دستور زبان
اسم و صفت
در زبان مازندرانی جنس دستوری وجود ندارد. شمار جمع به وسیلهٔ پسوندهای مختلفی از جمله «-ون» و «-ها» صورت میگیرد. صفت پیش از اسم میآید. مثلاً: «خار ِ کتاب» به معنای «کتاب ِ خوب».
فعل
در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: و .
اما در زبان تبری سه دسته شناسه داریم: ، و . (نمونههای زیر بر اساس گویش سوادکوهی تنظیم شدهاند.)
۱. :
- بن ماضی ساده : -be-saat = ساخت
- بن ماضی استمراری : -saat = میساخت
حال باید این شناسهها را به انتهای آن افزود:
شخص : اول | دوم | سوم
مفرد: e | i | eme
جمع : ene | eni | emi
۲. ؛
- بن مضارع اخباری : -saaj = میسازد
حال باید این شناسهها را به انتهای آن افزود:
شخص : اول | دوم | سوم
مفرد: ene | eni | embe
جمع : enne | enni | embi
۳. ؛
- بن مضارع التزامی : -be-saaj = بسازد
حال باید این شناسهها را به انتهای آن افزود:
شخص : اول | دوم | سوم
مفرد: e | i | em
جمع : en | in | im