پرسش و پاسخ مهدوی

      دلیل معتبری وجود ندارد که آن حضرت (عج) در دوران غیبت ازدواج کرده باشند، گرچه اصل ازدواج در دوره غیبت امری ممکن به نظر میرسد ولکن با توجه به محذوراتی که ازدواج با غیبت آن حضرت دارد مانند پوشیده بودن و مخفی بودن شرایط خاص خود حضرت، وقوع آن امری بعید میباشد.
البته هم در دعا و هم در چند روایت آمده است که حضرت را با اهل و عیالش دعا کرده اند لکن سند بعضی از روایات قطعی نیست و بعضی از روایات و ادعیه هم مشعر به ازدواج حضرت بعد از ظهور ایشان است.
در هر صورت اصل مسئله بسیار پوشیده و غامض است و قضاوت صریح در این مورد بسیار مشکل است و نیز از اموری است که تفحص از آن هیچ ضرورت و وجهی ندارد چرا که یک شیعه باید وظیفه خود را در زمان غیبت بشناسد و حقی را که ولی او به گردن او دارد در صدد انجام آن باشد. و سعی کند یک ولی شناسی واقعی و یار مخلص امام خود شود.

1. يكي از ويژگي هاي مومن، ايمان به پيامبران پيشين و كتابهاي آسماني پيشين است.

ما به حضرت موسي و حضرت عيسي سلام الله عليهم ايمان كامل داريم و تورات و انجيل را كتاب مقدس الهي مي دانيم و به اين دليل اين دو كتاب بارها مورد استناد ائمه اطهار سلام الله عليهم قرار گرفته اند.

 اما مشكل اساسي اين جاست كه متاسفانه اين دو كتاب تحريف شده اند و از اصل آنچه بر قلب پيامبران نازل شده است ، تغيير يافته اند.

محققان مسيحي و يهودي اذعان دارند كه تورات فعلي و اسفار كتاب عهد عتيق كه مورد تاييد و استناد يهوديان و مسيحيان است وحي الهي نيست و به دست افراد نوشته شده است و همچنين انديشمندان مسيحي تصريح دارند كه اناجيل اربعه و عهد جديد كه مورد استناد مسيحيان است، در سال هاي پس از عروج مسيح توسط پيروان ايشان نگارش يافته است.

بنابراين كتابهاي موجود فاصله زيادي با كتاب هاي وحي شده اصلي دارد و ائمه نيز تنها به مطالب وحياني كتابهاي مقدس پيشين استناد مي كردند، و گاهي استناد امام رضا عليه اسلام به كتاب هاي مقدس پيروان اديان ديگر، در مجلس مامون، در حقيقت استناد به چيزي بود كه خودشان قبول داشتند.

 و اين روش عقلائي در مناظره و مباحث علمي است كه در نقد و بررسي نظرات به كتابهاي خود آنان استناد شود.

و اين به معناي تاييد تمام آنچه در كتاب هاي مقدس آمده نيست. هم اكنون بسياري از انديشمندان مسلمان، براي بسياري از مباحث عقيدتي چون اينكه تثليث و خدا پنداشتن حضرت مسيح در كتاب مقدس وجهي ندارد، يا اينكه آنها نيز منتظر ظهور منجي هستند، يا به پيامبر خاتم (صلي الله عليه و آله) بشارت داده اند ، و موارد بسيار ديگر به كتاب مقدس استناد مي كنند، اما روشن است كه به دليل تحريفات و تغييراتي كه در اين كتاب پيش آمده است، استناد كامل به آنها _به عنوان كتاب وحي شده الهي_ صحيح نيست.

 2. بين ديدگاه مذهب تشيع و آموزه مسيحيت امروزي تفاوتي جوهري است كه بايد بدان توجه كرد و با توجه به اين تفاوت اين دو آموزه را بررسي كرد. در مسيحيت، كه معتقد به تثليث است، عيسي به منزله خدا تلقي مي شود و مسيحيان تصريح دارند كه او خداي عيسويان است ، امري كه شرك روشن است. اما از نظر ما اهل بيت عصمت و طهارت سلام الله عليهم اولياء الهي هستند يعني اولا بنده خدايند و ثانيا به واسطه مقام فوق العاده معنوي كه دارند، واسطه فيض خداوند به موجودات عالم مي باشند و اولياء الهي و خلفاء الهي بر روي زمين مي باشند.

اين تفاوت آن چنان مهم است كه نمي توان از كنار آن گذشت. بله به نظر مي رسد كه مسيحيان نتوانستند درك درستي از مفهوم ولايت داشته باشند، و به همين دليل در درهء خطرناك شرك گرفتار آمدند و اگر از آلودگي شرك نجات پيدا كنند و حضرت مسيح را در جايگاه واقعيش قرار دهند، بسياري از مشكلات آنها برطرف مي شود.

هنگام ظهور حضرت بقية الله(عج)، اسماء حسناي الهي، مثل: «الوليّ» و «العادل» و «الحاكم» و «السلطان» و «المنتقم» و «المبير» و «القاهر» و «الظاهر» بطور بي‎سابقه‎اي متجلي خواهد شد و به عبارت ديگر، آن حضرت مظهر اين اسماء و كارگذار و عامل خداوند متعال مي‎باشد و مقام خليفة الهي او در اين ابعاد، ظهور عملي و فعلي خواهد يافت.

همة اين شوؤن الهي كه امام (ع) تجسّم ظهور آن خواهد بود و خدا به حكمت بالغه خود توسط آن حضرت تحقّق مي‎بخشد، اصالت توحيدي دارد و به اذن خداي يكتا و فرمان او انجام مي‎شود. و از جمله اموري كه تجلّي توحيد را در ظهور حضرت مهدي(ع) روشن مي‎سازد اين است كه اهداف توحيدي اسلام مثل وحدت حكومت و نظام ، وحدت قانون ، وحدت دين و وحدت جامعه به وسيلة آن حضرت تحقّق مي‎يابد و همان‎گونه كه در احاديث وارد شده است، خدا خاور و باختر جهان را به دست آن حضرت فتح مي‎نمايد.

امامت و مهدويت ج 1- تجلي توحيد در نظام امامت،آيةالله لطف الله صافي گلپايگاني
به نقل از سايت تبيان  

هدف اصلي قيام حضرت مهدي _عجل الله تعالي فرجه الشريف_ اقامه عدالت بر سراسر جهان و بسط دين مبين اسلام بر سراسر گيتي است.

 پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم مي فرمايند: «او (مهدي) در آخرالزمان به آئين اسلام قيام مي كند، همچنان كه من در آغاز اسلام قيام به آن كردم» (بحارالانوار، ج 51، ص 78) همچنين مي فرمايند:

«در جهان جز فرمانروائي اسلام وجود نخواهد داشت و زمين چون لوح سيمين خواهد شد» (ملاحم و فتن، ص 96) همچنين مي فرمايند:

 «خداوند [به وسيله مهدي عليه السلام] زمين را پر از عدل و داد مي كند، چنانكه پس از ظلم و ستم بوده است» (كمال الدين و تمام النعمه، شيخ صدوق، ص 288، انتشارات اسلامي، 1405 ق، قم) با برآورده شدن اين دو هدف مهم و اساسي كه همان بسط اسلام و عدالت و معنويت در سراسر جهان است رفاه اقتصادي و پيشرفت هاي علمي، فني و تكنولوژي شگرف نيز حاصل مي شود و امت اسلام از نعمت هاي زمين و آسمان بهره مند مي شوند.

پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم مي فرمايند: «زمين گنجينه هايش را براي او خارج مي سازد و وي مال و سرمايه بي شمار بين مردم پخش مي كند» (همان، ج 51، ص 68) فقر ريشه كن مي شود، فتنه ها و جنگ ريشه كن مي گردد و همه ويراني ها آباد مي شود براي اطلاع بيشتر نگا: كوراني، علي، عصر ظهور، ترجمه عباس جلالي، شركت چاپ و نشر بين الملل سازمان تبليغات اسلامي، صص، 373_351، چاپ دوم، 1379، تهران؛ كل كتاب خواندني است و اطلاعات جامعي درباره حضرت مهدي عليه السلام ارائه مي دهد.

 اما رجعت با معناي بازگشت است و در اصطلاح با معناي بازگشت عده از مردگان به دنيا در پس ظهور امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف است.

روايات ما تاكيد دارند كه برخي از پيامبران چون حضرت عيسي و همه ائمه اطهار سلام الله عليهم رجعت دارند.

 همچنين مومناني كه داراي ايماني خالص هستند و در ايمان كاملند و همچنين بدكاران طراز اول رجعت مي كنند تا مومناني در خدمت امام عليه السلام باشند و اهداف الهي خود را كه نتوانستند در زمان گذشته اجراء كنند، زير نظر امام به مرحله اجرا گذارند و سران شرك و نفاق هم كه در دنيا به جزاي اعمال ننگين خود در گذشته نرسيدند، در دولت كريمه حضرت مجازات شدند.

 همچنين در برخي روايات از اصحاب كهف، سلمان، ابوذر، مقداد، مالك اشتر جزء رجعت كنندگان نام برده شده است.

براي اطلاع بيشتر نگا: بحارالانوار، ج 53، باب الرجعه [39]، ص 144_39 كه جمعا 162 روايت نقل شده است. المكتبه الاسلاميه، 1385 ق. بي تا ، تهران.

موارد و مستندات علایم و حوادث قبل از ظهور بسیار وافر است به جهت اختصار و تناسب زمانی. گزیده هایی قید می گردد:

1. خروج سید حسنی از طالقان که مردی از بزرگان شیعیان است و از ناحیه دیلمان قزوین خروج و قیام می نماید.

2. کشف حجاب و بیعفتی از زنها و شریک شدن زنها در تجارت با شوهران و تمکین نکردن زنان از شوهرانشان.

3. دشنام دادن اوّلاً به پدران و مادران و افترا زدن به ایشان و شاد شدن به مرگ آنها و زدن و آزار ایشان.

4. مستولی شدن زن بر شوهر خویش در جمیع چیزها.

5. مردها خود را شبیه زنان در آورند و زنان شبیه مردان و بلند گذاردن گیسوان جلوی سر جوانان و مردان(14).

6. مرده را با استهزا بردارند و کسی دنبال جنازه او گریه و زاری نکند.

7. در هر سال بدعتها و شر زیاد شود، غیبت کردن به نظر مردم شایسته می باشد.

9. قسم خوردن به ناحق فراوان شود.

10. ظلم و ستم، همه جا فراگیر شده است.

11. قرآن فرسوده شده و بدعتهایی از روی هوا و هوس در مفاهیم آن پدید آمده است.

12. مردان به مردان و زنان به زنان قناعت می کنند.

13. فاسق دروغ می گوید و کسی او را بر دروغش سرزنش نمی کند.

14. پیوند خویشاوندی بریده شده است.(ش 17).

15. مداحی و چاپلوسی فراوان شده است.

16. حرام، مجاز و حلال حرام، شمرده می شود.

17. قوانین و دستورات دینی بر اساس تمایلات اشخاص تفسیر میگردد.

18. رشوه خواری در میان کارکنان دولت رایج شده است. (ش 36).

19. پُستهای حساس به مزایده گذراده میشود.

20. مقربان حکام کسانی هستند که به ما اهل بیت ناسزا می گویند.

21. شنیدن حقایق قرآن بر مردم گران می آید، اما شنیدن باطل، سهل و آسان است.

22. همسایه به همسایه خود از ترس زبانش احترام می گذارد.

23. مساجد را به زیورها می آرایند.

24. برای غیر خدا، حج و جهاد می شود.

25. مردم طرفدار کسی میشوند که پیروز است (خواه بر حق باشد، خواه بر باطل).

26. مردم و محافل همه پیرو ثروتمندان می شوند.

27. حکومت به دست زنان می افتد.

28. افرادی پیدا میشوند که اگر روزی گناه کبیره ای انجام ندهند، غمگین هستند.

29. مساجد پر از مردم خدا نترس است و در آنجا برای غیبت کردن و خوردن گوشت پیروان حق جمع میشوند و مسکرات را توصیف می کنند.

30. دادرسان بر خلاف قانون خدا قضاوت می کنند.

31. برافراز منبرها دعوت ها به تقوا میشود، ولی دعوت کننده خود به آن عمل نمی کند.

32. مردم نسبت به وقت نماز بی اعتنا میشوند.

33. تمام همت مردم، صرف شکم و فرجشان می شود.

حضرت صادق علیه السلام: حسین علیه السلام، در آخر عمر حضرت قائم علیه السلام زنده می شود. سپس حضرت قائم علیه السلام، از دنیا رحلت فرماید و حسین علیه السلام او را غسل می دهد.

نام امام امت در حدیثی از رسول الله صلی الله علیه وآله.
از امام باقر روایت شده است که فرمودند:

ابوبکر و عمر و زبیر و عبدالرحمن بن عوف در آستانه در خانه رسول الله نشسته بودند. حضرت رسول صلی الله علیه وآله از خانه خارج شد و در کنار آنان نشست در حالی که بند کفشش پاره شده بود، آن را به علی ابن ابیطالب علیه السلام دادند و فرمودند:

در سمت راست خداوند عز و جل و یا سمت راست عرش قومی از ما (از پیروان ما) بر منابری از نور هستند. صورتشان از نور و لباسشان نیز از نور است، درخشندگی سیماشان دیدگان بینندگان را به آنها جلب میکند.

ابوبکر گفت: یا رسول الله آنها چه کسانی هستند؟ حضرت رسول الله سکوت کرد. سپس زبیر گفت: یا رسول الله آنها چه کسانی هستند؟ حضرت رسول الله سکوت کردند. پس عبدالرحمن گفت: یا رسول الله آنها چه کسانی هستند؟ حضرت رسول الله سکوت کرد و پاسخ نداد. آنگاه علی بن ابیطالب علیه السلام فرمود: یا رسول الله آنها چه کسانی هستند؟ حضرت رسول الله فرمودند:

 آنها قومی هستند که در رابطه با روح الله با یکدیگر محبت میکنند و وسیله پیوند قلبها و نزدیکی آنها روح الله است نه به سبب بستگی و خویشاوندی و نه به خاطر اموال آنها و شیعه تو هستند و تو امام آنهایی یا علی(15).(16)

« بخش پاسخ به سؤالات »
14) اثبات الهداة، ج 7، ص 392، ح 14.
15) بحارالانوار، ج 68، ص 139.
16) مآخذ: بحارالانوار ج 51، 52 و 53؛ اصول کافی، ج 1؛ منتهی الآمال؛ غیبت نعمانی؛ غیبت شیخ طوسی، اثبات الهداة، ج 7؛ کشف الغمة، ج 4؛ الملاحم؛ منتخب الاثر؛ نجم الثاقب؛ سیره علمی اهل بیت«علیهم السلام».

زنده نگه داشتن حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف به اين دليل است كه زمين هيچگاه از حجت خالي نمي شود.

امام باقر عليه السلام مي فرمايند:

«به خداوند قسم، از زماني كه خدا آدم را قبض روح كرد، زمين را بدون پيشوا وانگذارد تا به وسيله او به سوي خدا هدايت شود، و او حجت خدا بر بندگانش است و هيچگاه زمين بدون امامي كه حجت خدا بر بندگانش باشد باقي نمي ماند» (اصول كافي، ج 1، ص 252، با ترجمه سيدجواد مصطفوي)

امام عليه السلام واسطه فيض بين خداوند متعال و همه موجودات است و اگر امام نباشد اين فيض به بندگان نمي رسد و بنابراين حتما يا به امامي معصوم كه پيشواي جهانيان و حجت خداست، بر روي زمين باشد، به اين دليل در روايات موارد شده است كه آخرين كسي كه از دنيا مي رود، حجت خداست، (همان، ص 254)

2. اما حضرت عيسي سلام الله عليه نيز زنده است و به نص آيه شريفه 55 سوره مباركه آل عمران: «ياد كن هنگامي را كه خدا گفت: اي عيسي، من تو را برگرفته و به سوي خويش بالا مي برم...»

برگرفتن ترجمه توفي است. يعني خداوند همه وجود و هستي حضرت عيسي را برگرفت و نزد خود نگهداشت. چنانكه در سوره نساء آيه 159 مي فرمايند: «[يهوديان] يقينا او را به قتل نرسانند بلكه خداوند او را به جانب خود بالا برد».

پس حضرت عيسي نزد خداوند متعال زنده است و تا زماني كه در پس ظهور حضرت مهدي عليه السلام به زمين بازگردد تا به واسطه او اهل كتاب، ايمان بياورند، زنده مي باشد. (براي اطلاع بيشتر نگا: تفسير الميزان، ج 3، ص 225_224؛ ذيل آيه 55 سوره آل عمران و ج 5، ص 141_140 ذيل آيه 159 سوره نساء)

هدف از اين امر هم آن است كه او در زمان ظهور حضرت مهدي عليه السلام به زمين بازگردد و مردم و اهل كتاب را _ كه طبق نص عهدين منتظر ظهور اويند_ به حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف دعوت كند.

بله خداوند مي توانست او را مانند مومنان خالص ديگر بميراند و بعدا دوباره زنده كند، اما حكمت بالغه الهي بر اين تعلق گرفت كه او زنده باشد . 

زنده نگه داشتن حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف به اين دليل است كه زمين هيچگاه از حجت خالي نمي شود.

امام باقر عليه السلام مي فرمايند:

«به خداوند قسم، از زماني كه خدا آدم را قبض روح كرد، زمين را بدون پيشوا وانگذارد تا به وسيله او به سوي خدا هدايت شود، و او حجت خدا بر بندگانش است و هيچگاه زمين بدون امامي كه حجت خدا بر بندگانش باشد باقي نمي ماند» (اصول كافي، ج 1، ص 252، با ترجمه سيدجواد مصطفوي)

امام عليه السلام واسطه فيض بين خداوند متعال و همه موجودات است و اگر امام نباشد اين فيض به بندگان نمي رسد و بنابراين حتما يا به امامي معصوم كه پيشواي جهانيان و حجت خداست، بر روي زمين باشد، به اين دليل در روايات موارد شده است كه آخرين كسي كه از دنيا مي رود، حجت خداست، (همان، ص 254)

2. اما حضرت عيسي سلام الله عليه نيز زنده است و به نص آيه شريفه 55 سوره مباركه آل عمران: «ياد كن هنگامي را كه خدا گفت: اي عيسي، من تو را برگرفته و به سوي خويش بالا مي برم...»

برگرفتن ترجمه توفي است. يعني خداوند همه وجود و هستي حضرت عيسي را برگرفت و نزد خود نگهداشت. چنانكه در سوره نساء آيه 159 مي فرمايند: «[يهوديان] يقينا او را به قتل نرسانند بلكه خداوند او را به جانب خود بالا برد».

پس حضرت عيسي نزد خداوند متعال زنده است و تا زماني كه در پس ظهور حضرت مهدي عليه السلام به زمين بازگردد تا به واسطه او اهل كتاب، ايمان بياورند، زنده مي باشد. (براي اطلاع بيشتر نگا: تفسير الميزان، ج 3، ص 225_224؛ ذيل آيه 55 سوره آل عمران و ج 5، ص 141_140 ذيل آيه 159 سوره نساء)

هدف از اين امر هم آن است كه او در زمان ظهور حضرت مهدي عليه السلام به زمين بازگردد و مردم و اهل كتاب را _ كه طبق نص عهدين منتظر ظهور اويند_ به حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف دعوت كند.

بله خداوند مي توانست او را مانند مومنان خالص ديگر بميراند و بعدا دوباره زنده كند، اما حكمت بالغه الهي بر اين تعلق گرفت كه او زنده باشد . 

1 ـ مهدي موعود از عترت پيغمبر و از فرزندان فاطمه(عليهم السلام) است.

2 ـ مهدي موعود از فرزندان حسين (ع) است.

3 ـ حضرت مهدي جهان را پر از عدل و داد كند پس از آنكه از ظلم و جور پر شده باشد.

4 ـ حضرت مهدي داراي دو غيبت است، يكي از آن دو غيبت طولاني مي ‎شود.

5 ـ مهدي، خليفه و رهبر و امام دوازدهم از ائمه اثني عشر است كه پيغمبر، امت را به امامت آنها بشارت داد و بر طبق روايات كثير مسند احمد، صحيح بخاري، صحيح مسلم، سنن ابي داود و كتابهاي معتبر ديگر اهل سنت، امامتشان ثابت است .
6 ـ حضرت مهدي(ع) بر تمام كشورها و شهرها مستولي مي‎شود و لشكرهاي كفر را هزيمت مي‎دهد.

7ـ دين اسلام و توحيد به وسيله آن حضرت عالمگير خواهد شد و در زمين كسي نماند مگر اينكه به توحيد خدا گواهي دهد.

8 ـ در زمانش آنچنان مردم در نعمت و وسعت خواهند بود كه نظير آن در هيچ عصري نبوده است.

9 ـ حضرت مهدي(ع) همنام و هم كنية حضرت رسول(ص) است.

10 ـ حضرت مهدي شبيه ترين مردم است به پيغمبر در خلق و خوي.

11 ـ مردم را به سنت و شريعت و ملت پيغمبر اكرم(ص) برگرداند و كتاب و سنت را زنده سازد.

12 ـ پوشاك و خوراك آن حضرت در نهايت سادگي باشد.

13 ـ بركات زمين و آسمان در عصرش فراوان شود.

14 ـ علم و دانائي او به حلال و حرام از همه كس بيشتر باشد.

15 ـ نسبت به فقرا مهربان و بر عُمّال و مأمورين سخت‎گير باشد كه بر مردم ستم نكنند.

16 ـ عيسي بن مريم(ع) فرود آيد و در نماز به مهدي(ع) اقتدا كند.

17 ـ پيش از ظهور آن حضرت حوادث بزرگ و فتن عظيم و جنگهاي عالمگير اتفاق افتد كه دو ثلث مردم تلف شوند.

18 ـ پيش از ظهور آن حضرت معاصي رايج شود، فروش خمر و قمار علني شود، عفت و پاكدامني در زنها كم شود، اسباب لهو و طرب و غنا ظاهر شود، ربا جزء معاملات رايج گردد (مؤسسات ربوي آشكار شود). زنها برهنه و نيم برهنه از خانه ‎ها بيرون آيند و در امور و مشاغل مردها وارد شوند و مردها از آنها اطاعت كنند، احكام خدا و حدود، معطل ماند و اجرا نشود، امر به معروف و نهي از منكر ترك شود بلكه امر به منكر و نهي از معروف رايج گردد تا حدي كه مردم منكر را معروف و معروف را منكر بدانند. زنها فاسد و جوانان بدكار شوند، كارها به نا اهلان سپرده شود و چيزهاي ديگر از اين قبيل كه شرحش فعلاً مي سور نيست.

امامت و مهدويت ج 3 - نويد امن و امان،آيةالله لطف الله صافي گلپايگاني
به نقل از سايت تبيان 

این اندیشه که پر شدن دنیا از ظلم و تجاوز علّت تامّه برای ظهور امام زمان«علیه السلام» است اشتباه می باشد آنچه از احادیث استفاده می شود این است که موقعی که امام زمان«علیه السلام» ظاهر می شود زمین پر از ظلم و جور است که به دست آن مصلح بزرگ الهی پر از عدل و داد خواهد شد نه اینکه هر زمان زمین پر از ظلم و تجاوز شد بلافاصله امام زمان ظهور خواهد کرد ظهور امام زمان نیاز به آمادگی داشته و دارای وقت خاصّی است. 

ا موارد و مستندات علائم ظهور بررسی شد، جهت اطمینان بیشتر به احادیثی که این علائم در آنها آمده است متذکر می شویم.

امام صادق علیه السلام به یکی از یاران خود فرمود:

1. هر گاه دیدی که: حق بمیرد و طرفدارانش نابود شوند.

2. و دیدی که: ظلم و ستم فراگیر شده است.

3. و دیدی که: قرآن فرسوده و بدعت هایی از روی هوا و هوس، در مفاهیم آن آمده است.

4. و دیدی که: دین خدا(عملاً) تو خالی شده، همانند ظرفی که آن را واژگون سازند!

5. و دیدی که: طرفداران و اهل باطل بر اهل حق پیشی گرفته اند.

6. و دیدی که: کارهای بد آشکار شده و از آن نهی نمی شود و بدکاران بازخواست نمی شوند.

7. و دیدی که: افراد(به ظاهر) باایمان سکوت کرده و سخنشان را نمی پذیرند.

9. و دیدی که: شخص بدکار و دروغ گوید، و کسی دروغ و نسبت ناروای او را رد نمی کند.

10. و دیدی که: بچه ها، به بزرگان احترام نمی گذارند.

11. و دیدی که: قطع پیوند خویشاوندی شود.

12. و دیدی که: بدکار را ستایش کنند و او شاد شود و سخن بدش به او برنگردد.

13. و دیدی که: نوجوانان پسر، همان کنند که زنان می کنند.

14. و دیدی که: زنان با زنان ازدواج نمایند.

15. و دیدی که: انسانها اموال خود را در غیر اطاعت خدا مصرف میکنند و کسی مانع نمی شود.

16. و دیدی که: افراد با دیدن کار و تلاش نامناسب مؤمن، به خدا پناه می برند.

17. و دیدی که: مداحی دروغین از اشخاص، زیاد شود.

18. و دیدی که: همسایه همسایه خود را اذیت می کند و از آن جلوگیری نمیشود.

19. و دیدی که: کافر به خاطر سختی مؤمن، شاد است.

20. و دیدی که: شراب را آشکارا می آشامند و برای نوشیدن آن کنار هم مین شینند و از خداوند متعال نمی ترسند.

21. و دیدی که: کسی که امر به معروف میکند خوار و ذلیل است.

22. و دیدی که: آدم بدکار در آنچه آن را خداوند دوست ندارد، نیرومند و مورد ستایش است.

23. و دیدی که: اهل قرآن و دوستان آنها خوارند.

24. و دیدی که: راه نیک بسته و راه بد باز است.

25. و دیدی که: خانه کعبه تعطیل شده، و به تعطیلی آن دستور داده میشود.

26. و دیدی که: انسان به زبان میگوید ولی عمل نمیکند.

27. و دیدی که: مؤمن، خوار و ذلیل شمرده شود.

28. و دیدی که: بدعت و زنا آشکار شود.

29. و دیدی که: مردم به شهادت و گواهی ناحق اعتماد کنند.

30. و دیدی که: حلال، حرام شود و حرام، حلال گردد.

31. و دیدی که: دین براساس میل اشخاص معنی شود، و کتاب خدا و احکام آن تعطیل گردد.

32. و دیدی که: جرأت بر گناه آشکار شود و دیگر کسی برای انجام آن منتظر تاریکی شب نگرد.

33. و دیدی که: مؤمن نتواند نهی از منکر کند مگر در قلبش.

34. و دیدی که: ثروت بسیار زیاد در راه خشم خدا خرج گردد.

35. و دیدی که: سردمداران به کافران نزدیک شوند و از نیکوکاران دور شوند.

36. و دیدی که: والیان در قضاوت رشوه بگیرند.

37. و دیدی که: پستهای مهم والیان براساس مزایده است نه براساس شایستگی.

38. و دیدی که: مردم را از روی تهمت و یا سوء ظن بکشند.

39. و دیدی که: مرد به خاطر همبستری با همسران خود مورد سرزنش قرار گیرد.

40. و دیدی که: زن بر شوهر خود مسلط شود و کارهایی که مورد خشنودی شوهر نیست انجام میدهد و به شوهرش خرجی میدهد.

41. و دیدی که سوگندهای دروغ به خدا بسیار گردد.

42. و دیدی که: آشکارا قمار بازی میشود.

43. و دیدی که: مشروبات الکی بطور آشکار بدون مانع خرید و فروش میشود.

44. و دیدی که: مردم محترم توسط کسی که مردم از سلطنتش ترس دارند، خوار شوند.

45. و دیدی که: نزدیک ترین مردم به فرمانداران آنانی هستند که به ناسزاگویی به ما خانواده عمصت علیهم السلام ستایش شوند.

46. و دیدی که: هر کس ما را دوست دارد او را دروغگو خوانده و گواهی اش را قبول نمی کنند.

47. و دیدی که: در گفتن سخن باطل و دروغ با همدیگر رقابت کنند.

48. و دیدی که: شنیدن سخن حق بر مردم سنگین است ولی شنیدن باطل برایشان آسان است.

49. و دیدی که: همسایه از ترس زبان به همسایه احترام میکند.

50. و دیدی که: حدود الهی تعطیل شود و طبق هوا و هوس عمل شود.

51. و دیدی که: مسجدها طلاکاری(زینت داده) شود.

52. و دیدی که: راستگوترین مردم نزد آنها مفتریان دروغگو است.

53. و دیدی که: بدکاری آشکار شده و برای سخن چینی کوشش می شود.

54. و دیدی که: ستم و تجاوز شایع شده است.

55. و دیدی که: غیبت، سخن خوش آنها شود و بعضی دیگر را به آن بشارت کنند.

56. و دیدی که: حجّ و جهاد برای خدا نیست.

57. و دیدی که: سلطان به خاطر کافر، شخص مؤمن را خوار کند.

58. و دیدی که: خرابی بیشتر از آبادی است.

59. و دیدی که: معاش انسان از کم فروشی به دست میآید.

60. و دیدی که: خونریزی آسان گردد.

61. و دیدی که: مرد به خاطر دنیایش ریاست میکند.

62. و دیدی که: نماز را سبک شمارند.

63. و دیدی که: انسان ثروت زیادی جمع کرده، ولی از آغاز تا آخر، زکاتش را نداده است.

64. و دیدی که: قبر مرده ها را بشکافند و آنها را اذیت کنند.

65. و دیدی که: هرج و مرج بسیار است.

66. و دیدی که: مرد روز خود را با مستی به شب می رساند، و شب خود را نیز به همین منوال به صبح برساند و هیچ اهمیتی به برنامه مردم ندهد.

67. و دیدی که: با حیوانات آمیزش می شود.

68. و دیدی که: مرد به مسجد(محل نماز) میرود وقتی برمیگردد لباس در بدن ندارد(لباسش را دزدیده اند).

69. و دیدی که: حیوانات همدیگر را بدرند.

70. و دیدی که: دلهای مردم سخت و دیدگانشان خشک و یاد خدا برایشان گران است.

71. و دیدی که: بر سر کسب های حرام آشکارا رقابت کنند.

72. و دیدی که: نمازخوان برای خودنمایی نماز میخواند.

73. و دیدی که: فقیه برای دین خدا فقه نمی آموزد و طالب حرام ستایش و احترام می گردد.

74. و دیدی که: مردم در اطراف قدرتمندانند.

75. و دیدی که: طالب حلال، مذمت و سرزنش میشود و طالب حرام، ستایش و احترام می گردد.

76. و دیدی که: در مکه و مدینه کارهایی می کنند که خدا دوست ندارد و کسی از آن جلوگیری نمیکند، و هیچ کس بین آنها و کارهای بدشان مانع نمی شود.

77. و دیدی که: آلات موسیقی و لهو در مدینه و مکه آشکار گردد.

78. و دیدی که: مرد سخن حق گوید و امر به معروف و نهی از منکر کند، ولی دیگران او را از این کار برحذر می دارند.

79. و دیدی که: مردم به همدیگر نگاه می کنند، و از مردم بدکار پیروی نمایند.

80. و دیدی که: راه نیک خالی و راه رونده ندارد.

81. و دیدی که: مرده را مسخره کنند و کسی برای او اندوهگین نشود.

82. و دیدی که: سال به سال بدعت و بدیها بیشتر شود.

83. و دیدی که: مردم و جمعیتها جز از سرمایه داران پیروی نکنند.

84. و دیدی که: به فقیر چیزی را دهند که برایش بخندند، ولی در راه غیر خدا ترحم است.

85. و دیدی که: علایم آسمانی شود و کسی از آن نگران نشود.

86. و دیدی که: مردم مانند حیوانات در انظار یکدیگر عمل جنسی به جا می آورند و کسی از ترس مردم از آن جلوگیری نمی کند.

87. و دیدی که: انسان در راه غیر خدا بسیار خرج کند، ولی در راه خدا از اندک هم مضایقه دارد.

88. و دیدی که: عقوق پدر و مادر رواج دارد و فرزندان هیچ احترامی برای آنها قائل نیستند بلکه نزد فرزند از همه بدترند.

89. و دیدی که: زنها بر مسند حکومت بنشینند و هیچ کاری جز خواسته آنها پیش نرود.

90. و دیدی که: پسر به پدرش نسبت دروغ بدهد، و پدر و مادرش را نفرین کند و از مرگشان شاد گردد.

91. و دیدی که: اگر روزی بر مردی بگذرد، ولی او در آن روز گناه بزرگی مانند بدکاری، کم فروشی و زشتی انجام نداده ناراحت است.

92. و دیدی که: قدرتمندان، غذای عمومی مردم را احتکار کنند

93. و دیدی که: اموال حق خویشاوندان پیامبرصلی الله علیه وآله(خمس) در راه باطل تقسیم گردد و با آن قمار بازی و شرابخواری شود.

94. و دیدی که: به وسیله شراب بیمار را مداوا و برای بهبودی آن را تجویز کنند.

95. و دیدی که: در امر به معروف و نهی از منکر و ترک دین بی تفاوت و یکسانند.

96. و دیدی که: سرو صدای منافقان برپا، اما صدای حق طلبان خاموش است.

97. و دیدی که: برای اذان و نماز مزد می گیرند.

98. و دیدی که: مسجدها پر است از کسانی که از خدا نترسند و غیبت هم نمایند.

99. و دیدی که: خورندگان اموال یتیمان ستوده شوند.

100. و دیدی که: قاضیان بر خلاف دستور خداوند قضاوت کنند.

101. و دیدی که: استانداران از روی طمع، خائنان را امین خود قرار دهند.

102. و دیدی که: فرمانروایان، میراث مستضعفان را در اختیار بدکاران از خدایی خبر قرار دهند.

103. و دیدی که: بر روی منبرها از پرهیزکاری سخن میگویند، ولی گویندگان آن پرهیزکار نیستند.

104. و دیدی که: صدقه را با وساطت دیگران، بدون رضای خداوند و به خاطر درخواست مردم بدهند.

105. و دیدی که: وقت (اول) نمازها را سبک شمارند.

106. و دیدی که: هم و هدف مردم شکم و شهوتشان است.

107. و دیدی که: دنیا به آنها روی کرده است.

108. و دیدی که: نشانه های برجسته حق ویران است؛ در این وقت خود را حفظ کن و از خدا بخواه که از خطرات گناه نجاتت بدهد(17).

« بخش پاسخ به سؤالات »
17) بحارالانوار، علامه مجلسی، محمدباقر، مؤسسه انوغاء بیروت، لبنان الطبعة الثانیة، 1403 ه 1983 م، ج 52 ص 254 - 262،ح 147 نقل از روضه کافی.

برخي مقدمات، براي پاسخ به اين پرسش ضروري است.

1. مراد از زمان حكومت امام زمان (عج) ‌، مدتي است كه ايشان رهبريِ حكومتِ سراسريِ عدل را عهده‌دار مي‌باشد. پس ابتداي ظهور تا استقرار حكومت جهاني خارج از اين زمان است.

2. مدّت بقاء نظام مهدوي و حكومتي كه امام مهدي (عج) مي‌گسترانند و پايه‌گذاري مي‌كنند، مدّتِ پس از وفات امام مهدي (عج) را نيز شامل مي‌شود. به بيان ديگر، گاهي چنين پرسيده مي‌شود كه «آيا حكومتِ مهدوي پس از وفات ايشان تا قيامت باقي مي‌ماند يا با وفات ايشان قيامت برپا مي‌شود؟» و «اگر جهان پس از وفات ايشان باقي است ، آيا آن حكومت تا قيامت باقي مي‌ماند يا حكومت منحرف و ظالم جايگزين آن مي‌شود؟»

پرسشِ فوق ، در خصوص مقدمه اول است. بايد دانست بي‌شك امام مهدي (عج) به قدري در رأس حكومت باقي مي‌مانند كه حكومت سراسري، شايان بقا و ادامه باشد تا هدف خلقت خدا و آرزوي بزرگ بشر محقق شود. اين قابليت بقا قاعدتا شامل رشد و تكامل انسانها ، تأسيس نهادهاي مختلف حكومتي مانند قضايي، قانوني، تربيتي، اجتماعي و اقتصادي مي‌‌باشد.

پس عدالتِ فراگير مفهومي است كه نياز به تلاشها و تمهيد مقدمات فراواني دارد كه حضرت مهدي (عج) در زمان استقرار حكومت به آنها خواهند پرداخت. اين مسائل را از كلياتِ آيه‌هاي قرآني و قواعد عامه شريعت مي‌توان دريافت.

امّا در خصوص اينكه مقدارِ آن به لحاظ تحديد به زمانِ معيني چه مقدار است، بايد به روايتها و نصوص ديني مراجعه كرد. روايتها در اين باره زيادند و گاهي مؤلفان و مهدي‌پژوهان را به حيرت واداشته است. همان گونه كه مورد دقت و پرسشِ پرسشگر محترم نيز واقع شده است. بطور كلي روايتهاي مذكور را در يك تقسيم‌بندي مي‌توان به دو دسته تقسيم نمود:

 دسته اول روايتهايي كه دلالت بر بقاي امام مهدي (عج) در حكومت، در زمان ده سال يا كمتر دارند. دسته دوم: روايتهايي دلالت بر بقاي امام عصر(عج) بر حكومت، در زمان بيش از ده سال دارند.

روايت‌هاي دسته اول و دوم در مصادر عامه و خاصه آمده است؛(1) ولي روايات‌ دسته اول، در مقايسه با دسته دوم از فراواني بيشتري برخوردار است.

از ميان اين دو دسته، دسته اول برتري دارد. به چند دليل. دليل اول: اخبار دسته دوم كه عامه نقل كرده‌اند، از غير معصومان ذكر شده است. مثلاً سيوطي در كتاب الحاوي‌للفتاوي(2) روايات 40 سال، 30 سال و 14 سال را نقل كرده كه راويان آنها افرادي مانند زهري و دينار بن دينار هستند كه قابل اثبات تاريخي نيست.

دليل دوم: برخي روايات دسته دوم، مدت طولاني و بي‌حدّي را بيان مي‌كند(3) كه حمل بر مدت بقاء دولت امام مهدي(عج) پس از وفات ايشان مي‌شود نه مدت حكومت شخصِ ايشان.

دليل سوم: روايت‌هاي دسته اول شهرت دارند.

پس به طور كلي روايت‌هاي دسته اول، يعني مدت حكومت كمتر از 10 سال پذيرفته مي‌شود. دربارة تغييرات زماني دوران ظهور حضرت (عج)، در برخي روايت‌ها اشاره‌هايي شده است كه از آنها برداشت مي‌شود كه مدت زمان در آن دوره با توجه به بوجود آمدن تغييراتي در شرايط زمين و حركت آن، طولاني‌تر خواهد شد.

 يعني ظرف حوادثي كه در آن دوره رخ مي‌دهد به گونه‌اي است كه اگر در ظرف حوادث شرايط عادي دنيا (پيش از ظهور) اتفاق افتد، مقدار حركت و زمان آن طولاني‌تر خواهد بود. ابوبصير از امام باقر (ع) در روايت طولاني چنين نقل مي‌كند:

«هنگامي كه قائم به پا خيزد به كوفه برود و... پس مدت هفت سال بر آن اقامت مي‌كند، 7 سالي كه هر سال آن برابر با 10 سال از سالهاي شماست. سپس خدا هر چه بخواهد انجام مي‌دهد». (4) همچنين عبدالكريم خثعمي مي‌گويد از امام باقر (ع) درباره مدت حكومت قائم (ع) پرسيدم. فرمود: «او 7 سال حكومت مي‌كند، روزها وشبها طولاني مي‌شود تا آنجا كه يك سال از سالهاي او به مقدار 10 سال از سالهاي شما مي‌گردد. پس سالهاي حكومتش 70 سال از سالهايي است كه شما مي‌شماريد».(5)

از آيات و روايات فراواني بدست مي‌آيد كه كسي جز خداوند متعال به زمان قيامت آگاه نيست، آيه (187) سوره اعراف مي‌فرمايد: «درباره قيامت از تو سؤال مي‌كنند، كي فرا مي‌رسد؟ بگو: علمش فقط نزد پروردگار من است؛ و هيچ كس جز او نمي‌تواند وقت آن را آشكار سازد؛ (اما قيام قيامت حتي) در آسمانها و زمين، سنگين است؛ و جز بطور ناگهاني، به سراغ شما نمي‌آيد.

 باز از تو سؤال مي‌كنند، چنان كه گويي تو از زمان وقوع آن با خبري؛ بگو: علمش تنها نزد خداست؛ ولي بيشتر مردم نمي‌دانند». آيه 34 سوره لقمان و آيه 63 سوره احزاب و برخي از آيات ديگر نيز بر همين حقيقت دلالت دارند. پس نمي‌توان زمان دقيق قيامت و پايان جهان مادي را تعيين نمود. از سوي ديگر برخي از روايات به توضيح و تشريح حوادث پس از شهادت امام زمان(عج) پرداخته‌اند. مهمترين اين روايات، احاديث مربوط به رجعت است.

اين روايات چنان متنوع و فراوان مي‌باشند كه اعتقاد به رجعت را از باورهاي مسلّم و شناخته شده شيعه قرار داده‌اند. هر چند اين دسته از اخبار داراي اختلاف و تفاوت مي‌باشند ولي اجمالاً يكي از نكاتي كه از مجموعه عظيم روايات رجعت قابل استنباط مي‌باشد اينست كه بعد از شهادت امام عصر(عج)، ديگر امامان معصوم عليهم‌السلام به زندگي و حيات مادي باز مي‌گردند، و مسئوليت امامت و حاكميت الهي خود را ادامه خواهند داد.(6)

 برخي از روايات نيز گوياي اين نكته است كه پس از حضرت مهدي(عج)، سلسله‌اي از فرزندان او حاكميت الهي را بر عهده خواهند گرفت، امام صادق عليه‌السلام مي‌فرمايد: «بعد از حضرت قائم عليه السلام، دوازده مهدي از نسل امام حسين عليه‌السلام ظهور خواهند نمود».(7)

دسته اخيراز روايات هيچ تعارضي با اخبار رجعت ندارند، زيرا بعيد نيست ظهور دوازده مهدي از فرزندان امام حسين عليه‌السلام در طول رجعت امامان معصوم عليهم‌السلام و پس از آن باشد. پس ظاهراً جهان مادي پس از شهادت حضرت مهدي(عج) به حيات خود تحت سيطره حكومت عدالت گستر الهي كه بر جاي مانده از انقلاب جهان امام عصر(عج) مي‌باشد، ادامه خواهند داد، و هنگامه قيامت نيز بر كسي آشكار نمي‌باشد.

از اين رو امام مهدي(عج) مؤسس حكومت عدل جهاني خواهند بود و اين حكومت پس از ايشان ادامه دارد و جهان پس از امام مهدي(عج) پايان نمي‌پذيرد.

------------------------
پي‌نوشت‌ها:
پي‌نوشتها:
1. روايات دسته اول از مصادر عام: مانند اين روايت كه ام‌سلمه از رسول اكرم (ص) نقل مي‌كند: « پس در حكومت 7 سال باقي مي‌ماند»، ... ابوداود مي‌گويد: برخي از راويان از هشام اين زمان را 9 سال ذكر مي كنند.

(حافظ ابي داود سليمان بن اشعث بن اسحاق الازدي الجستاني, سنن ابي داود، مصر، طبعة الاولي، 1371 ق، ج 2، ص 423).

روايات دسته اول از مصادر خاصّه: مانند اين روايت كه عبدالكريم خثعمي مي‌گويد از امام صادق (ع) پرسيدم قائم چه مقدار حكومت مي‌كند؟ فرمود: «7 سال از ساليانِ شما». (شيخ طوسي، الغيبة، نجف، طبعة الثانية، 1385 ق، ص 520).

روايتهاي دسته دوم از مصادر عامه: مانند اين روايت كه حذيفة بن يمان از رسول الله (ص) نقل كرد: «مهدي مردي از فرزندان من است.... 20 سال حكومت مي‌كند».

(حافظ سليمان بن ابراهيم قندوزي حنفي، ينابيع المودّة، نجف، طبعة السابعة، حيدريه، 1384 ق، ص 520).

روايتهاي دسته دوم از مصادر خاصه: مانند اين روايت از جابر جعفر كه از امام باقر (ع) مي‌پرسد: قائم چه مقدار در عالمش حكومت مي‌كند؟ فرمود: «90 سال».

(شيخ طوسي، الغيبة، ص 286).

2. شيخ جلال الدين محمد سيوطي، الحاوي للفتاوي، (تحقيق و تعليقه محمد محي‌الدين عبدالمجيد)، مصر، طبعة الثالثة، السعادة، 1959 م، ص 155 به بعد.

3. مانند اين روايت از عبدالسلام بن صالح هروي از امام رضا (ع) از پدرانش از اميرمؤمنان (ع) از رسول خدا (ص) كه مي‌فرمايد: «حكومتش دوام خواهد داشت تا روز و شب دوام دارد تا روز قيامت». (سيد محمد صدر، تاريخ ما بعد الظهور، بيروت، لبنان، دارالتعارف للمطبوعات 1412، ص 436، به نقل از شيخ صدوق، كمال‌الدين و تمام النعمة).

4. شيخ مفيد، الارشاد في معرفة حجج الله علي العباد، ترجمه حاج سيد هاشم رسولي محلاتي، انتشارات علميه اسلاميه، تهران،‌ ج2، ص 359، ح 8.
5. علامه محمد باقر مجلسي، بحارالانوار، بيروت، مؤسسة الوفاء، ج 52، ص 337، ح 77.
6. مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، اسلاميه، تهران، ج 53، باب رجعت، ص 39 تا 144، مرحوم مجلسي در اين باب حدود 162 روايت نقل كرده است.
7. همان، ص 148.

اين كه ياران حضرت مهدي 313 نفر هستند مطلب صحيحي است ولي منظور ياران خاص و فرماندهان لشكرهاي حضرت مي باشد، زيرا شكي نيست كه همه مومنين و مومنات در آن زمان از ياران و ياوران آن حضرت مي باشند و حتي گروهي از مومنين زمان هاي گذشته زنده مي شوند و در ركاب حضرت برعليه كفر مبارزه مي نمايند به همين جهت در دعاي عهد مي خوانيم كه خداوند ما را از كساني قرار دهد كه در ركاب حضرت حضور داشته باشيم . افزون بر آن بيان واقعيت نبايد موجب ياس و دلسردي بشود، بلكه منطقاً هر كس بايد تلاش كند كه خود را به حد اعلاي كمالات برساند تادر رديف ياران ويژه آن حضرت قرار گيرد. به نقل از سايت تبيان

ا از روايات در باب نزول حضرت عيسي، به دست مي آيد كه حضرت عيسي پس از نزول بر زمين پشت امام مهدي(عج) نماز گزارده و هر سال به حج مي رود و در نبردهايي با يهود و دجال همراه مسلمانان مي باشد و بعد از حدود چهل سال رحلت كرده و طي مراسمي علني توسط حضرت مهدي(عج) در كنار قبر مادرش حضرت مريم در قدس به خاك سپارده مي شود. البته قضاوت درباره اين جزئيات مشكل مي باشد ولي آنچه براساس روايات به دست مي آيد اين است كه حضرت عيسي يار و ياور امام زمان(عج) خواهند بود ولي بي شك جانشين حضرت در حكومت نخواهند بود. (ر.ك: عصر ظهور، علي كوراني، سازمان تبليغات اسلامي، ص 340 - 349)