسول دارای 5 برچه است. که در داخل هر برچه حداقل یک دانه وجود دارد. دانه ها به رنگ سیاه و خاکستری و در داخل هرکپسول حدود 18 تا 20 دانه وجود دارد.این گونه دارای چهار واریته به قرار زیر می باشد :
(1) Hici var. Viridis (2) H.c.var.vulgaris
(3) H.c. var purpurea (4) H.c. var sinplox
از ارقام مهم کنف می توان از کوبا 108 و کوبا 2032 ، کوبانو ، مصری ، اورگلاید ، فلوریدا ، رودزین و سودان تر ادیف نام برد.


نیاز اکولوژیکی

آب و هوا : گیاه برای رشد و نمو و تولید الیاف بذر کافی باید در مناطق گرم و نیمه گرمسیری کشت گردد. کنف در برابر سرما حساس بوده و یخبندان عامل مهم محدود کننده کاشت ، تولید جوانه و رشد آن است. حداقل درجه حرارت برای تولید جوانه کنف حدود 12 درجه سانتی گراد است مناسبترین درجه حرارت برای کنف در طول دوره رشد 25 تا 30 درجه سانتی گراد می باشد در فصل تابستان می تواند گرمای 35 تا 40 درجه را تحمل کرده به رشد خود ادامه دهد.هر گاه کنف در مناطق مرطوب و در زمین هایی که در نزدیکی دریا کاشته شود، رطوبت نسبی 68 تا 82 درصد را تحمل می کند.
کنف گیاهی روز بلند و در مناطقی که روزانه کمتر از 5/12 ساعت روشنایی وجود دارد، بخوبی رشد نکرده با رور نشده و کشت آن موفقیت آمیز نمی باشد. مناطق با ورزش باد شدید برای رشد کنف مناسب نیست زیرا باد شدید علاوه بر تبخیر سریع باعث خوابیدگی (و رس) ساقه ها میشود. کشت کتف بخصوص انواع وحشی آن در زمین های هم سطح دریا تا ارتفاع 1250 متری امکان پذیر است لکن مناسب ترین ارتفاع برای انواع اصلاح شده کنف از سطح دریا حدود 600 متر می باشد.
خاک : خاک محل کشت کنف باید دارای عمق کافی و کاملاً قابل نفوذ و حاصلخیز باشد برای همین زمین های رسی برای کاشت این گیاه مناسب نمی باشند.بهترین خاک برای کاشت کنف زمین های رسی شنی ، شنی رسی لمونی شنی و یا لمونی با مواد ارگانیکی کافی میباشند.
زمین هایی که سفره آب زیرزمینی آنها بالا و بخوبی زه کشی نشده باشند و همچنین زمین های باتلاقی برای کاشت و رشد و نمو کنف مناسب نیستند. کنف نسبت به شوری کم و بیش مقاوم است.
pH مناسب برای رشد کامل کنف بین 7/4 تا 8/7 است لیکن در خاکهائی که pH آنها بین 6 تا 8/6 و حداکثر 7 باشد بهتر رشد می نماید.
تناوب : کنف گیاهی است که در دوره رشد مواد غذائی زیادی را جذب و زمین را از وجود مواد غذایی بویژه ماده ازته و فسفره نسبتاً ضعیف می نماید. کاشت مداوم یا چند ساله آن در یک زمین سبب بروز بیماریهای گیاهی بخصوص بوته میری شده و موجب نقصان محصول می شود. علاوه بر اینها در مناطقی که کاشت کنف و پنبه رواج دارد چون این دو گیاه از یک تیره هستند و دارای آفات و بیماریهای مشترک می باشند نباید آنها را در تناوب بدنبال هم قرار داد و حتی در یک مزرعه حتی المقدور باید این دو را با فاصله نسبتاً زیاد و دور از یکدیگر کاشت در صورتی که در گردش زراعی کنف بعد از گیاهان تیره حبوبات کاشته شود،تولید الیاف و بذر رضایت بخش خواهد بود.
کنف را می توان در تناوب همراه با گیاهانی مانند حبوبات ، بادام زمینی ، گندم ، ذرت و حتی برنج قرار داده، تناوب دو یا سه ساله بر قرار نمود. در شمال ایران برای تولید کنف اغلب تناوب سه ساله شرح زیر برقرار می گردد:
سال اول: ذرت
سال دوم: حبوبات
سال سوم: کنف.

آماده سازی خاک

زمین کشت کنف باید از لحاظ موادآلی غنی باشد. لذا اگر برای تقویت و اصلاح زمین در سال قبل کود سبز داشته شده باشد باید در اواسط پائیز زمین را شخم زد تا در اثر زیر خاک رفتن کود سبز و پوسیدن آن مواد آلی زمین (هوموس) افزایش یابد یا با اضافه کردن کود دامی پوسیده در پائیز به مقدار 20 تا 30 تن در هکتار آنها با شخم عمیق به زیر خاک برد. عمق این شخم بستگی به عمق خاک زراعتی دارد و حد متوسط آن 20 سانتی متر است در بهار پس از یخبندان و سرما باید زمین را شخم سطحی و یا دیسک زد تا کلوخ ها کاملاً خرد شوند شخم و یا دیسک بهاره باید عمود بر شخم پائیزه باشد در صورت وجود بقایای محصول سال قبل از قبیل ریشه و ساقه یا علف های هرز در سطح زمین بایستی آنها را جمع آوری و از زمین خارج کرده و سپس به تسطیح زمین اقدام نمود.
مواد غذایی مورد نیاز کنف.
برای آنکه کنف محصول کافی تولید نماید با توجه به شرایط آب و هوایی و نوعی که کاشته می شود لازم است از کود های شیمیائی بویژه ازت و فسفر و پتاس به مقدار مورد نیاز استفاده شود.برای استفاده بیشتر گیاه از مواد فسفره و پتاس بهتر است این دوماده را قبل کاشت و به وسیله دیسک در عمق 4 یا 5 سانتی متری خاک قرارداد.لیکن اگر کود ازته (اوره) دردو مرحله و به صورت سرک به زمین اضافه شود نتیجه بهتر خواهد بود. مرحله اول پخش کود ازته همزمان با تنک کردن بوته های اضافی و مرحله دوم 30 روز بعد از مرحله اول است. هر گاه کنف به منظور تولید بذر کاشته شود مصرف بیش از حد مورد نیاز ماده ازته سبب دیرسی گیاه و علفی شدن آن گردیده و به ورس ساقه کمک می کند.در شمال میزان کود شیمیائی به قرار زیر است ازت 100 کیلوگرم در هکتار ، فسفر 60 کیلوگرم در هکتار و پتاس 30 کیلوگرم در هکتار.

کاشت

زمان کاشت باید طوری انتخاب شود که شرایط جوی و خاک از هر نظر برای کاشت و رویش بذر مناسب باشد و برای رسیدن به این هدف تعیین مقدار بذر در هکتار نیز عامل مهمی برای تولید محصول خواهد بود. لذا پس از رفع سرما و افزایش درجه حرارت خاک در بهار هر چه زودتر اقدام به کشت شود زیرا کاشت به موقع دارای مزایای زیر است :
(1) کشت به موقع سبب می گردد که در موقع بارش باران های بهاری جوانه به سرعت از بذر خارج و رشد اولیه آن بهتر انجام می شود.
(2) رشد گیاه تا زمان برداشت کامل شده و مقدار محصول نیز افزایش یابد در مورد ارقامی که نسبت به نور حساسیت کمتری دارند زمان کاشت آنها هر چه زودتر انجام گیرد مرحله تولید گل و رسیدن و در نتیجه برداشت محصول نیز زودتر انجام خواهد شد.
اگر موقع کاشت بذر رطوبت و حرارت خاک کافی و شرایط مناسب باشد بذر کاشته شده پس از 5 تا 6 و حداکثر 8 روز جوانه تولید می نماید از تولید جوانه تا ظهور اولین گل حدود 90 تا 105 روز و از گل دادن تا رسیدن کامل حدود 45 تا 50 روز طول می کشد. زمان کاشت کنف در مازندران از حدود اواخر فروردین تا حدود اواخر اردیبهشت مطابق شرایط جوی تغییر می کند. بهترین زمان کشت کنف در خوزستان ( دزفول) از اوایل اسفند تا اواسط اردیبهشت و در ایرانشهر از اواسط بهمن تا اواخر اسفند ماه است. در ورامین مناسب ترین زمان کاشت از حدود اوایل اردیبهشت تا اواخر خرداد ماه می‌باشد.
مقدار بذر :
مقدار بذر برای هر هکتار تابع عواملی نظیر درجه حرارت محیط در زمان کاشت،نوع زراعت(دیمی یا آبی)،هدف از تولید (تهیه بذر یا الیاف) و همچنین روش کاشت (خطی یا کرتی دستپاش) تغییر می کند.
در کاشت کنف به منظور تهیه الیاف در زراعت های خطی که با ماشین کاشته می‌شود مقدار بذر مورد نیاز حدود 20 تا 25 کیلوگرم در هکتار است و فاصله خطوط کاشت 15 تا20 و گاهی 25 سانتی متر و بین بوته ها 5 سانتی متر می باشد هرگاه منظور از کاشت کنف تولید بذر باشد مقدار بذر مصرفی 10 تا 15 کیلوگرم و فاصله خطوط را باید بین 40 تا 60 سانتی متر و فاصله بوته ها را بین 5 تا 7سانتی متر انتخاب کرد. در زراعت‌های دستپاش مقدار بذر مورد نیاز بیشتر از زراعتهای خطی و حدود 35 تا 40 کیلوگرم در هکتار است.
در زراعتهای خطی که کاشت بوسیله بذر پاش انجام میشود معمولاً بذر را در وسط و یا کناره های خطوط کاشت میکارند. عمق کاشت بذر کنف در شرایط مختلف بین 1 تا 3 سانتی متر تغییر کرده و مناسب ترین آن حدود 2 تا 3 سانتی متر است.
هنگام کاشت برای پیشگیری و از بین بردن پاره ای از بیماریهای بذر زاد بهتر است قبل از کاشت بذر را با سموم سیستمیک و یا سمومی بر مبنای P.C.N.B ضدعفونی نمود.

داشت

داشت،آبیاری تنک کردن،وجین و مبارزه با آفات و بیماریها از ضروریات داغشت می باشد.
آبیاری :
مقدار آب مورد نیاز کنف از زمان کاشت تا رسیدن کامل بستگی به تراکم بوته ها،جنس خاک ، درجه حرارت و رطوبت نسبی محیط و مقدار ریزش باران دارد در مناطقی که حدود 500 تا 750 میلی متر بارندگی سالیانه داشته باشد می توان زراعت دیم کنف را انجام دهد در غیر این‌صورت آبیاری الزامی است. در جنوب ایران به علت شور بودن زمینها بهتر است از کاشت کنف به صورت کرتی اجتناب کرده و این گیاه را به صورت خطی کشت کرد.
تنک کردن و وجین : پس از آنکه رشد اولیه کنف کامل شد و ارتفاع بوته ها حدود 10 تا 12 سانتی متر گردید. بایستی بوته های اضافی را تنک و از بین خارج نمود عمل تنک کردن یا معمولاً با دست انجام میشود پس از پایان آن باید فاصله بوته ها در روی خطوط بین 5 تا 7 سانتی متر و فواصل خطوط در مورد کنف لیفی 20 تا 30 و در مورد کنف بذری 40 تا 60 سانتی متر باشد.برای جلوگیری از رشد علفهای هرز لازم است در 2 تا 3 و حداکثر 4 مرتبه مزرعه را وجین کرد. مناسب ترین وسیله مبارزه استفاده از کولتیواتور است.
آفات و بیماریها :
مهمترین آفات کنف عبارتند از : آفات کرم خاردار ، کارادرینا ، تریپس ، آگروتیس و شته . که سم مورد مصرف برای تریپس ، شته متاسیستوکس 5/1 در هزار میباشد و برای کرم خاردار وکارادرینا و آگروتیس می توان از سم سوین به نسبت 2 کیلو در هکتار استفاده کرد. از دیگر آفات سر پولک (Padagrica mentriesi) میباشد که با سم تیودان می توان با آن مبارزه نمود. آفت دیگر کرم ریشه یا لارو پروانه (Agrotis segetum) که برای مبارزه با آن باید با علف های هرز مبارزه و با لیندین 25 درصد طعمه پاشی نمود.
آفت دیگر کرم ساقه کنف( pyrausta nubilalis )می باشد که با قطع و سوزاندن علفهای هرز اطراف مزرعه در ماههای تیر و مرداد می توان با آن مبارزه نمود.
از بیماریهای مهم کنف عبار تند از :
(1) بیماری پوسیدگی طوقه و ریشه کنف (Fusarium bucharicum) که عامل آن قارچ می باشد که برای مبارزه و پیشگیری آن کارهای زیر ضروری است:
(1) تهیه ارقام مقاوم، (2) رعایت اصول آیش و تناوب. (3) خود داری از کشت در زمین های باتلاقی و یازمین هائی که دارای املاح کلسیم زیاد می باشند. (4) مبارزه شیمیائی که تا حدودی مشکل می باشد.
2- بیماری لکه ارغوانی برگ کنف
3- بیماری لکه دودی کنف
4- بیماری پوسیدگی خاکستری کنف می باشد.

برداشت

زمان برداشت کنف در گیلان و مازندران از حدود اوایل مهر تا اواخر مهر و در خوزستان و فارس از اوایل تا اواخر آبان ماه و در ورامین اواسط آبان تا اواسط آذر می باشد.
برداشت کنف زمانی باید انجام شود که ساقه کاملاً خشک نشده باشند در غیر اینصورت به علت چسبیدن الیاف به جدار ساقه جدا کردن آنها مشکل و از کیفیت آنها کاسته می شود. جهت مصرف در کارخانجات کاغذسازی موقعی به برداشت کنف اقدام می شود که مقدار محصول خشک ساقه حداکثر و کپسول ها رسیده باشد. اگر کشت کنف برای تهیه بذر باشد می توان در اواخر مرحله زندگی کنف بتدریج که کپسولها می رسند آنها را از ساقه جدا و در محل مناسبی انبار نمود و یا زمان رسیدن دانه ها که حدود 2 ماه پس از ظهور اولین گل در گیاه می باشد ساقه ها را به وسیله ماشین یا اره موتوری و با داس قطع کرده و در دسته های 20 تا 25 کیلوگرمی دسته بندی و در مزرعه در معرض جریان هوا قرار داده تا خشک شوند پس از 2 تا 3 و حداکثر 7 روز آنها را با وسایل مختلف کوبیده و دانه ها را از سایر مواد جدا کرده و در داخل گونی های کنفی ریخته و انبار می کنند. عدم وجود رطوبت و جریان داشتن مناسب هوا در انبار باید رعایت شود.
اگر هدف از کاشت کنف تهیه الیاف باشد معمولاً قبل از آنکه ساقه ها بطور کامل برسند و قبل از چسبیدن الیاف به جدار ساقه برداشت باید انجام گیرد. هنگام برداشت ساقه ها را از ریشه از زمین خارج می کنند در صورتیکه ساقه ها را از نزدیک سطح زمین کف بر نمایند.کیفیت الیاف بهتر می باشد و ریشه ها و گل و لای اطراف ریشه داخل ساقه ها نمی شوند. پس از برداشت برای کاهش رطوبت ساقه و افزایش سرعت تبخیر،ساقه ها را در دسته های کوچک به شکل خاصی در مزرعه به حالت ایستاده قرار می دهند که به آن چاتمه کردن می گویند. پس از چند روز دسته های ساقه را درون حوضچه هائی که در آن ها آب جریان دارد قرار می‌دهند و درجه حرارت آب داخل حوضچه ها باید حدود 30 تا 32 درجه سانتی گراد باشد. عمل تخمیر پوست ساقه توسط میکروارگانیسم های موجود در آب صورت می گیرد.
مدت زمان تخمیر بستگی به درجه حرارت آب داشته و در شرایط مساعد بین 10 تا 20 روز است و در صورت نامساعد بودن شرایط ممکن است تا دو ماه به تعویق بیفتند. پس از پایان عمل تخمیر و جدا کردن الیاف و شستشو دادن و تمیز کردن آنها الیاف را آویزان کرده تا خشک شوند. حدود یک بیستم وزن ساقه ها را الیاف خشک تشکیل می دهد. رنگ معمولی ساقه کنف هیچگونه تاثیری در رنگ الیاف نداشته و در صورتیکه تخمیر و شستشوی آنها دقیق انجام شود الیاف سفید و شفاف حاصل خواهد شد.

دامنه انتشار

مناطق کاشت کنف در گیلان و مازندران : قائم شهر، بابل ، آمل ، محمود آباد ، بندپی ، سرخ رود ،نور ، لنگرود آستانه ، رشت – بندر انزلی
استان فارس : داراب ، کازرون. کرمان : بم، رفسنجان و جیرفت . تهران : ورامین. خوزستان : دزفول ایرانشهر ، بندرعباس ، میناب ، مهران

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

کنف گیاهی است دو لپه و گلدار یکساله با ریشه های متراکم و عمیق و سفید رنگ ، ساقه این گیاه نسبتاً علفی و اکثراً بدون انشعاب و ارتفاع آن از یک تا 4 متر تغییر می کند. ارتفاع متوسط ساقه کنف بین 4/2 تا 6/3 متر است. برگهای کنف متناوب بادمبرگی نسبتاً بلند، رگبرگهای پنجه ای و برگها ساده یا پنجه ای است که هر دو نوع برگ ممکن است روی یک بوته وجود داشته باشد. برگها دارای لبه های دندانه دار بوده و در سطح برگ و ساقه کرکهای ریزی وجود دارد. گل بصورت منفرد نسبتاً بزرگ در روی ساقه در نقطه بین برگ و ساقه قرار دارد. گل کنف کامل و منظم میباشد. کاسه گل از 5 کاسبرگ که در قاعده کم و بیش به یکدیگر چسبیده اند و جام گل از 5 گلبرگ غالباً متقارن که در قاعده پیوسته هستند تشکیل یافته است. کاسه گل دارای کاسچه (کاسه فرعی) که باریک و معمولاً دارای 8 لوب میباشند. جام گل زرد ولی در وسط بنفش رنگ است و گلبرگهاسه تاچهار برابر بلندتر از کاسبرگها می باشد. نافه که از تعداد بسیاری پرچم تشکیل یافته است. مادگی فوقانی از 5 برچه پیوسته تشکیل یافته و تمکن آن محوری است. تخمدان 5 خانه ای مجزا و در هر خانه دو ردیف تخمک واژگون (آناتروپ) قرار دارد. میوه کنف کپسول لوکولیسید، تخم مرغی شکل، نوک تیز کرک دار و اندازه آنها تقریباً برابر نصف کاسبرگ است. هر کپسول دارای 5 برچه است. که در داخل هر برچه حداقل یک دانه وجود دارد. دانه ها به رنگ سیاه و خاکستری و در داخل هرکپسول حدود 18 تا 20 دانه وجود دارد.این گونه دارای چهار واریته به قرار زیر می باشد :
(1) Hici var. Viridis (2) H.c.var.vulgaris
(3) H.c. var purpurea (4) H.c. var sinplox
از ارقام مهم کنف می توان از کوبا 108 و کوبا 2032 ، کوبانو ، مصری ، اورگلاید ، فلوریدا ، رودزین و سودان تر ادیف نام برد.


نیاز اکولوژیکی

آب و هوا : گیاه برای رشد و نمو و تولید الیاف بذر کافی باید در مناطق گرم و نیمه گرمسیری کشت گردد. کنف در برابر سرما حساس بوده و یخبندان عامل مهم محدود کننده کاشت ، تولید جوانه و رشد آن است. حداقل درجه حرارت برای تولید جوانه کنف حدود 12 درجه سانتی گراد است مناسبترین درجه حرارت برای کنف در طول دوره رشد 25 تا 30 درجه سانتی گراد می باشد در فصل تابستان می تواند گرمای 35 تا 40 درجه را تحمل کرده به رشد خود ادامه دهد.هر گاه کنف در مناطق مرطوب و در زمین هایی که در نزدیکی دریا کاشته شود، رطوبت نسبی 68 تا 82 درصد را تحمل می کند.
کنف گیاهی روز بلند و در مناطقی که روزانه کمتر از 5/12 ساعت روشنایی وجود دارد، بخوبی رشد نکرده با رور نشده و کشت آن موفقیت آمیز نمی باشد. مناطق با ورزش باد شدید برای رشد کنف مناسب نیست زیرا باد شدید علاوه بر تبخیر سریع باعث خوابیدگی (و رس) ساقه ها میشود. کشت کتف بخصوص انواع وحشی آن در زمین های هم سطح دریا تا ارتفاع 1250 متری امکان پذیر است لکن مناسب ترین ارتفاع برای انواع اصلاح شده کنف از سطح دریا حدود 600 متر می باشد.
خاک : خاک محل کشت کنف باید دارای عمق کافی و کاملاً قابل نفوذ و حاصلخیز باشد برای همین زمین های رسی برای کاشت این گیاه مناسب نمی باشند.بهترین خاک برای کاشت کنف زمین های رسی شنی ، شنی رسی لمونی شنی و یا لمونی با مواد ارگانیکی کافی میباشند.
زمین هایی که سفره آب زیرزمینی آنها بالا و بخوبی زه کشی نشده باشند و همچنین زمین های باتلاقی برای کاشت و رشد و نمو کنف مناسب نیستند. کنف نسبت به شوری کم و بیش مقاوم است.
pH مناسب برای رشد کامل کنف بین 7/4 تا 8/7 است لیکن در خاکهائی که pH آنها بین 6 تا 8/6 و حداکثر 7 باشد بهتر رشد می نماید.
تناوب : کنف گیاهی است که در دوره رشد مواد غذائی زیادی را جذب و زمین را از وجود مواد غذایی بویژه ماده ازته و فسفره نسبتاً ضعیف می نماید. کاشت مداوم یا چند ساله آن در یک زمین سبب بروز بیماریهای گیاهی بخصوص بوته میری شده و موجب نقصان محصول می شود. علاوه بر اینها در مناطقی که کاشت کنف و پنبه رواج دارد چون این دو گیاه از یک تیره هستند و دارای آفات و بیماریهای مشترک می باشند نباید آنها را در تناوب بدنبال هم قرار داد و حتی در یک مزرعه حتی المقدور باید این دو را با فاصله نسبتاً زیاد و دور از یکدیگر کاشت در صورتی که در گردش زراعی کنف بعد از گیاهان تیره حبوبات کاشته شود،تولید الیاف و بذر رضایت بخش خواهد بود.
کنف را می توان در تناوب همراه با گیاهانی مانند حبوبات ، بادام زمینی ، گندم ، ذرت و حتی برنج قرار داده، تناوب دو یا سه ساله بر قرار نمود. در شمال ایران برای تولید کنف اغلب تناوب سه ساله شرح زیر برقرار می گردد:
سال اول: ذرت
سال دوم: حبوبات
سال سوم: کنف.

آماده سازی خاک

زمین کشت کنف باید از لحاظ موادآلی غنی باشد. لذا اگر برای تقویت و اصلاح زمین در سال قبل کود سبز داشته شده باشد باید در اواسط پائیز زمین را شخم زد تا در اثر زیر خاک رفتن کود سبز و پوسیدن آن مواد آلی زمین (هوموس) افزایش یابد یا با اضافه کردن کود دامی پوسیده در پائیز به مقدار 20 تا 30 تن در هکتار آنها با شخم عمیق به زیر خاک برد. عمق این شخم بستگی به عمق خاک زراعتی دارد و حد متوسط آن 20 سانتی متر است در بهار پس از یخبندان و سرما باید زمین را شخم سطحی و یا دیسک زد تا کلوخ ها کاملاً خرد شوند شخم و یا دیسک بهاره باید عمود بر شخم پائیزه باشد در صورت وجود بقایای محصول سال قبل از قبیل ریشه و ساقه یا علف های هرز در سطح زمین بایستی آنها را جمع آوری و از زمین خارج کرده و سپس به تسطیح زمین اقدام نمود.
مواد غذایی مورد نیاز کنف.
برای آنکه کنف محصول کافی تولید نماید با توجه به شرایط آب و هوایی و نوعی که کاشته می شود لازم است از کود های شیمیائی بویژه ازت و فسفر و پتاس به مقدار مورد نیاز استفاده شود.برای استفاده بیشتر گیاه از مواد فسفره و پتاس بهتر است این دوماده را قبل کاشت و به وسیله دیسک در عمق 4 یا 5 سانتی متری خاک قرارداد.لیکن اگر کود ازته (اوره) دردو مرحله و به صورت سرک به زمین اضافه شود نتیجه بهتر خواهد بود. مرحله اول پخش کود ازته همزمان با تنک کردن بوته های اضافی و مرحله دوم 30 روز بعد از مرحله اول است. هر گاه کنف به منظور تولید بذر کاشته شود مصرف بیش از حد مورد نیاز ماده ازته سبب دیرسی گیاه و علفی شدن آن گردیده و به ورس ساقه کمک می کند.در شمال میزان کود شیمیائی به قرار زیر است ازت 100 کیلوگرم در هکتار ، فسفر 60 کیلوگرم در هکتار و پتاس 30 کیلوگرم در هکتار.

کاشت

زمان کاشت باید طوری انتخاب شود که شرایط جوی و خاک از هر نظر برای کاشت و رویش بذر مناسب باشد و برای رسیدن به این هدف تعیین مقدار بذر در هکتار نیز عامل مهمی برای تولید محصول خواهد بود. لذا پس از رفع سرما و افزایش درجه حرارت خاک در بهار هر چه زودتر اقدام به کشت شود زیرا کاشت به موقع دارای مزایای زیر است :
(1) کشت به موقع سبب می گردد که در موقع بارش باران های بهاری جوانه به سرعت از بذر خارج و رشد اولیه آن بهتر انجام می شود.
(2) رشد گیاه تا زمان برداشت کامل شده و مقدار محصول نیز افزایش یابد در مورد ارقامی که نسبت به نور حساسیت کمتری دارند زمان کاشت آنها هر چه زودتر انجام گیرد مرحله تولید گل و رسیدن و در نتیجه برداشت محصول نیز زودتر انجام خواهد شد.
اگر موقع کاشت بذر رطوبت و حرارت خاک کافی و شرایط مناسب باشد بذر کاشته شده پس از 5 تا 6 و حداکثر 8 روز جوانه تولید می نماید از تولید جوانه تا ظهور اولین گل حدود 90 تا 105 روز و از گل دادن تا رسیدن کامل حدود 45 تا 50 روز طول می کشد. زمان کاشت کنف در مازندران از حدود اواخر فروردین تا حدود اواخر اردیبهشت مطابق شرایط جوی تغییر می کند. بهترین زمان کشت کنف در خوزستان ( دزفول) از اوایل اسفند تا اواسط اردیبهشت و در ایرانشهر از اواسط بهمن تا اواخر اسفند ماه است. در ورامین مناسب ترین زمان کاشت از حدود اوایل اردیبهشت تا اواخر خرداد ماه می‌باشد.
مقدار بذر :
مقدار بذر برای هر هکتار تابع عواملی نظیر درجه حرارت محیط در زمان کاشت،نوع زراعت(دیمی یا آبی)،هدف از تولید (تهیه بذر یا الیاف) و همچنین روش کاشت (خطی یا کرتی دستپاش) تغییر می کند.
در کاشت کنف به منظور تهیه الیاف در زراعت های خطی که با ماشین کاشته می‌شود مقدار بذر مورد نیاز حدود 20 تا 25 کیلوگرم در هکتار است و فاصله خطوط کاشت 15 تا20 و گاهی 25 سانتی متر و بین بوته ها 5 سانتی متر می باشد هرگاه منظور از کاشت کنف تولید بذر باشد مقدار بذر مصرفی 10 تا 15 کیلوگرم و فاصله خطوط را باید بین 40 تا 60 سانتی متر و فاصله بوته ها را بین 5 تا 7سانتی متر انتخاب کرد. در زراعت‌های دستپاش مقدار بذر مورد نیاز بیشتر از زراعتهای خطی و حدود 35 تا 40 کیلوگرم در هکتار است.
در زراعتهای خطی که کاشت بوسیله بذر پاش انجام میشود معمولاً بذر را در وسط و یا کناره های خطوط کاشت میکارند. عمق کاشت بذر کنف در شرایط مختلف بین 1 تا 3 سانتی متر تغییر کرده و مناسب ترین آن حدود 2 تا 3 سانتی متر است.
هنگام کاشت برای پیشگیری و از بین بردن پاره ای از بیماریهای بذر زاد بهتر است قبل از کاشت بذر را با سموم سیستمیک و یا سمومی بر مبنای P.C.N.B ضدعفونی نمود.

داشت

داشت،آبیاری تنک کردن،وجین و مبارزه با آفات و بیماریها از ضروریات داغشت می باشد.
آبیاری :
مقدار آب مورد نیاز کنف از زمان کاشت تا رسیدن کامل بستگی به تراکم بوته ها،جنس خاک ، درجه حرارت و رطوبت نسبی محیط و مقدار ریزش باران دارد در مناطقی که حدود 500 تا 750 میلی متر بارندگی سالیانه داشته باشد می توان زراعت دیم کنف را انجام دهد در غیر این‌صورت آبیاری الزامی است. در جنوب ایران به علت شور بودن زمینها بهتر است از کاشت کنف به صورت کرتی اجتناب کرده و این گیاه را به صورت خطی کشت کرد.
تنک کردن و وجین : پس از آنکه رشد اولیه کنف کامل شد و ارتفاع بوته ها حدود 10 تا 12 سانتی متر گردید. بایستی بوته های اضافی را تنک و از بین خارج نمود عمل تنک کردن یا معمولاً با دست انجام میشود پس از پایان آن باید فاصله بوته ها در روی خطوط بین 5 تا 7 سانتی متر و فواصل خطوط در مورد کنف لیفی 20 تا 30 و در مورد کنف بذری 40 تا 60 سانتی متر باشد.برای جلوگیری از رشد علفهای هرز لازم است در 2 تا 3 و حداکثر 4 مرتبه مزرعه را وجین کرد. مناسب ترین وسیله مبارزه استفاده از کولتیواتور است.
آفات و بیماریها :
مهمترین آفات کنف عبارتند از : آفات کرم خاردار ، کارادرینا ، تریپس ، آگروتیس و شته . که سم مورد مصرف برای تریپس ، شته متاسیستوکس 5/1 در هزار میباشد و برای کرم خاردار وکارادرینا و آگروتیس می توان از سم سوین به نسبت 2 کیلو در هکتار استفاده کرد. از دیگر آفات سر پولک (Padagrica mentriesi) میباشد که با سم تیودان می توان با آن مبارزه نمود. آفت دیگر کرم ریشه یا لارو پروانه (Agrotis segetum) که برای مبارزه با آن باید با علف های هرز مبارزه و با لیندین 25 درصد طعمه پاشی نمود.
آفت دیگر کرم ساقه کنف( pyrausta nubilalis )می باشد که با قطع و سوزاندن علفهای هرز اطراف مزرعه در ماههای تیر و مرداد می توان با آن مبارزه نمود.
از بیماریهای مهم کنف عبار تند از :
(1) بیماری پوسیدگی طوقه و ریشه کنف (Fusarium bucharicum) که عامل آن قارچ می باشد که برای مبارزه و پیشگیری آن کارهای زیر ضروری است:
(1) تهیه ارقام مقاوم، (2) رعایت اصول آیش و تناوب. (3) خود داری از کشت در زمین های باتلاقی و یازمین هائی که دارای املاح کلسیم زیاد می باشند. (4) مبارزه شیمیائی که تا حدودی مشکل می باشد.
2- بیماری لکه ارغوانی برگ کنف
3- بیماری لکه دودی کنف
4- بیماری پوسیدگی خاکستری کنف می باشد.

برداشت

زمان برداشت کنف در گیلان و مازندران از حدود اوایل مهر تا اواخر مهر و در خوزستان و فارس از اوایل تا اواخر آبان ماه و در ورامین اواسط آبان تا اواسط آذر می باشد.
برداشت کنف زمانی باید انجام شود که ساقه کاملاً خشک نشده باشند در غیر اینصورت به علت چسبیدن الیاف به جدار ساقه جدا کردن آنها مشکل و از کیفیت آنها کاسته می شود. جهت مصرف در کارخانجات کاغذسازی موقعی به برداشت کنف اقدام می شود که مقدار محصول خشک ساقه حداکثر و کپسول ها رسیده باشد. اگر کشت کنف برای تهیه بذر باشد می توان در اواخر مرحله زندگی کنف بتدریج که کپسولها می رسند آنها را از ساقه جدا و در محل مناسبی انبار نمود و یا زمان رسیدن دانه ها که حدود 2 ماه پس از ظهور اولین گل در گیاه می باشد ساقه ها را به وسیله ماشین یا اره موتوری و با داس قطع کرده و در دسته های 20 تا 25 کیلوگرمی دسته بندی و در مزرعه در معرض جریان هوا قرار داده تا خشک شوند پس از 2 تا 3 و حداکثر 7 روز آنها را با وسایل مختلف کوبیده و دانه ها را از سایر مواد جدا کرده و در داخل گونی های کنفی ریخته و انبار می کنند. عدم وجود رطوبت و جریان داشتن مناسب هوا در انبار باید رعایت شود.
اگر هدف از کاشت کنف تهیه الیاف باشد معمولاً قبل از آنکه ساقه ها بطور کامل برسند و قبل از چسبیدن الیاف به جدار ساقه برداشت باید انجام گیرد. هنگام برداشت ساقه ها را از ریشه از زمین خارج می کنند در صورتیکه ساقه ها را از نزدیک سطح زمین کف بر نمایند.کیفیت الیاف بهتر می باشد و ریشه ها و گل و لای اطراف ریشه داخل ساقه ها نمی شوند. پس از برداشت برای کاهش رطوبت ساقه و افزایش سرعت تبخیر،ساقه ها را در دسته های کوچک به شکل خاصی در مزرعه به حالت ایستاده قرار می دهند که به آن چاتمه کردن می گویند. پس از چند روز دسته های ساقه را درون حوضچه هائی که در آن ها آب جریان دارد قرار می‌دهند و درجه حرارت آب داخل حوضچه ها باید حدود 30 تا 32 درجه سانتی گراد باشد. عمل تخمیر پوست ساقه توسط میکروارگانیسم های موجود در آب صورت می گیرد.
مدت زمان تخمیر بستگی به درجه حرارت آب داشته و در شرایط مساعد بین 10 تا 20 روز است و در صورت نامساعد بودن شرایط ممکن است تا دو ماه به تعویق بیفتند. پس از پایان عمل تخمیر و جدا کردن الیاف و شستشو دادن و تمیز کردن آنها الیاف را آویزان کرده تا خشک شوند. حدود یک بیستم وزن ساقه ها را الیاف خشک تشکیل می دهد. رنگ معمولی ساقه کنف هیچگونه تاثیری در رنگ الیاف نداشته و در صورتیکه تخمیر و شستشوی آنها دقیق انجام شود الیاف سفید و شفاف حاصل خواهد شد.

دامنه انتشار

مناطق کاشت کنف در گیلان و مازندران : قائم شهر، بابل ، آمل ، محمود آباد ، بندپی ، سرخ رود ،نور ، لنگرود آستانه ، رشت – بندر انزلی
استان فارس : داراب ، کازرون. کرمان : بم، رفسنجان و جیرفت . تهران : ورامین. خوزستان : دزفول ایرانشهر ، بندرعباس ، میناب ، مهران

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

غذاهایی با کالری منفی

انسان در طول شبانه روز باید از غذاها به اندازه متعادل و متنوع استفاده کند.یک سری مواد غذایی وجود دارد که به نام " غذاهایی با کالری منفی " (NEGATIVE CALORIE FOODS) معروف هستند. این مواد غذایی نسبت به سایر مواد، انرژی بیشتری برای هضم خود نیاز دارند،.

یعنی بدن انرژی بیشتری برای هضم آنها می سوزاند و در عین حال بدن نمی تواند کالری زیادی از آنها برای خود ذخیره کند. پس علاوه بر اینکه باعث سوخت چربی ها می شوند، کمتر به چربی تبدیل شده و ذخیره می شوند.و چون این مواد حجیم هستند کمتر احاس گرسنگی در انسان ایجاد می کنند.

مواد غذایی دارای چربی، پروتئین، کربوهیدرات، کالری، ویتامین و املاح هستند. ویتامین ها، بافت های بدن را تحریک می کنند تا آنزیم تولید کنند که این آنزیم ها باعث تجزیه و مصرف انرژی موجود در غذاها می شوند. بنابراین غذاهایی با کالری منفی، غذاهای غنی از ویتامین و املاح هستند که نه تنها باعث مصرف انرژی حاصل از خود می شوند، بلکه انرژی اضافی موجود در طی عمل هضم را مصرف می کنند.

البته مصرف اینگونه مواد غذایی زمانی در کاهش وزن مؤثر است که غذاهای پُرکالری و فاقد مواد مغذی مثل انواع تنقلات ، چیپس و ... را مصرف نکنید.

مواد غذایی با کالری منفی (NEGATIVE CALORIE FOODS) یاچربی سوز شامل انواع مختلفی از میوه ها و سبزی ها است که من آنها را برای شما
نام می برم :

از سبزی ها: مارچوبه – چغندر – کلم – کلم بروکلی – هویج - گل کلم – کرفس – کاسنی – فلفل قرمز – خیار – شاهی – سیر – لوبیا سبز – کاهو – پیاز – تربچه – اسفناج – شلغم و کدو سبز است.

از میوه ها: سیب – زغال اخته – طالبی و گرمک – گریپ فوروت – لیمو ترش – انبه – پرتقال – هلو – آناناس – تمشک – توت فرنگی – گوجه فرنگی – نارنگی و هندوانه است

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

کاسنی، گیاهی چند ساله با گل های آبی و بنفش است. ریشه های آن پس از آسیاب شدن، به عنوان ماده افزودنی و جایگزین قهوه در مناطق مدیترانه ای به کار برده می شود.

این گیاه که بومی قاره اروپا است، امروزه به وفور در سراسر جهان رشد می کند.

خواص کاسنی:

* مخلوط آب کاسنی، کرفس و جعفری برای کسانی که از کم خونی رنج می برند مفید است.

* برگ های له شده آن، به طور موضعی برای از بین بردن التهاب و ورم پوست به کار می رود. علاوه بر آن، برای درمان سردرد، درد و ورم مربوط به آرتروز نیز موثر است.

* مصرف منظم ریشه آن برای زنانی که از سندروم پیش از قاعدگی رنج می برند، مفید است. این گیاه با حفظ میزان هورمون های بدن ، علایم مربوط به این ناراحتی را از بین می برد.

* عملکرد اصلی این گیاه، افزایش توانایی بدن در جذب کلسیم است. کلسیم برای حفظ دندان ها و استخوان بندی قوی لازم است.

* در تصفیه و سم زدایی مجاری ادرار موثر است.* خاصیت ملین دارد و یبوست و ناراحتی های دیگر گوارشی را از بین می برد.* انسولین موجود در آن، به طور چشم گیری خطر بروز سرطان روده را کاهش می دهد.* برای درمان برونشیت حاد ریشه خشک و پودر شده آن را همراه عسل مصرف کنید. * ریشه  آن در باز کردن و روان شدن اخلاط بسیار موثر است.

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
بادام هندی شور یا بوداده، یکی از پرطرفدارترین تنقلاتی است که در سوپرمارکتهای محله‌ی شما یافت می‌شود. همینطور همراه با کره و به خصوص اگر به سالاد اضافه شود یا به صورت بوداده مصرف کنید، طعم بسیار لذیذی دارد. در واقع، بادام هندی به صورت دانه‌های لوبیایی شکل که به ته سیب بادام هندی یعنی میوه‌ی درخت بادام هندی که بومی ‌مناطق ساحلی شمال شرقی برزیل است، می‌چسبند. با اینکه مردم امریکا از ارزش غذایی سیبهای بادام هندی آگاه نیستند، در برزیل و دریای کارائیب، جزو خوراکیهای لذیذ به شمار می‌رود. بادام هندی همیشه با پوست فروخته می‌شود زیرا مواد داخل پوست آن حاوی صمغ تلخی است که به عنوان مرهم شناخته شده است و قبل از اینکه مغز آن آماده‌ی مصرف شود باید با دقت آن را خارج کنند.
فواید بادام هندی 
 
مواد موجود در 100 گرم بادام هندی
مس 0.76 میلی گرم
منیزیم 89.05 میلی گرم
تریپتوفان 0.07 گرم
فسفر 167.83 میلی گرم
 چربیهای اشباع نشده، محافظ قلب
نه تنها بادام هندی نسبت به مغزجات دیگر از چربی کمتری برخوردار است، تقریباً 75% چربی آن اسیدهای چرب اشباع نشده است، به علاوه‌ی حدود 75% اسید چرب اشباع نشده‌ی حاوی اسید اولئیک، یعنی چربی اشباع نشده‌ای که برای سلامتی قلب مفید است و در روغن زیتون یافت می‌شود . مطالعات نشان می‌دهد که اسید اولئیک، سلامت عروق قلب را حتی در اشخاص دیابتی بالا می‌برد.  مطالعاتی که در مورد اشخاص دیابتی انجام شده نشان می‌دهد هنگامیکه چربی اشباع نشده به رژیم غذایی کم چربی اضافه می‌شود، می‌تواند به کاهش سطح‌تری گلیسیرید کمک کند.  تری گلیسیرید شکلی است که در آن چربیها به خون برده می‌شوند و سطح بالای آن احتمال خطر بیماری‌های قلبی را بالا می‌برد. بنابراین، برای اینکه از مصرف چربی اشباع نشده در رژیم غذایی خود مطمئن شوید، لذت بردن از بادام هندی ایده‌ی بسیار خوبی است به خصوص برای افراد دیابتی. 
با مصرف بادام هندی آرامش بگیرید و رشد استخوان خود را افزایش دهید
همه می‌دانند که برای داشتن استخوانی قوی، کلسیم، لازم و ضروری است . اما منیزیوم هم برای سلامتی استخوان حیاتی است. حدود دو سوم منیزیوم بدن انسان در استخوان ما یافت می‌شود.  مقداری از آن به رشد ساختار فیزیکی استخوان کمک می‌کند .  در حالیکه بقیه در سطح استخوان یعنی جایی که بدن برای کشیدگی نیاز دارد، یافت می‌شود. منیزیوم، با متعادل کردن کلسیم به تنظیم اعصاب و کشش ماهیچه کمک می‌کند. در بسیاری از سلولهای عصبی منیزیوم به عنوان کانال مسدود کننده خود کلسیم به کار می‌رود که کلسیم از ورود سریع خودش به سلول عصبی جلوگیری می‌کند . با مسدود کردن ورود کلسیم، منیزیوم، اعصاب ما (و رگهای خونی و ماهیچه‌هایی که آنها را ضعیف می‌کند) را حفظ و راحت می‌سازد. اگر رژیم غذایی ما می‌تواند کمی‌منیزیوم برای ما فراهم کند، کلسیم می‌تواند آزادانه وارد بشود وسلول عصبی می‌تواند بیش از حد فعال شود، پیامهای زیادی بفرستد و باعث انقباض بیش از حد بشود. بنابراین، اگر منیزیوم به میزان کافی دریافت نشود می‌تواند باعث فشار خون بالا، گرفتگی عضله (شامل :گرفتگی عضله قلب یا گرفتگی مسیرهای هوایی آسم ) و سردردهای میگرنی و همچنین گرفتگی عضله شکم، فشار عصبی، گلودرد و خستگی شود.) آوردن این اثرات در اینجا تعجب آور نیست زیرا مطالعات نشان داده‌اند که منیزیوم به کاهش تکرار حملات میگرن، کاهش فشار خون و جلوگیری از حملات قلبی، افزایش الگوهای نرمال خواب در بانوانی که ازاختلالات خواب هنگام یائسگی رنج می‌برند و کاهش آسمهای وخیم کمک می‌کنند. فقط یک چهارم فنجان بادام هندی 3/22 % منیزیوم روزانه را فراهم می‌کند.
کمک به پیشگیری از سنگ صفرا
اطلاعات مربوط به 20 سال رژیم غذایی که بر روی هشتاد هزار زن جمع آوری شد، نشان می‌دهد که زنانی که هر هفته حداقل 1 مثقال گردو، مغزجات خام یا بوداده می‌خورند 25% کمتر به خطر سنگ صفرا مبتلا می‌شوند. از آنجاییکه یک مثقال، فقط 6/38 یا حدود 2 قاشق گردو است به سادگی می‌توان گفت که با خوردن 1 بادام هندی بوداده و ساندویچ ژله‌ای (اگر از نان گندم برای فیبر آن، ویتامین و مواد معدنی استفاده شود)برای ناهار هر هفته و یک مشت بادام هندی که به عنوان عصرانه صرف می‌کنید یا مقداری بادام هندی که در بلغور، جو یا سالاد خود می‌اندازید از بیماری سنگ صفرا جلوگیری کرد.


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 

فلوس درختی است به ارتفاع 10-15 متر که به حالت خودرو در بیشتر نقاط گرمسیر دنیا مانند آفریقا ، هند و جنوب می روید . فلوس در بعضی از نواحی ایران به نام خرنوب هندی و خیار شنبر نیز معروف است .

میوه فلوس یه طول 30 تا 50 سانتیمتر و به قطر 3-2 سانتیمتر است . اگر فلوس درقسمت طول آن شکافته شود تیغه های متعدد در آن دیده می شود که فلوس را به خانه های متعدد گاهی تا 100 خانه تقسیم می کند.

در داخل این خانه ها مایع چسبنده تیره رنگی وجود دارد که عسل خیار شنبر نامیده می شود . طعم این مایع کمی شیرین ولی نامطبوع است . برای استفاده از فلوس غلاف آنرا کمی روی آتش گرم می کنند تا عسل خارج شود . معمولا این عسل با روغن بادام مخلوط شده و به عنوان مسهل استفاده می شود البته می توان مغز فلوس را با قند یا شکر مخلوط کرده و در درجه حرارت معتدلی پخت که به آن فلوس پخته می گویند .

ترکیبات شیمیایی:

مغز فلوس دارای اکسی آنتراکینون ، مواد قندی ،‌صمغ ، اسانس و مواد روغنی است . خاصیت مسهلی فلوس مربوط به چند ماده شیمیایی است که از مشتقات آنتراکینون می باشد .

 صور دارویی فلوس

جوشانده فلوس  : 10 گرم عسل فلوس را با یک لیتر آب جوش مخلوط کرده و آنرا صاف می کنند و به مریض می دهند . این جوشانده مسهل خوبی است . مقدار عسل فلوس را می توان در مورد یبوستهای سخت تا 60 گرم افزایش داد . البته برای بهتر کردن طعم آن می توان مقداری شربت گیلاس یا انجیر به آن اضافه کرد .

مربای فلوس :‌5 گرم عسل فلوس را با همان مقدار آب مقطر مخلوط کرده و سپس مقدار 125 گرم قند کوبیده را به آن اضافه کنید بعد آنرا حرارت دهید تا به آرامی آب آن بخار شود و وزن آن به 100 گرم برسد و غلیظ شود . این مربا نیز مسهل بسیار خوبی است مقدار مصرف آن 50-100 گرم در روز است .

خواص داروئی:

فلوس از نظر طب قدیم ایران کمی گرم و تر است.

1)یکی از بهترین داروها برای رفع یبوست می باشد زیرا مصرف آن عوارضی ندارد بنابراین حتی برای زنان حامله و اطفال مناسب است.

2)برای درد مفاصل و نقرس فلوس را به موضع درد بمالید.

3)برای کلیه ها مفید است مخصوصا آنهایی که کلیه شان سنگ ساز است درصورت استفاده از آن مبتلا به سنگ کلیه نمی شوند.

4)جوشانده پوست درخت فلوس اسهال خونی را رفع می کند.

5)نرم کننده سینه است.

6)برای باز کردن گرفتگی روده و دل پیچه ، فلوس را مخلو ط با ریشه ختمی بکار برید .

7)برای معالجه دیفتیری ، فلوس را با آبّ گشنیز مخلوط کرده و به بیمار بدهید تا غرغره کند .

 
مضرات :

فلوس برای معده مضر است چون به روده ها می چسبد و ایجاد دل درد و ناراحتی های روده می کند بنابراین بهتر است با مصطکی و انیسون روغن بادام خورده شود .


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
مارچوبه گیاهی است علفی و چند ساله كه ارتفاع آن تا چند متر می رسد و دارای شاخه های نسبتا چوبی و صاف می باشد . مارچوبه بصورت وحشی در اكثر نقاط دنیا می روید برگهای آن فلسی شكل بوده كه از كنار آنها شاخه هایی باریك و دراز و سبز رنگ بصورت دسته های 3 تا 8 تائی خارج می شود . بعلت زیبا بودن این گیاه را بصورت تزئینی در باغچه ها  می كارند مار چوبه را در اوائل پائیز می چینند .این گیاه از قدیم الایام مورد استفاده بشر بوده است و حتی در اهرام ثلاثه مصر نقاشی هایی وجود دارد كه مارچوبه را نشان می دهد .مارچوبه را می توان بصورت مختلف مصرف كرد . باید مارچوبه را با كمی آب و حرارات كم در ظرف های ضد زنگ پخت و تقریبا نیمه خام آنرا برداشت . آب مارچوبه را دور نریزید و از آن برای سوپ استفاده كنید زیرا دارای ویتامین و املاح می باشد . وقتیكه مارچوبه می خرید دقت كنید تازه باشد . شاخه های مارچوبه تازه راست و نرم بوده و نوك  آن نباید باز شده باشد و اگر فلسهای نوك آن باز باشد نشانه  این است كه گیاه مدت زیادی مانده و كهنه شده است .
تركیبات شیمیایی: مارچوبه دارای آسپاراژین ف كونی فرین ، اینوزیت ، تانن ، اسدی گالیك ، آسپاراگوز ، و اسید سوكسی نیك می باشد دانه آن دارای 15 درصد مواد روغنی می باشد این روغن زرد مایل به قرمز است . درصد مواد موجود در مارچوبه بصورت زیر است آب                                  90 گرمپروتئین                           2/5 گرم چربی                            0/2 گرم مواد نشاسته ای              4/2 گرم كلسیم                           22 میلی گرمفسفر                            60 میلی گرم آهن                              1/1 میلی گرم سدیم                          2 میلی گرم پتاسیم                        275 میلی گرم ویتامین آ                      900 واحد ویتامین ب 1                 0/2 میلی گرم ویتامین ب 2                 0/2 میلی گرم ویتامین ب 3                 1/5 میلی گرم ویتامین ث                    35 میلی گرم
خواص داروئی: از نظرطب قدیم ایران مارچوبه گرم و خشك است بنابراین آنهایی كه سرد مزاج هستند باید آنرا با عسل بخورند و آنهایی كه گرم مزاج هستند باید آنرا با سركه بخورند .مارچوبه گیاهی است ادرار آور و دارای خواص زیادی است 1)خوردن آن دید چشم را تقویت می كند 2)برای تقویت نیروی جنسی مفید است3)ضعف مثانه را برطرف می كند 4)برای تقویت قلب مفید است 5)ملین است و یبوست را برطرف می كند6)تب بر است7)مارچوبه بعلت داشتن كلروفیل خونساز است و كسانیكه كم خون هستند باید از آن استفاده كنند .8)مارچوبه به ساختن گلبولهای قرمز خون كمك می كند
طرز استفاده: برای نگاهدری مارچوبه آنرا در پارچه های مرطوب ببندید و در یخچال قرار دهید زیرا گرما و خشكی آنرا از بین میبرد مارچوبه را نیز می توان در سالاد ریخت و یا از آن سوپ تهیه كرد . مورد دیگر استفاده از مارچوبه غیر از پختن آن بصورت دم كرده آن است دم كرده مارچوبه را به این صورت تهیه كنید :چند شاخه مارچوبه را در داخل یك لیتر آبجوش بریزید و مقدری هم رازیانه و جعفری به آن اضافه كنید و بگذارید مدت پنج دقیقه دم بكشد . از این دم كرده بمقدر دو تا سه فنجان در روز برای تسكین و آرامش قلب استفاده كنید .
مضرات : مارچوبه را نباید آنهایی كه مبتلا به ورم مجاری ادرار هستند و یا اشخاص عصبی مصرف كنند . مارچوبه همچنین برای مبتلایان به رماتیسم و سنگ كلیه خوب نیست .  


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
مامیران كبیر گیاهی است چند ساله كه ارتفاع آن تا یك متر می رسد این گیاه بومی آسیا و اروپا می باشد. برگهای آن برنگ سبز كبود و دندانه دار و گاهای آن زرد رنگ و به صورت چتر می باشد . میوه مامیران باریك و دراز بوده كه دانه ها در داخل آن قرار گرفته اند و شیره ای زرد رنگ درآن وجود دارد كه پوست را می سوزاند و برای از بین بردن میخچه پا بكار می رود این گیاه در شمال ایران ،گیلان  و مازندران به حالت خودرو می ورید
تركیبات شیمیایی: این گیاه سمی است و  استفاده زیاد از آن باعث تشنج می شود . مامیران كبیر دارای آلكالوئید های مختلفی مانند چلیدونین ، هیموچلیدونین ، كلریتین ، پروتوپین ، آلیكری توپین ، هربرین و اسپارتئین می باشد . در مامیران كبیر همچنین نمك های كلسیم ، منیزیوم و آلمینویم ، مواد رزینی و موسیلاژ موجود است .
خواص داروئی: تمام قسمت های این گیاه و شیره آن مصرف دارویی دارند البته ریشه آن قوی تر از بقیه قسمت های آن است 1)جوشانده و یا دم كرده مامیران برای درمان سرطان معده بكار می رود 2 )در معالجه آسم اثر مفید درد3) تشنج را برطرف می كند 4)فشار خون را پائین می آورد 5)ادرار آور و ملین است6)درمان كننده تصلب شرائین است7)دردهای سرطانی را ساكت می كند 8)برای معالجه آنژین دپواترین از آن استفاده می كنند9)برای درمان آب آوردن بدن مفید است10)سنگ كلیه را خرد كرده و دفع می كند11)برای معالجه نقرس مفید است12)داروی خوبی برای برطرف كردن بیماریهای كبدی است13) برای درمان زخم ها ی چركین ، ریشه له شده مامیران را مانند ضماد روی اینگونه زخم ها بگذارید 14)شیره مامیران داروی موثری برای از بین بردن زگیل و یا میخچه است . این شیره را با گلیسرین به سنبت مساوی مخلوط كرده و روی زگیل یا میخچه بگذارید تا آنرا از بین ببرد.
طرز استفاده: جوشانده : مقدر 20 گرم برگ خشك و یا ریشه مامیران را در یك لیتر آب حل كنید . مقدر مصرف آن یك فنجان سه بار در روز است .دم كرده مامیران : 30 گرم برگ خشك مامیران را در یك لیتر آب جوش ریخته و بگذارید برای مدت ده دقیقه دم بكشد . سپس صاف كرده و مصرف كنید .تنطور مامیران : این تنطور را می توانید از فروشگاههای گیاهان دارویی و یا برخی از داروخانه ها خریدری كنید و یا اینكه مقدر 100 گرم برگ خشك یا ریشه مامیران را در 500 گرم الكل سفید خیس كرده بگذارید برای مدت دو هفته بماند . البته هر روز آنرا تكان دهید پس از این مدت آنرا صاف كرده و در شیشه دربست نگاهدری كنید . مقدر مصرف آن 10-15 قطره سه بار در روز است .شیره مامیران : برای استفاده از شیره مامیران آنرا با عسل مخلوط كرده و استفاده كنید .
مضرات : همانطور كه گفته شد مصرف زیاد مامیران كبیر تولید مسمومیت می كند و حتی استفاده زیاد آن بصورت له شده روی رخم ها نیز همین خطر را درد زیرا از راه پوست جذب بدن می شود . بنابراین باید مصرف آن در حد گفته شده باشد و تحت نظر متخصص مصرف شود.


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
آرتیشو گیاه بومی مناطق مرکزی مدیترانه است ولی در حال حاضر در بیشتر نقاط معتدل دنیا کشت یم شود . رومی ها در حدود 2000 سال پیش این گیاه را پرورش می دادند و بعنوان سبزی در سالاد استفاده می كردند .آرتیشو  در قرن شانزدهم در انگلستان و فرانسه برده شد و سپس در قرن نوزدهم در آمریکا کشت شد . اکنون کالیفرنیا و سواحل اقیانوس آرام مرکز کشت آرتیشو می باشد . کلمه Artichoke  از کلمه  ایتالیایی Articicco مشتق شده که بمعنی میوه کاج می باشد و آرتیشو هم مانند میوه کاج است . آرتیشو برای رشد احتیاج به آب و باران فراوان درد . آرتیشو گیاهای است چند ساله درای ساقه  ای راست که ارتفاع آن بحدود یک متر می رسد . برگهای آن پهن و دراز مانند برگهای کاهو است که برنگ سبز تیره است . در انتهای ساقه میوه  آن که بشکل میوه کاج یا سیب فلس در است مشاهده می شود .گلبرگهای آن ضخیم  و گوشتی بوده و انتهای گلبرگها ضخیم تراست که مصرف خوراکی درد . برای خرید آرتیشو دقت کنید که برگها با نشده و سفت  و سبز باشد . هنگامیکه برگهای آرتیشو قهوه ای است نشان دهنده کهنه بودن آن می باشد . فصل آرتیشو معمولا ماههای فرودرین و دریبهشت ( آپریل و می )است .
تركیبات شیمیایی: برگهای خوردنی آرتیشو درای اینولین ، اینولاز و ماده ای تلخ بنام سینارین Cynarine  می باشد . سینارین خاصی زیاد کننده ترشحات صفرارا درد و علت صفرا بری آرتیشو داشتن این ماده است . در صد گرم آرتیشو پخته مواد زیر موجود است : انرژی                               14 کالریپروتئین                            1/5 گرم آب                                86 گرم مواد چرب                       0/1 گرم مواد نشاسته ای            5 گرم کلسیم                        22 میلی گرم فسفر                         40 میلی گرم آهن                          0/6 میلی گرم سدیم                       30 میلی گرم پتاسیم                    0 25 میلی گرم                  ویتامین آ                  40 واحد بین المللی ویتامین ب 1             0/04 میلی گرم  ویتامین ب 2             0/02  میلی گرم ویتامین ب 3            0/6 میلی گرم ویتامین ث              5/2 میلی گرم  
خواص داروئی: آرتیشو  از نظر طب قدیم ایران گرم و کمی خشک است . قسمت مورد استفاده آرتیشو برگها و قسمت سوط آن است که بنام قلب آرتیشو معروق می باشد . آرتیشو : 1) کبد را تمیز و اعمال کبد را تنظیم می کند .2)ترشح صفرا را افزایش می دهد .3) از جمع شده چربی در کبد جلوگیری می کند و آنهایی که کبد چرب دارند بهتر است از آرتیشو استفاده کنند 4) یرقان مزمن را درمان می کند .5) تقویت کننده بدن است .6) موجب دفع ادرار می شود .7) تب بر است .8) در درمان رماتیسم موثر است .9) یبوست های ناشی از عدم صفرا را درمان می کند.10) در درمان ورم روده موثر است .11) باعث دفع سنگهای کیسه صفرا می شود .12) نیروی جنسی را افزایش می دهد .13) کلیه و مثانه را گرم می کند .14) گاز و نفخ معده  و روده  را از بین می برد . 15) باعث هضم غذا می شود .16) بیماریهای کبدی را درمان یم کند . 17) کلسترول خون را پائین می آورد .18) داروی لاغری است و کسانیکه می خواهند وزن کم کنند و لاغر شوند می توانند هر روز آرتیشو بخورند . 19) سرگیجه را برطرف می کند .20) آنهائیکه گوششان زنگ می زند اگر آرتیشو را بخورند آنرا برطرف می کند  .21) مبتلایان به بیماری قند می توانند با خوردن آرتیشو قند خود را تنظیم کنند .22)  در درمان میگرن موثر است . 23) در برطرف كردن بیماری آسم اثر مفید درد . 24) نقرس را برطرف می کند . 25) آرتیشو رگها را تمیز كرده و تصلب شرائین را درمان می کند . 26) در برطرف كردن اگزمت موثر است . 27) در درمان اکثر بیماریهای پوستی اثر مفید درد . 28) سموم بدن را دفع می کند . 29) زخم های ریه و روده را درمان می کند . 30) برای جلوگیری از ریزش مو ار برگهای آرتیشو ضماد تهیه كرده  و به سر بمالید . 31) برای برطرف كردن بوی بد زیر بغل عصاره برگ آرتیشو را به زیر بغل بمالید . 32) عصاره آرتیشو را اگر به بدن بمالید خارش را برطرف می کند . 33) برای رفع آب آوردن بدن از جوشانده آرتیشو بمقدر سه فنجان در روز استفاده کنید .
طرز استفاده: به مبحث نسخه پیچی گیاهان دارویی برای بیماری مورد نظر مراجعه نمایید
مضرات : آرتیشو چون گرم است ممکن است در بعضی از اشخاص تولید سودا کند لذا بهتر است با سرکه خورده شود ضمنا طعم آرتیشو را دوست ندارند . اینگونه اشخاص اگر بخواهند از مزایای آرتیشو استفاده کننده تنطور قرص یا کپسول آرتیشو مصرف نمایند .


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
گزنه گیاهی است كه از دوران ماقبل تاریخ نیز وجود داشته  و مردم آن زمان از آن برای تغذیه استفاده می كردند و از خواص درمانی آن اطلاع داشته اند . جالینوس حكیم كه در قرن دوم میلادی زندگی می كرده آنرا برای رفع سرمخوردگی و بیمایر دستگاه تنفسی بكار می برده است .گزنه گیاهی است علفی و چند ساله كه ساقه آن چهار گوش بوده و بطور قائم تا ارتفاع یك متر بالا می رو د. این گیاه در خرابه ها ،‌باغها و نقاط مرطوب كه چهارپایان از آن عبور می كنند بحالت خودرو می روی ریشه این گیاه خزنده بوده و در ناحیه ای كه سبز می شود كم كم تمام منطقه را فرا می گیرد .ساقه این گیاه را پرزها و تارهای مخروطی شكل پوشانده كه در صورت لمس كردن ساقه بدست می چسبد و پوست را می گزد كه تولید خارش و سوزش می كند و شاید بهمین دلیل آنرا گزنه نامیده اند .تخم آن نرم ، ریز و تیره رنگ  و مانند تخم كتان است قسمت مورد استفاده این گیاه برگهای تازه ، ریشه ف شیره و دانه آن است .
تركیبات شیمیایی: گزنه دارای تانن ، لسیتین ،‌اسید فورمیك ، نیترات پتاسیم و كلسیم ، تركیبات آهن درد ، ویتامین C و نوعی گلوكوزید است كه پوست را قرمز می كند از سرشاخه های این گیاه ماده قرمز رنگی بنام اورتی سین استخراج می شود .
خواص داروئی: گزنه از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است 1) گزنه مو را تقویت كرده و از ریزش موی سر جلوگیری می كند ، حتی در بعضی از مورد موی سر دوباره می روید . برای استفاده از این خاصیت 6 گرم سر شاخه ها و برگها و ریشه گزنه را بتنهایی و یا با 30 گرم چای كوهی در یك لیتر آبجوش ریخته و آنقدر بجوشانید تا حجم مایع به نصف برسد . شبها مقدری از این مایع را به سر بمالید و صبح بشوئید .2)برای برق شدن و جلا دادن به موها بعد از شستشوی سر موها را با چای گزنه ماساژ دهید . بدین منظور یك قاشق چایخویر بگ گزنه خشك را در یك لیوان آب جوش ریخته و مدت نیمساعت بگذارید بماند . ماساژ دادن با این چای ، شوره سر را برطرف می كند.3)دستگاه هاضمه را تقویت می كند4)ادرار را زیاد می كند5)برای درمان بیماری قند مفید است بدین منظور یك فنجان چای گزنه را سه بار در رو.ز میل كنید 6)ترشح شیر را در زنان شیدره زیاد می كند 7)اخلاط خونی را برطرف می كند8)بیماریهای پوستی را برطرف می كند 9)برای باز كردن عادت ماهیانه از دانه گزنه استفاده كنید 10)در درمان كم خونی موثر است و تعداد گلبولهای قرمز را زیاد می كند 11)اگر در ادرار خون وجود داشته باشد گزنه آنرا برطرف می كند 12)گزنه عرق آور است 13)پاك كننده اخلاط سینه ، ریه و معده است 14)نیروی جنسی را تقویت می كند 15)گرفتیگ های كبدی را رفع می كند 16)برای از بین بردن زگیل ، ضماد برگهای تازه آنرا روی زگیل بمالید .17)برای پاك كردن مثانه ، رفع عفونت مثانه و دفع سنگ از مثانه برگ گزنه را همراه با ریشه شیرین بیان دم كنید و بنوشید 18)برای التیام زخم ها و زخم های سرطانی از ضماد تخم گزنه مخلوط با عسل استفاده كنید 19)برای برطرف كردن كهیر از جوشانده گزنه بمقدر سر فنجام در روز بنوشید 20)درد نقرس را كاهش می دهد 21)برای برطرف كردن ناراحتی های زنانه قبل از عادت ماهیانه از چای گزنه استفاده كنید 22)ناراحتی های كلیه را برطرف می كند23)ضماد آن درد عضلانی را برطرف می كند 24)كرم معده و روده را می كشد25)درمان كننده بواسیر است 26)برای برطرف كردن درد رماتیسم ، برگهای تازه آنرا روی پوست بمالید .
طرز استفاده: 1- دم كرده گزنه : مقدر 40 گرم برگ گزنه را در یك لیتر آبجوش ریخته و بمدت 10 دقیقه  دم كنید . مقدر مصرف آن سه فنجان در روز بعد از غذاست .2- جوشانده گزنه : مقدر 30 گرم گزنه را در یك لیتر آب ریخته و بمدت 10 دقیقه آنرا بجوشانید . این جوشانده برای تصفیه خون مفید است . مقدر مصرف آن یك فنجان بین غذاها در روز است .3-تنطور گزنه :‌یك قسمت برگ گزنه را با پنج قسمت الكل 50 درجه طبی مخلوط كرده  و در داخل شیشه در بسته بریزید و بمدت 15 روز هر روز آنرا تكان دهید بعد از اینمدت آنرا صاف كرده و در شیشه دربسته نگاهدری كنید . مقدر مصرف آن 15-10 قطره سه بار در روز می باشد .
 مضرات : گزنه اگر بیش از حد استفاده شود ممكن است برای روده ها و كلیه ها مضر باشد بنابراین بهتر است با صمغ عربی و كتیرا خورده شود مقدر مصرف بیش از 10 گرم در روز ممكن است باعث بند آمدن ادرار شود . زنان باردار و كودكان باید از مصرف آن خورددی كنند .


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
دم اسب گیاهی است كه از 270 میلیون سال پیش در روی زمین وجود  داشته است و بعنوان گیاه داروئی در اروپا و چین بكار رفته است .دم اسب چون دارای مقدر زیادی سیلیس می باشد بنامس یلیس Silica نیز معوف است .دم اسب دو نوع ساقه هوایی درد .ساقه ای كه برنگ قرمز است و د راوائل بهار ظاهر می شود و دیگری ساقه نازا كه برنگ سبز بوده و بعد از آن رشد می كند و مصرف طبی درد . دم اسب در كشورهای اروپا ، آسیا و ارتفاعات هیمالیا و شمال ایران بطور خودرو می روید.
تركیبات شیمیایی: گیاه دم اسب دارای اسید سال سیلیك ، اسید لیوئیك ،‌اسید مالك ،‌اسید اگزالیك ، اكویس تونین ، اسید اكویس تیك ، دی متیل سولفون ، اكوتی نیك ، یك ماده تلخ ، یك ماده رزینی ، چربی ، ساپونین و همچنین دارای مقدرزیادی (در حدود 70%) سیلیس می باشد آزمایشات متعدد نشان می دهد كه دم اسب مقدر بسیار كمی طلا نیز درد .
خواص داروئی: 1- برا ی رفع گلو درد و روم گلو جوشانده دم اسب را غرغره كنید .2-كمپرس آن برای برطرف كردن دردهای آرتروز و روم مفاصل مفید است .3-برای درمان التهاب چشم ،‌چشمان خود را با جوشانده دم اسب بشوئید .4-ضرب خوردگی قسمت هیا بدن را با كمپرس دم اسب التیام دهید .
طرز استفاده: دم كرده : یك قاشق مربا خوری از گیاه خشك را در یك لیوان آب جوش ریخته و برای مدت 10 دقیقه دم كنید .جوشانده : مقدر 100-80 گرم گیاه خشك را در یك لیتر آب جوش ریخته و بگذارید برای مدت نیمساعت بجوشد سپس آنرا صاف كرده و بمقدر یك فنجان قبل از هر غذا بنوشید .شراب دم اسب : 30 گرم گیاه خشك را در یك لیتر شراب سفید ریخته و بمدت دو هفته بگذارید بماند البته هر روز آنرا تكان دهید پس از این مدت آنرا صاف كرده و در شیشه دربست نگهدری كنید . مقدر مصرف آن یك لیوان صیح ناشتا می باشد . و معمولا برای بند آوردن خونریزی استفاده  می شود . از این شراب برای شستشوی زخم ها نیز می توان استفاده كرد . گرد دم اسب : گیاه خشك شده را در آسیاب برقی بریزید تا بصور پودر داراید . مقدر مصرف پودر یك گرم قبل زا هر غذا است .
مضرات : این گیاه را نباید اطفال خردسال و زنان حامله مصرف كنند مقدر مصرف زیاد آن ینز ممكن است باعث ناراحتی معده و اختلال در دستگاه هضم و اسهال شود .


peyman84 کاربر طلایی1
|
تعداد پست ها : 7282
|
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
كوشاد گیاهی است علفی ، چند ساله و بسیار زیبا ، دارای ساقه ای استوانه ای و سبز كه بلندی آن به حدود 1/5 متر می رسد . این گیاه بحالت خودرو در دشت ها و كوهستانهای اروپا و آُسیا می روید . برگهای كوشاد سبز رنگ ، نوك تیز و مثلثی است كه دو برگ با هم بوسیله دمبرگ كوتاهی به ساقه چسبیده اند و برگهای بالای ساقه بدون دمبرگ می باشد . گلهای آن زرد رنگ بوده كه به تعداد زیاد در اواخر بهار در كنار برگهای ظاهر می شود . از نظر طبی ریشه این گیاه قسمت مورد استفاده آن است . این ریشه ضخیم ، گوشتی و برنگ زرد تیره و یا قهو ه ای قرمز بوده كه دارای طعمی بسیار تلخ و بویی نامطبوع است . برای مصارف طبی ریشه كوشاد باید اقلا سه ساله باشد تا اثر داشته باشد .
تركیبات شیمیایی: كوشاد دارای ماده ای شیمیایی بنام آماروجنتین می باشد كه بسیار تلخ است . بطوریكه اگر این ماده را با 5000 قسمت آب مخلوط كنیم هنوز هم طعم تلخ آن حس می شود .تركیبات دیگر این گیاه بشرح زیر می باشد :جنتوپیكرین ، جنتوپیكروزید ، جنتامارین ، جتی سین ، اسید جنتی سیك و جنتونوسید . كوشاد همچنین دارای مقدری تانن ، اسانس ، پكتین و چربی می باشد.
خواص داروئی: كوشاد از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است 1)اشتها را تحریك می كند 2)كوشاد گلبولهای قرمز و سفید خون را زیاد می كند بنابراین برای معالجه كم خونی و بیماریهای عفونی بكار می رود .3)اثر ضد تورم درد و برای رفع آرتروز و رماتیسم مصرف می شود 4)تب بر است 5)بیماری مالاریا را برطرف می كند 6)درد نقرس را برطرف می كند 7)حرارت و رطوبت را زا بدن خارج می سازد 8)فشار خون را پائین می آورد 9)ناراحتی های كبدی را برطرف می كند10)تقویت كننده معده و بدن است 11)اختلالات عادت ماهیانه را درمان می كند 12)گرفتگی روده ها را باز می كند 13)ادرار آور است 14)ضماد كوشا با سركه برای از بین ژبردن لكه های پوست مفید است15)عصاره این گیاه مسكن تمام دردها است16)ورم طحال را برطرف می كند17)خون را تصفیه و تمیز می كند18)درمان كننده زردی و یرقان است
طرز استفاده: جوشانده : مقدر 20 گرم ریشه خرد شده كوشا را در یك لیتر آبجوش ریخته بگذارید برای مدت 20 دقیقه بآرامی بجوشد ، سپس آنرا صاف كنید . مقدر مصرف این جوشانده یك فنجان قبل از هر غذا است .دم كرده : مقدرا 5 گرم ریشه كوشاد را در یك لیتر آبجوش ریخته و بگذارید چند ساعت بمانذ . سپس آنرا صاف كرده و استفاده كنید .تنطور : این تنطور را می توانید از فروشگاههای گیاهان دارویی و یا برخی از داروخانه ها خریدری كنید . مقدر مصرف آن 10-15 قطره همراه با آب سه بار در روز است .
مضرات : مصرف بیش از حد كوشا ممكن است باعث تحریك معده و بوجود آوردن حالت استفراغ و دل بهم خوردگی شود . زنان باردار و مادران شیر ده نباید از این گیاه استفاده كنند .