شعرهای دلتنگی

دریا دل
دور از تو هر شب تا سحر ، گریان چو شمع محفلم
تا خود چه باشد حاصلی ، از گریه ی بی حاصلم ؟

چون سایه دور از روی تو ، افتاده ام در کوی تو
چشم امیدم سوی تو، وای از امید باطلم

از بسکه با جان و دلم ، ای جان و دل آمیختی
چون نکهت از آغوش گُل ، بوی تو خیزد از گِلم

لبریز اشکم جام کو؟ آن آب آتش فام کو؟
و آن مایه ی آرام کو؟ تا چاره سازد مشکلم

در کار عشقم یار دل، آگاهم از اسرار دل
غافل نیم از کار دل، وز کار دنیا غافلم

در عشق و مستی داده ام، بود و نبود خویشتن
ای ساقی مستان بگو ، دیوانه ام یا عاقلم؟

چون اشک می لرزد دلم از موج گیسوئی رهی
با آن که در طوفان غم ، دریا دلم دریا دلم

يه صندلي خالي
مرور يك خاطره
يه روز سرد و بارون
از آسمون مي باره
فارغ از اين طبيعت
عاشق تر از هميشه
انگار تو اين سرزمين
كسي پيدا نمي شه
تا اشك اسمون رو
واسه زمين ببينه
يا اينكه رو صندلي
واسه دلش بشينه
ولي بارون مي باره
به سرعت دقايق
آخه خبر نداره
ديگه مرده شقايق ....

سقف دلتنگی ها یت بر سرم روزی آوار خواهد شد

ایکاش تلخی این راه را با دل تنگ به جان نمیرساندی....

شبهای بی تو بودن را ثانیه های وحشت و تنهاییم نام نهاده اند

چه ساده از میان دلتنگیهایم عبور کردی و ندانستی خانه کجاست

زنده ام به آرزوی دیدنت

ای گل همیشه ی بهار من

به چشمهای عاشقت همیشه سجده کرده ام

بي برگ مانده‏ام‏
داني كه انتظار تو با ما چه مي‏كند؟