شب یک شب دو

بیست و یک / یک / شصت و هفت
یعنی هزار و نهصد و شصت و هفت. تو در این تاریخ کی هست؟ آیا همان آدم همیشه؟ همان تن باریک، که من بیشتر برهنه اش یادم می آید تا پوشیده اش؟ همان نگاه سبز همیشه خواستار؟ همان موی سیاه صاف؟ همان تراش و ساخت زیبا و آسان که چشم می تواند ببیند؟ همان بافت سخت که چشم نمی تواند؟ ...