گهواره ی خالی

گهواره ی خالی

عمری ست تا از جان و دل ، ای جان و دل می خوانمت
 تو نیز خواهان منی ، می دانمت ، می دانمت
 گفتی اگر دانی مرا ایی و بستانی مرا
 ای هیچکاه نکجا ! گو کی ، کجا بستانمت
 آواز خاموشی ، از آن در پرده ی گوشی نهان
 بی منت گوش و دهان در جان جان می خوانمت
منشین خمش ای جانخوش این سکنی ها را بکش
 گر تن به آتش می دهی چون شعله می رقصانمت
 ای خنده ی نیلوفری در گریه ام می آوری
 بر گریه می خندی و من در گریه می خندانمت
 ای زاده ی پندار من پوشیده از دیدار من
 چو کودک ناداشته گهواره می جنبانمت
 ای من تو بی من کیستی چون سایه بی من نیستی
 همراه من می ایستی همپای خود می رانمت

خواب و خیال
نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
 پرده ی خلوت اینغمکده بالا زد و رفت
 کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
 خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
 درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
 آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
 چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
 بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
 آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
 سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
 عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت
 

مرغ دریا
آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت
 در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
 خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
 تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت
 دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت
مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت
 گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت
 چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت
 بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید
 قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت
 دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول
 چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت
 همنوای دل من بود بع تنگام قفس
ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

همان یگانه ی حسنی اگر چه پنهانی
 و گر دوباره بر ایی هزار چندانی
 چه مایه جان و جوانی که رفت در طلبت
بیا که هر چه بخواهی هنوز ارزانی
ز دل نمی روی ای آرزوی روز بهی
که چون ودیعه ی غم در نهاد انسانی
خراب خفت تلبیس دیو نتوان بود
بیا بیا که همان خاتم سلیمانی
 روندگان طریق تو راه گم نکنند
 که نور چشم امید و چراغ ایمانی
 هزار فکر حکیمانه چاره جست و نشد
 تویی که درد جهان را یگانه درمانی
 چه پرده ها که گشودیم و آنچنان که تویی
هنوز در پس پندار سایه پنهانی

 حکایت از چه کنم سینه سینه درد اینجاست
 هزار شعله ی سوزان و آه سرد اینجاست
 نگاه کن که ز هر بیشه در قفس شیری ست
 بلوچ و کرد و لر و ترک و گیله مرد اینجاست
 بیا که مسئله بودن و نبودن نیست
 حدیث عهد و وفا می رود نبرد اینجاست
 بهار آن سوی دیوار ماند و یاد خوشش
 هنوز با غم این برگ های زرد اینجاست
به روزگار شبی بی سحر نخواهد ماند
 چو چشم باز کنی صبح شب نورد اینجاست
جدایی از زن و فرزند سایه جان ! سهل است
 تو را ز خویش جدا می کنند ، درد اینجاست

غزل کهنه 
 ندانمت که چو این ماجرا تمام کنی
 ازین سرای کهن راهی کجام کنی
درین جهان غریبم از آن رها کردی
 که با هزار غم و درد آشنام کنی
بسم نوای خوش آموختی و آخر عمر
 صلاح کار چه دیدی که بی نوام کنی
چنین عبث نگهم داشتی به عمر دراز
 که از ملازمت همرهان جدام کنی
تو خود هر اینه جز اشک و خون نخواهی دید
 گرت هواست که جام جهان نمام کنی
 مرا که گنج دو عالم بهای مویی نیست
 به یک پشیز نیرزم اگر بهام کنی
 زمانه کرد و نشد ، دست جور رنجه مکن
 به صد جفا نتوانی که بی وفام کنی
 هزار نقش نوم در ضمیر می آمد
 تو خواستی که چو سایه غزل سرام کنی
 لب تو نقطه ی پایان ماجرای من است
 بیا که این غزل کهنه را تمام کنی

سلام عزيز ممنون كه اين شعر هاي زيبا رو ميفرستي

ولي اگه اسم شاعر يا منبع رو ميزاشتي بهتر بود

موفق باشي ياعلي

 
 هنوز عشق تو امید بخش جان من است
خوشا غمی که ازو شادی جهان من است
 چه شکر گویمت ای هستی یگانه ی عشق
که سوز سینه یخورشید در زبان من است
 اگر چه فرصت عمرم ز دست رفت بیا
 که همچنان به رهت چشم خون فشان من است
 نمی رود ز سرم این خیال خون آلود
 که داس حادثه در قصد ارغوان من است
 بیا بیا که درین ظلمت دروغ و ریا
 فروغ روی تو آرایش روان من است
حکایت غم دیرین به عشق گفتم ، گفت
 هنوز این همه آغاز داستان من است
 بدین نشان که تویی ای دل نشسته به خون
 بمان که تیر امان تو در کمان من است
 اگر ز ورطه بترسی چه طرف خواهی بست
ز طرفه ها که درین بحر بی کران من است
 زمان به دست پریشانی اش نخواهد داد
 دلی که در گرو حسن جاودان من است
 به شادی غزل سایه نوش و بخشش عشق
 که مرغ خوش سخن غم هم آشیان من است

 ای عشق مشو در خط خلق ندانندت
 تو حرف معمایی خواندن نتوانندت
بیگانه گرت خواند چون خویشتنت داند
 خوش باش و کرامت دان کز خویش برانندت
درد تو سرشت توست درمان ز که خواهی جست
تو دام خودی ای دل تا چون برهانندت
از بزم سیه دستان هرگز قدحی مستان
 زهر است اگر آبی در کام چکانندت
 در گردنت از هر سو پیچیده غمی گیسو
تا در شب سرگردان هر سو بکشانندت
 تو آب گوارایی جوشیده ز خارایی
ای چشمه مکن تلخی ور زهر چشانندت
یک عمر غمت خوردم تا در برت آوردم
 گر جان بدهند ای غم از من نستانندت
 گر دست بیفشانند بر سایه ، نمی دانند
 جان تو که ارزانی گر جان بفشانندت
 چون مشک پرکنده عالم ز تو کنده
 گر نافه نهان داری از بوی بدانندت

 چو شبروان سرآسیمه ، گرد خانه مگرد
 تو خود بهانه ی خویشی پی بهانه مگرد
 تو نور دیده ی مایی به جای خویش در ای
 چنین چو مردم بیگانه گرد خانه مگرد
 تویی که خانه خدایی بیا و خود را باش
 برون در منشین و بر آستانه مگرد
زمانه گشت و دگر بر مدار بی مهری ست
 تو بر مدار دل از مهر و چون زمانه مگرد
چو تیر گذشتی ز هفت پرده ی چشم
 کنون که در بن جانی پی نشانه مگرد
 بهوش باش که هرنقطه دام دایره ای ست
 تو در هوای رهایی درین میانه مگرد
 کمند مهر نکردی ز گیسوان بلند
دگر به گرد سر من چو تازیانه مگرد
 تو شعر گمشده ی سایه ای ، شناختمت
 به سایه روشن مهتاب خامشانه مگرد

 
شکوه جام جهان بین شکست ای ساقی
نماند جز من و چشم تو مست ای ساقی
 من شکسته سبو چاره از کجا جویم
که سنگ فتنه سر خم شکست ای ساقی
صفای خاطر دردی کشان ببین که هنوز
ز داشت نکشیدند دست ای ساق ی
 ز رنگ خون دل ما که آب روی تو بود
 چه نقش ها که به دل می نشست ای ساقی
درین دو دم مددی کن مگر که برگذریم
 به سر بلندی ازین دیر پست ای ساقی
 شبی که ساغرت از می پر است و وقت خوش است
 بزن به شادی این غم پرست ای ساق ی
 چه خون که می رود اینجا ز پای خسته هنوز
مگو که مرد رهی نیست ، هست ای ساقی
 روا مدار که پیوسته دل شکسته بود
 دلی که سایه به زلف تو بست ای ساقی
 

 گفتم که مژده بخش دل خرم است این
مست از درم در آمد و دیدم غم است این
 گر چشم باغ گریه ی تاریک من ندید
 ای گل ز بی ستارگی شبنم است این
 پروانه بال و پر زد و در دام خوش خفت
 پایان شام پیله ی ابریشم است این
باز این چه ابر بود که ما را فرو گرفت
 تنها نه من ، گرفتگی عالم است این
ای دست برده در دل و دینم چه می کنی
 جانم بسوختی و هنوزت کم است این
 آه از غمت که زخمه ی بی راه می زنی
 ای چنگی زمانه چه زیر و بم است این
 یک دم نگاه کن که چه بر باد می دهی
 چندمین هزار امید بنی آدم است این
گفتی که شعر سایه دگر رنگ غم گرفت
 آری سیاه جامه ی صد ماتم است این

 شبی رسید که در آرزوی صبح امید
 هزار عمر دگر باید انتظار کشید
 در آسمان سحر ایستاده بود گمان
 سیاه کرد مرا آسمان بی خورشید
هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح
ببین کزین شب طلمت جهان چه خواهد دید
 دریغ جان فرورفتگان این دریا
 که رفت در سر سودای صید مروارید
 نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم
صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید
ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد
 بهای آن چه گرفت و به جای آن چه خرید
 سیاه دستی آنساقی منافق بین
 که زهر ریخت به جام کسان به جای نبید
 سزاست گر برود رود خون ز سینه ی دوست
 که برق دشنه ی دشمن ندید و دست پلید
 چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز
 که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید
 کجاست آن که دگر ره صلای عشق زند
که جان ماست گروگان آن نوا و نوید
بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است
به جادویی نتوان کشت آتش جاوید
 روان سیاه که ایینه دار خورشید است
 ببین که از شب عمرش سپیده ای ندمید
 

 
دگر نگاه مگردان در آسمان کبود
 کبوتران تو پر خسته آمدند فرود
 به هر چه می نگرم با دریغ و بدرود است
 شد آن زمان که جهان جمله مژده بود و درود
دریغ عهد شکر خواب و روزگار شباب
چنان گذشت که انگار هر چه بود نبود
چه نقش ها که به خون جگر زدیم و دریغ
 کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود
سخن به سینه ی تنگم نمی زند چنگی
 که گور گریه ی خاموش شد سرای سرود
چه رفت بر سر آن شهسوار دشت شفق
 که خون همی چکد از سم این سمند کبود
بود که خرمن خکسترش به باد رود
چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود
مباد سایه که جانت بماند از رفتار
 که در روندگی دایم است هستی رود
 تو را که گوش دل است و زبان جان خوش باش
 که نازکان جهان راست با تو گفت و شنود
 

 با این غروب از غم سبز چمن بگو
 اندوه سبزه های پریشان به من بگو
 اندیشه های سوخته ی ارغوان بین
 رمز خیال سوختگان بی سخن بگو
 آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت
 آغوش خک و بی کسی نسترن بگو
شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر
ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو
 آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک
 با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو
 از ساقیان بزم طربخانه ی صبوح
 با خامشان غمزده ی انجمن بگو
 زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت
 وین موج خون که می زندش در دهن بگو
 سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد
 این ماجرا به اینه ی دل شکن بگو
آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد
 سرو سیاه من ز غروب چمن بگو