كرامات امام زمان (عج)

آن سال براي سومين مرتبه سكته كردم. اين‌بار از ناحيه‌ي دست، صورت و پا ( سمت چپ بدن ) فلج شدم. ديگر كاري از كسي ساخته نبود. براي انجام آزمايشات دقيق‌تر به همراه برادرم به شيراز رفتم. خوشبختانه با وجودي كه براي آزمايش‌هاي «ام آر اي» نوبت‌هاي دو ماهه و سه ماهه مي‌دهند؛ همان روز به من نوبت دادند. اما من به علت خستگي زياد و بي‌حالي نتوانستم آزمايشات را انجام دهم و با توافق بيمارستان انجام آزمايش به روز بعد موكول شد.
بعد از بازگشت به خانه، يأس و افسردگي به سراغم آمد. تمام اهل خانه نيز ناراحت بودند. آن شب، شب ميلاد حضرت ولي عصر (عج) بود. تمام اعضاي خانه براي اين‌كه در مقابل من گريه نكنند، اتاق را ترك كردند.
آن شب من در عالم رؤيا ديدم كه در ديواري كه روبروي من است، دري آشكار شد و جواني نوراني به داخل آمد و پايين پاي من ايستاد. سپس به من اشاره كرد و فرمود: «بلند شو ». عرض كردم: به علت ناراحتي و بيماريم نمي‌توانم حركت كنم. ايشان دو مرتبه تكرار كرد: « بلند شو ». براي بار سوم دست مرا گرفت و فرمود: «تو صاحب‌ داري، برخيز. يك‌باره از خواب بيدار شدم و به لطف خدا و عنايت امام عصر (عج) شفا گرفتم».
دكتر غلام‌علي يوسفي‌پور ، متخصص مغز و اعصاب، پزشك معالج اين برادر، درجواب نامه‌ي دفتر ثبت كرامات مسجد مقدس جمكران در مورد شفاي مذكور نوشت: «گواهي مي‌شود آقاي ر.ج به علت فلج نيمه‌ي چپ بدن به اينجانب مراجعه مي‌كرده؛ با مراجعه به پرونده‌ي قبلي ايشان در مورخه دي ماه سال 1376 با شفاي كامل بهبودي يافته اند».

«شانزده سال بود كه ازدواج كرده بودم، ولى صاحب فرزند نمى‌شدم. مراجعه به دكترهاى متخصص و مصرف داروهاى متنوع، نتيجه‌اى نداد. پزشكان بر اين عقيده بودند كه من و همسرم سالم هستيم، اما علت بچه‌دار نشدن ما را تشخيص نمى‌دادند. خلاصه، از همه‌جا نااميد شده و زندگى ما در سرازيرى سقوط بود.
روزى يكى از دوستان به من گفت: كمتر به دكتر مراجعه كن! برو خدمت آقا امام زمان(عليه‌السلام) و از حضرت خواسته‌ات را طلب كن! دل شكسته و اميدوار به مسجد جمكران مشرف شدم و بعد از خواندن نماز، متوسّل شدم. چند روزى نگذشت كه حضرت، واسطه‌ي فيض شده و خداوند هم يك فرزند پسر به من عنايت نمود كه الحمدلله سالم است و حالش هم خوب است».

به دليل مشكلي كه به آن دچار شده بودم، به مسجد جمكران رفتم. در دلم را در عالم معني به حضرت ولي‌عصر (عج) عرض كردم و از او خواستم كه وساطت كرده و در درگاه خدا شفاعت كند تا مشكل من حل گردد. به طور مكرر به مسجد جمكران رفتم، ولي نتيجه‌اي نگرفتم. تا اين‌كه روزي در آن مسجد، در هنگام نماز دلم شكست و خطاب به امام زمان (عج)‌ عرض كردم: «مولاجان! آيا جايز است كه در محضر شما و در منزل شما باشم و به ديگري متوسل شوم، شما امام من مي‌باشيد. آيا زشت نيست با وجود امامي مانند شما به شخص ديگري حتي به علمدار كربلا قمربني‌هاشم (ع) متوسل شوم و او را نزد خدا شفيع قرار دهم؟
از شدت ناراحتي، بين خواب و بيداري با چهره‌ي نوراني حضرت حجت (ع) روبرو شدم. بي‌درنگ سلام كردم. جواب سلامم را دادند و فرمودند: «نه تنها زشت نيست و ناراحت نمي‌شوم كه به علمدار كربلا متوسل گردي، بلكه شما را راهنمايي نيز مي‌كنم كه هنگام توسل به علمدار كربلا بگويي: «يا ابا الغوث ادركني». اي پدر پناه دهندگان به فريادم برس و به من پناه ده.»

«حدود سه سال بود كه سردرد عجيبي داشتم. ابتدا درد از ناحيه‌ي گيجگاه شروع شده و سپس تمام سر، پيشاني، چشم‌ها و حتي دلم را فرا مي‌گرفت. شب و روز آسايش نداشتم. مدتي بعد از شروع سردردها حالت شوك به من دست مي‌داد. حافظه‌ام را از دست داده بودم. خوابم خيلي كم شده و از همه چيز وحشت داشتم.
در رشت به دكتر مراجعه كردم كه تشخيص دادند رواني شده‌ام و جواب رد به من دادند. چون دانشجو بودم، سه ترم مرخصي گرفتم و در اين سه سال 7 مرتبه به قصد زيارت امام رضا (عليه السلام) به مشهد شرفياب شدم. تا اين‌كه روزي با مطالعه‌ي برخي كتب با مسجد جمكران آشنا شدم. يكي از دوستانم نيز در اين باره با من صحبت‌هايي داشت. تصميم گرفتم به مسجد جمكران بيايم. در قم ابتدا به زيارت حضرت معصومه (عليها السلام) رفتم و بعد به مسجد آمدم. پس از توسل، به رشت برگشتم و حس كردم كه حالم كمي بهتر شده است.
بعد از دو _ سه هفته مجدداً به مسجد جمكران آمدم و مشغول دعا و نماز شدم و قدري خوابيدم. ساعت 12 شب بيدار شدم و بعد از تجديد وضو داخل مسجد رفتم و بين خواب و بيداري، سيد بلند قدي را ديدم كه چند نفر با او همراه بودند و عزاداري مي‌كردند و درباره‌ي حضرت مهدي شعر مي‌خواندند. موقعي كه سيد به من رسيد، سلام كردم. سيد نگاهي به من كرد و سرش را تكان داد و من بعد از مدتي از خواب بيدار شدم.
الآن به حمدللّه تمامي آن حالات از بين رفته و فقط كمي درد خفيف در گيجگاه من باقي مانده است».

مرحوم حاج‌ملا باقر بهبهاني، در كتاب دمعة الساكبه نوشته است:
« فرزندم علي‌محمد كه تنها پسرم بود، مريض شد و روز به روز هم مرضش شدت پيدا كرد و بر حزن و اندوه من مي‌افزود، تا آن كه مردم از او نااميد شدند و يقين به مردنش نمودند؛ لذا علما و سادات در دعاهايشان براي او طلب شفا مي‌كردند.
تا آن كه شب يازدهم مرضش، حال او سخت شد و مرضش سنگين و اضطراب و التهابش شديد گرديد.
راه چاره‌اي نداشتم به همين جهت ملتجي و متوسل به حضرت قائم عليه‌السلام شدم و با ناراحتي و اضطراب از نزد پسرم خارج شدم و بر بام خانه بالا رفتم. بي‌قرارانه به حضرتش متوسل گشته و با ذلّت و مسكنت عرض مي‌كردم:
« يا صاحب‌الزمان ادركني يا صاحب‌الزمان اغثني. »
و خود را به خاك عجز و مذلت ماليدم. بعد هم از بام پايين آمدم و نزد پسرم رفتم و پيش رويش نشستم؛ با كمال تعجب ديدم نفسش آرام، حواسش به جا و عرق او را گرفته بود.
خدا را بر اين نعمت بزرگ شكرگزاري كردم.

در ايام تحصيل علوم ديني در نجف اشرف، شوق زيادي جهت ديدار جمال مولايم بقية‌الله‌الاعظم (عجل الله تعالي فرجه الشريف) داشتم. با خود عهد كردم كه چهل شب چهارشنبه پياده به مسجد سهله بروم به اين نيت كه به فيض زيارت جمال آقا صاحب الامر (عليه السلام) نايل شوم.
تا 35 يا 36 شب چهارشنبه ادامه دادم بر حسب اتفاق در اين شب هوا ابري و باراني شد و حركتم از نجف به تأخير افتاد. نزديك مسجد سهله خندقي بود هنگامي كه به آن‌جا رسيدم بر اثر تاريكي شب وحشت و ترس وجود مرا فرا گرفت به ويژه از زيادي راهزنان و دزدها ناگهان صداي پايي را از دنبال سر شنيدم كه بيشتر موجب ترس و وحشتم گرديد.
برگشتم به عقب شخصي را ديدم كه نزديك من آمد و با زبان فصيح گفت:" اي سيد سلام عليكم ." ترس و وحشت به كلي از وجودم رفت و اطمينان و سكون نفس پيدا كردم. تعجب‌آور بود كه چگونه اين شخص در تاريكي شب متوجه سيادت من شده و در آن حال من از اين مطلب غافل بودم به هر حال سخن مي‌گفتيم و مي‌رفتيم كه از من سؤال كرد قصد كجا داري؟
گفتم: مسجد سهله
فرمود: به چه جهت؟ گفتم به قصد تشرف و زيارت ولي عصر (عج).
مقداري كه رفتيم به مسجد" زيد بن صوحان" رسيديم داخل مسجد شده و نماز خوانديم و بعد از دعايي كه سيد خواند.
احساس انقلابي عجيب در خود نمودم كه از وصف آن عاجزم. بعد از دعا فرمودند: « سيد تو گرسنه‌اي چه خوب است شام بخوريم. »پس سفره‌اي را كه زير عبا داشت بيرون آورد. مثل اين‌كه در آن سه قرص نان و سه خيار سبز تازه بود ( آن وقت چله زمستان بود و من متوجه اين معنا نشدم كه اين آقا اين خيار تازه سبز را از كجا آورده است. ) طبق دستور آقا شام خوردم. سپس فرمود : بلند شو تا به مسجد سهله برويم . وقتي داخل مسجد شديم، آقا مشغول اعمال وارده در مقامات شد و من هم به متابعت آن حضرت انجام وظيفه مي‌كردم و بدون اختيار نماز مغرب و عشا را به آن آقا اقتدا كردم. بعد از آن‌كه اعمال تمام شد آن بزرگوار فرمودند: اي سيد آيا مثل ديگران بعد از اعمال مسجد سهله به مسجد كوفه مي‌روي؟ يا در همين جا مي‌ماني؟
گفتم: مي‌مانم. وقتي در وسط در مقام امام صادق (عليه السلام) نشستم. به آن آقا گفتم آيا چاي يا قهوه يا دخانيات ميل داريد كه آماده كنم؟ در جواب كلام جامعي فرمودند: اين امور از فضول زندگي است و ما از اين فضولات دوريم.
اين كلام در اعماق وجودم اثر گذاشت. به نحوي كه هر گاه يادم مي‌آيد، اركان وجودم مي‌لرزد. به هر حال اين نشست نزديك به 2 ساعت طول كشيد و اين مدت مطالبي رد و بدل شد كه به بعضي از آن‌ها اشاره مي‌كنم .
1_ در رابطه با استخاره سخن به ميان آمد آن آقا فرمود: اي سيد با تسبيح به چه نحو استخاره مي‌كني؟
گفتم: سه مرتبه صلوات مي‌فرستم و سه مرتبه مي‌گويم: استخير الله برحمته خيرة في عافيه پس مقداري از تسبيح را گرفته و مي‌شمارم اگر 2 تا ماند بد است و اگر يكي ماند خوب است.
فرمودند: براي اين گونه استخاره باقي مانده‌اي است كه به شما نرسيده و آن اين است كه هر گاه يكي باقي ماند، فوراً حكم به خوبي استخاره نكنيد. بلكه توقف كنيد و دوباره بر ترك عمل استخاره كنيد . اگر زوج باقي ماند كشف ميشود كه استخاره اول خوب است اما اگر يكي باقي ماند كشف مي‌گردد كه استخاره‌ي اول ميانه است. به حسب قواعد علميه مي‌بايست دليل بخواهم اما به مجرد اين قول تسليم شدم و در عين حال هنوز متوجه نيستم كه اين آقا كيست؟!
2_ از جمله مطالب در اين جلسه تأكيد سيد عرب بر تلاوت اين سوره‌ها بعد از نمازهاي واجب بود. بعد از نماز صبح سوره‌ي يس، بعد از نماز ظهر سوره‌ي نباء، بعد از نماز عصر سوره‌ي عصر و بعد از نماز مغرب سوره‌ي واقعه و بعد از نماز عشا سوره‌ي ملك.
3_ ديگر اين كه تأكيد فرمودند 2 ركعت نماز بين نمازهاي مغرب و عشا كه در ركعت اول هر سوره‌اي كه خواستي مي‌خواني و در ركعت دوم، بعد از حمد سوره‌ي واقعه را مي‌خواني.
4_ تأكيد فرمودند كه بعد از نمازهاي پنج گانه اين دعا را بخوان:« اللهم سرحني عن الهموم و الغموم و وحشه الصدر و وسوسه الشيطان برحمتك يا ارحم الراحمين»
5_ و تاكيد فرمودند بر خواندن اين دعا بعد از ذكر ركوع در نمازهاي يوميه به ويژه ركعت آخر « اللهم صل علي محمد و آل محمد و ترحم علي عجزنا و اغثنا بحقهم »
6_ در تعريف و تمجيد از كتاب شرايع‌الاسلام مرحوم محقق حلي فرمودند: «تمام آن مطابق با واقع است، مگر كمي از مسائل آن»
7_ تأكيد فرمودند بر خواندن قرآن و هديه كردن ثواب آن، بر شيعياني كه وارث ندارند، يا دارند ولي يادي از آن‌ها نمي‌كنند.
8_ تأكيد فرمودند بر اين‌كه تحت الحنك را زير حنك دور دادن و سر آن را در عمامه قرار دادن.
9-تأكيد فرمودند بر زيارت سيد الشهدا عليه‌السلام.
10-دعا كردند در حق من و فرمودند: «خداوند تو را از خدمتگزاران شرع قرار دهد»
11-پرسيدم: «نمي‌دانم آيا عاقبت كارم خير است و آيا نزد صاحب شرع مقدس رو سفيدم؟ » فرمودند: «عاقبت تو خير و سعيت مشكور و روسفيدي»
و نيز پرسيدم: «نمي‌دانم آيا پدر و مادر و اساتيد و ذوي‌الحقوق از من راضي هستنديا نه؟» فرمودند: «تمام آن‌ها از تو راضي‌اند و درباره‌ات دعا مي‌كنند.»
استدعاي دعا كردم براي خودم كه موفق باشم براي تأليف و تصنيف ، دعا فرمودند. ......
پس خواستم از مسجد به جهت حاجتي بيرون روم، آمدم نزديك حوض كه به ذهنم رسيد: چه شبي بود و اين سيد عرب كيست كه اين همه با فضيلت است؟! شايد همان مقصود و معشوقم باشد. تا به ذهنم اين معنا خطور كرد، با اضطراب برگشتم ولي آن آقا را نديدم و كسي در مسجد نبود .
يقين پيدا كردم كه آن آقا امام زمان (عج) را زيارت كرده‌ام و غافل بودم. مشغول گريه شدم و هم‌چون ديوانه تا صبح اطراف مسجد گردش مي‌‌نمودم. چون عاشقي كه بعد از وصال مبتلا به هجران شود.

«چند سال پيش در جبهه‌ي حاج عمران در حمله‌ي هوايى عراق مجروح شدم. تقريباً از تمام بدن، فلج شده بودم و توانايى حركت نداشتم. شبى مادرم به منزل ما آمد و زخم زبانى به من زد كه دلم را شكست و متوسّل به آقا امام زمان(عليه‌السلام) شدم و گفتم: اى امام زمان! يا مرگ مرا برسان و يا شفايم را از خدا بخواه!
آن شب در خواب، امام زمان(عليه السلام) را ديدم كه فرمود: «من مسجدى به دست خود بنا كرده‌ام. بيا آن‌جا متوسل شو!» و در همان حال مسجد جمكران مورد نظرم بود.
صبح كه از خواب برخاستم، نظرم عوض شد و با خود گفتم كه سال آينده به مسجد جمكران مي‌‌روم. سپس به عيادت بيمارى در بيمارستان رفتم. شب، ساعت 12 كه به منزل برگشتم، ديدم كه منزل و كليه اثاثيه‌ام در آتش سوخته است. بسيار ناراحت شدم. صبح از يكى از دوستان مبلغى قرض گرفتم و همان روز حركت كردم و به مسجد جمكران آمدم. مدت 39 روز در مسجد جمكران ماندم و به آقا خدمت مى‌كردم تا اين كه شب چهلم كه شب چهارشنبه و مصادف با شب نوزدهم ماه مبارك رمضان بود، فرا رسيد. خيلى خسته بودم و خواب مرا احاطه كرده بود. داخل يكى از كفش‌دارى‌ها رفته و خوابيدم. در خواب ديدم كه حدود ساعت يك نيمه شب است و من در حياط مسجد مشغول جمع كردن آشغال و زباله‌ها هستم كه آقايي جلو آمد و فرمود: آقا سيد! دارى نظافت مى‌كنى؟ بيا برويم داخل مسجد كمي حرف بزنيم!
قبول كردم و با او داخل مسجد شديم. ديدم كه چهار نفر ديگر هم آن‌جا هستند. نزديك آن‌ها نشستم. آقا فرمودند: آقا سيد! مثل اين كه كسالتى دارى؟
گفتم: بله آقا. در جبهه مجروح شدم.
آقا با دست مبارك خود بر سر من كشيد و فرمود: ان‌شااللّه خوب مي‌‌شوي و بعد دستى به كمر و پايم كشيد كه در عالم خواب، بسيار راحت شدم. يكى از آن چهار نفر هم حضرت على(عليه‌السلام) بود و ديگرى حضرت رسول(صلى‌الله‌عليه و آله و سلم) بود، حضرت زهرا(عليها‌السلام) هم نفر سوم بود و نفر چهارم حضرت معصومه(عليها‌السلام) بود كه داشت گريه مى‌كرد.
پرسيدم: چرا حضرت معصومه(عليها‌السلام) گريه مي‌‌كند؟
امام زمان(عليه السلام) فرمود: او شكايت دارد كه به حرم ايشان بى احترام مي‌‌كنند.
امام يك دانه خرما و قدرى آب به من داد و فرمود: بخور كه فردا مي‌خواهي روزه بگيري.
وقتى از خواب بيدار شدم ديگر از تركش ها خبري نبود و حالم خيلى خوب شده بود و راحت شده بودم».

حضرت آيت‌الله امامي‌كاشاني عضو محترم شوراي نگهبان، در جلسه‌ي سوم مجلس ختمي كه در مسجد اعظم قم از طرف اساتيد حوزه‌ي علميه‌ي قم منبر بودند، فرمودند: يكي از افرادي كه مورد وثوق است و گاهي اخباري را در دسترسم قرار مي‌دهد گفت: در تشييع جنازه‌ي حضرت آيت‌الله گلپايگاني از تهران به قم رفتم و به مسجد امام حسن عسگري (ع) رسيدم. به دو نفر از اصحاب حجّت برخورد كردم.
به من گفتند: امام زمان (عج) در مسجد امام حسن عسگري تشريف دارند. برو آقا را ملاقات كن. با عجله خودم را به مسجد امام حسن عسگري رسانده و وارد مسجد شدم. اذان ظهر را گفته بودند. متوجه شدم حضرت با سي نفر از اصحاب مشغول نماز بودند.
اقتدا كردم و بعد از نماز، حضرت فرمودند: ما از همين‌جا تشييع مي‌كنيم و از مسجد خارج شديم و دنبال جمعيت با آقا رفتيم تا به صحن رسيديم.

بعد از تشريف فرمايي مرحوم آيت‌الله حائري (رضوان الله تعالي) به قم، جد مادري ما آقاي حاج سيد محمدباقر علوي‌قزويني رحمةالله از طرف ايشان به قم دعوت شد. تا ضمن بحث در مسجد بالاسر مرقد حضرت معصومه (س) اقامه‌ي نماز كنند.
در آن زمان آيت‌الله حائري (ره) مؤسس حوزه‌ي علميه‌ي قم، بابت مهرناني كه به طلاب داده بود، به چندين مغازه‌ي نانوايي بدهكار شد. چند ماه گذشت و حاج آقا نتوانست قرضش را ادا كند. حاج شيخ عبدالكريم از سه نفر از علماي قم از جمله جد ما خواست تا به مسجد جمكران مشرف شده و به آقا امام عصر (عج) متوسل شوند. تا حداقل بتوانند نان طلاب را تأمين كنند.
حاج سيد محمدباقر علوي قزويني بعدها تعريف كردند:‌ ما به مسجد مشرف شديم و چند شبي در آن‌جا مانديم. شب سوم بعد از توسل به آقا به خواب رفته و ايشان را در عالم رؤيا زيارت كردم. حضرت (عج) فرمودند: «به آقا شيخ بفرماييد به درس و بحثتان ادامه بدهند، نگران مشكل مالي نباشند. مرتفع مي‌شود.»
خوشحال به نزد آيت‌الله حائري بازگشتيم. چند روز بعد به لطف حق، حاج شيخ تمام بدهي خود را به نانوايان پرداخت كرد و مشكل مالي حوزه به تدريج مرتفع شد و آيت‌الله حائري تا آخر عمرشان به مشكلي كه نتوانند به واسطه‌ي آن شهريه‌ي مختصر طلاب را بپردازند مواجه نگشت.

در تمام زندگيم ارادتي خاص به حضرت بقيه‌الله (عج)‌داشتم و همواره در سختي‌ها، متوسل به حضرت (عج) مي‌شدم. در همان اوايل طلبگي من، آقا روح‌الله اصفهاني از اصفهان به قم سفر نمودند و عده‌اي از روحانيون و علما‌ را بسيج كردند تا عليه رضا شاه قيام كنند؛ ولي مرحوم آيت‌الله حائري اين كار را به صلاح حوزه نمي‌دانستند و موافق نبودند. طلاب نيز نمي‌دانستند چه كار كنند. لذا به حضرت حجت (عج) متوسل شدم كه در اين اوضاع وظيفه‌ي من چيست؟ آيا از آيت‌الله حائري تبعيت كنم؟ يا دنبال آقا روح‌الله اصفهاني بروم؟
ماه مبارك رمضان بود؛ ظهر در مدرسه‌ي فيضيه خوابم برد. در عالم رؤيا خواب ديدم: در آسمان يك تابلو سبز رنگي، شبيه به نئون، روشن است و با خط سبز بر آن نوشته شده: «و اذا ظهر عليكم اليدع فعليكم يالشيخ عبدالكريم».
هنگامي‌كه براي شما مسئله‌ي تازه و جديدي اتفاق افتاد، بر شما باد كه به حاج شيخ عبدالكريم رجوع كنيد. يك‌باره از خواب بيدار شدم. در آن جريان از حاج شيخ عبدالكريم پيروي كردم. اتفاقاً حاج آقا روح‌الله اصفهاني هم كاري از پيش نبرد و سياست حاج شيخ در آن مقطع زماني باعث حفظ حوزه‌ي علميه شد، چرا كه رضاخان قصد از بين بردن حوزه را داشت.

قطب راوندي در ( خرائج ) از حسن مسترق روايت كرده است كه گفت: روزي در مجلس حسن بن عبداللّه بن حمدان ناصرالدوله بودم در آنجا سخن ناحيه حضرت صاحب الامر عليه‌السلام و غيبت آن حضرت مذكور شد و من استهزاء مي‌كردم به اين سخنان، در اين حال عموي من حسين داخل مجلس شد و من باز همان سخنان را مي‌گفتم، گفت: اي فرزند! من نيز اعتقاد تو را داشتم در اين باب تا آنكه حكومت قم را به من دادند در وقتي كه اهل قم بر خليفه عاصي شده بودند، و هر حاكمي كه مي‌رفت او را مي‌كشتند و اطاعت نمي‌كردند پس لشكري به من دادند و به سوي قم فرستادند چون به ناحيه طرز رسيدم به شكار رفتم، شكاري از پيش من به در رفت از پي آن رفتم و بسيار دور رفتم تا به نهري رسيدم در ميان نهر روان شدم و هر چند مي رفتم وسعت آن بيشتر مي‌شد در اين حال سواري پيدا شد و بر اسب اشهبي سوار و عمامه خز سبزي بر سر داشت و به غير چشم‌هايش در زير آن نمي‌نمود و دو كفش سرخ برپا داشت به من گفت: اي حسين و مرا امير نگفت و به كنيت نيز ياد نكرد بلكه از روي تحقير نام مرا برد، گفت: چرا غيب مي‌كني و سبك مي‌شماري ناحيه ما را و چرا خمس مالت را به اصحاب و نواب ما نمي‌دهي؟ و من صاحب وقار و شجاعتي بودم كه از چيزي نمي‌ترسيدم، از سخن او بلرزيدم و گفتم: مي‌نمايم اي سيد من آنچه فرمودي، گفت: هرگاه برسي به آن موضعي كه متوجه آن گرديدي و به آساني بدون مشقت قتال و جدال داخل شهر شوي و كسب كني آنچه كسب مي‌كني خمس آن را به مستحقش برسان، گفتم: شنيدم و اطاعت مي‌كنم، پس ‍فرمود: برو با رشد و صلاح. و عنان اسب خود را گردانيد و روانه شد و از نظر من غائب گرديد و ندانستم به كجا رفت و از جانب راست و چپ او را بسيار طلب كردم و نيافتم. ترس و رعب من زياده شد و برگشتم به سوي سپاه خود و اين حكايت را نقل نكردم و فراموش كردم از خاطر خود و چون به شهر قم رسيدم و گمان داشتم كه با ايشان محاربه خواهم كرد، اهل قم به سوي من بيرون آمدند و گفتند هركه مخالف ما بود در مذهب و به سوي ما مي‌آمد با او محاربه مي‌كرديم و چون تو از مايي و به سوي ما آمده‌اي ميان ما و تو مخالفتي نيست، داخل شهر شو و تدبير شهر به هر نحو كه خواهي بكن، مدتي در قم ماندم و اموال بسيار زياده از آنچه توقع داشتم جمع كردم. پس امراي خليفه بر من و كثرت اموال من حسد بردند و مذمت من نزد خليفه كردند تا آنكه مرا عزل كرد و برگشتم به سوي بغداد و اول به خانه خليفه رفتم و بر او سلام كردم و به خانه خود برگشتم و مردم به ديدن من مي‌آمدند. در اين حال محمّد بن عثمان عمري آمد و از همه مردم گذشت و بر روي مسند من نشست و بر پشتي من تكيه كرد، من از اين حركت او بسيار به خشم آمدم و پيوسته مردم مي‌آمدند و مي‌رفتند و او نشسته بود و حركت نمي‌كرد، ساعت به ساعت خشم من بر او زياده مي‌شد چون مجلس تمام شد به نزديك من آمد و گفت: ميان من و تو سري هست بشنو، گفتم: بگو، گفت: صاحب اسب اشهب و نهر مي‌گويد كه ما به وعده خود وفا كرديم پس آن قصه به يادم آمد و لرزيدم و گفتم مي‌شنوم و اطاعت مي‌كنم و به جان منت مي‌دارم. پس برخاستم و دستش را گرفتم و به اندرون بردم و در خزينه‌هاي خود را گشودم و خمس همه را تسليم كردم و بعضي از اموال را كه من فراموش كرده بودم او به ياد من آورد و خمسش را گرفت و بعد از آن من در امر حضرت صاحب الامر عليه السلام شك نكردم، ، پس حسن ناصرالدوله گفت من نيز تا اين قصه را از عم خود شنيدم شك از دل من زائل شد و يقين نمودم امر آن حضرت را.

«اغلب شب‌ها به اقتضاى كار روابط عمومى تا صبح بيدار مى‌ماندم، ولى آن شب به خاطر خستگى زياد براى استراحت رفتم كه بخوابم اما خوابم نبرد. بى‌اختيار به روابط عمومى مسجد برگشتم تا به اوضاع سركشى كنم. به مسجد مردانه كه بنّايى مى‌كردند، رفتم. يكى گفت: مى‌گويند در مسجد زنانه‌ي زيرزمين كسى شفا گرفته است.
گفتم: اطلاع ندارم و از روابط عمومى با مسئول مسجد زنانه تماس گرفتم كه تأييد كرد.
گفتم كه به هر وضعيّتى كه هست ايشان را براى مصاحبه به روابط عمومى راهنمايى كنند. چند دقيقه بعد، خانم شفايافته در معيّت چندين زن كه او را محافظت مى‌كردند تا از هجوم جمعيت در امان باشد به مركز روابط عمومى آمد. زن شفا يافته به شدّت خسته به نظر مى‌رسيد.
خودش را معرفى كرد. گفت: «ط _ ج» فرزند عبدالحسين، شماره شناسنامه 29، ساكن مشهد مقدّس هستم و در خيابان خواجه ربيع خانه داريم. انگشتان هر دو دستم فلج بود؛ سه انگشت دست راست و انگشتان دست چپم به هم چسبيده بود كه قادر به انجام هيچ كارى نبودم. علت بيمارى‌ام اين بود كه وقتى پانزده سال قبل، خبر مرگ برادرم را به من دادند به حالت غش افتادم. وقتى به هوش آمدم، متوجه شدم كه دست‌هايم فلج مانده است. شوهرم كه فرد ملاّكى بود، پس از اين واقعه با زن ديگرى ازدواج كرد و بچه‌هايم را هم از من گرفت. اين اوضاع به وضع جسمى و روحى من لطمه‌ي شديدى وارد آورد. در طول اين پانزده سال به دكترهاى زيادى مراجعه كردم.
در تهران هم براى فيزيوتراپى در بيمارستان "شفا يحيائيان" نوبت گرفته بودم كه به علت كمبود بودجه نتوانستم بروم. قبل از آمدن به قم، پيش دكتر "برزين نرواز" رفتم و چند بار دستم را زير برق گذاشتم، ولى سودى نداشت و دردى نيز همراه بى‌حسى توى دستم بود كه هميشه قرص مسكن مى‌خوردم. چند روز قبل به اتفاق سه نفر از خانم‌ها از مشهد عازم زيارت حضرت عبدالعظيم (عليه‌السلام) شديم. سپس براى زيارت به طرف قم و مسجد جمكران راه افتاديم و به منزل دامادم كه اهل شيروان و ساكن قم است، رفتيم تا به مسجد جمكران آمديم و پس از به‌جا آوردن آداب مسجد در مجلس جشنى كه به مناسبت «عيدالزهرا» بود، شركت كردم. مجلس با شادى و سرور توأم بود و معنويت خاصى داشت و پس از اجراى برنامه و خواندن دعاى توسل منقلب شدم و بى‌اختيار عرض كردم: آقا، امام زمان! من شفا مى‌خواهم.
حالت عجيبى داشتم. ناگاه احساس كردم نورهايى عجيب را از دور و نزديك مى‌بينم. متوجه شدم كه انگار دارند انگشتان و دست‌هايم را مى‌كشند. دستم صدا مى‌كرد. فهميدم شفا گرفته‌ام».
يكى از خانم‌هايى كه همراه آن زن آمده بود، گفت:
«من بغل دست اين خانم بودم كه متوجه شدم ايشان سه مرتبه گفت: يا صاحب‌الزمان! و دست‌هايش را در هوا تكان داد و صورتش كاملاً برافروخته شد».

مرد مي‌گويد: شانزده سال بود كه ازدواج كرده بودم ولي صاحب فرزند نمي‌شدم. مراجعه به دكترها‌ي متخصّص و مصرف داروهاي متنوع، نتيجه‌اي نداد. پزشكان بر اين عقيده بودند كه من و همسرم سالم هستيم اما علت بچه‌دار نشدن ما را تشخيص نمي‌دادند.
خلاصه، از همه‌جا نا‌اميد شده و زندگي ما در سرازيري سقوط بود روزي يكي از دوستان به من گفت: "كمتر به دكتر مراجعه كن برو خدمت آقا امام زمان و از حضرت، خواسته‌ات را طلب كن."
دل‌شكسته و اميدوار به مسجد جمكران مشرف شدم و بعد از خواندن نماز متوسّل شدم. چند روزي نگذشت كه حضرت واسطه‌ي فيض شده و خداوند هم يك فرزند پسر به من عنايت نمود كه الحمدلله سالم است و حالش هم خوب است.

غروب ماه مبارك رمضان، موقع افطار بر اثر انفجار ترقه، آتش‌سوزي مهيبي رخ داد و دو برادرم سوختند: محمدرضا 65 0/0 و مجتبي 35 0/0
آن‌ها را در بيمارستان سوانح و سوختگي شهيد مطهري بستري كرديم. روز بعد كه به بيمارستان مراجعه كردم، نتوانستم آن دو را بشناسم. چون بر اثر سوختگي شديد سر و صورت، قابل شناسايي نبودند. بعد از سه روز دكتر كلانتري، رئيس بيمارستان اظهار داشت كه بيماران بالاي 45 0/0 سوختگي امكان زنده ماندن ندارند.برادران من وضع خيلي وخيمي داشتند و دكتر از معالجه‌ي آن‌ها قطع اميد كرده بود.
با توكل به خدا آن‌ها را به منزل آورديم و با كمك دكتر خصوصي و استفاده از سرم و تقويت، يكي دو هفته آن‌ها را زنده نگه داشتيم و براي بهبودي و شفاي آن‌ها گوسفندي نذر كرديم.
همان روزها خواهرم كه همسر شهيد است، خواب ديد: «امام زمان (عج) به او فرموده: «من شفاي مريض‌هاي شما را از خداوند خواسته‌ام، نگران نباشيد!»از آن به بعد حال برادرانم رو به بهبود رفت و الحمدلله به بركت دعاي امام زمان (عج) شفا گرفتند.

علامه حلي شنيد، يكي از علماي بزرگ اهل تسنن كتابي در رد شيعه نوشته است كه عده‌اي را با آن گمراه كرده ولي آن كتاب را در دسترس قرار نمي‌دهد. علامه مدت‌ها به طور ناشناس در پيش آن عالم سني شاگردي كرد تا بلكه آن كتاب را به دست بياورد و به حمايت از تشيع آن را رد كند.
بالاخره از عالم كتاب را تقاضا نمود. تا اين‌كه آن عالم حاضر شد چند روزي آن كتاب را در دسترس او قرار دهد. آن عالم حاضر شد تنها يك شب آن كتاب را به علامه دهد و گفت: «نذر كرده‌ام كه اين كتاب را بيش از يك شب به كسي ندهم».
علامه با اشتياق آن كتاب را به خانه آورد و تصميم گرفت همان شب از تمام آن كتاب نسخه‌برداري كند تا بعداً به رد مطالبش بپردازد. مشغول نوشتن كتاب شد. صفحات بسياري از كتاب را نوشت، اما خسته شد و خواب او را گرفت. ناگهان مردي عرب وارد اتاق گشت و گفت: «اي علامه تو كاغذها را خط‌كشي كن، من برايت مي‌نويسم».
علامه بي‌درنگ مشغول خط‌‌كشي شد ولي در همين حال خوابش برد. وقتي كه بيدار شد، ديد تمام كتاب را آن مرد عرب نوشته و در آخر كتاب اين جمله به چشم مي‌خورد.
«كتبه الحجت» يعني اين كتاب را حجت (امام زمان (عج)) نوشته است.