پرسش و پاسخ

پاسخ : با عرض سلامنخست باید دانست كه خداوند آفریننده موجودات مادى و غیر مادى است. لذا نه مذكر و نه مؤنث است و هیچ چیز همانند او نیست «لیس كمثله شى‏ء»(1) ولى در قالب الفاظ و در هنگام گفت و گو چاره اى نیست جز آن كه از نام ها و ضمایر استفاده كرد و اما درباره چرایى ترجیح ضمایر مذكر باید گفت در همه زبان ها و نزد همه قانون گذاران، آن گاه كه مى خواهند قوانین عمومى وضع كنند از لفظ و ضمیر مذكر استفاده مى كنند، زیرا: 1. ادبیات تمام زبان هاى اصیل آمیخته با نوعى متانت و رعایت حریم هاست، لذا به جز در برخى شعرها و تمثیلات در اكثر متون از به كارگیرى نام ها و ضمایر مؤنث خوددارى مى شود و این گونه ادبیات برخاسته از عفت كلام و رعایت حرمت زنان مى باشد و نباید از آن به عنوان بى احترامى به جامعه زنان برداشت شود. 2. وقتى كتابى آسمانى به زبان قومى خاص نازل مى شود لامحاله باید قواعد و ادبیات فصیح آن زبان رعایت گردد. 3. عدالت خداوند را از احكام و قوانین دینى باید فهمید نه از ضمیر مؤنث و مذكر. ضمنا زبان عربى اختراع دین اسلام نیست و حتى مشركان و ملحدان قبل از اسلام بسیارى عرب بوده اند در نتیجه این انتظار كه خداوند ضمیرى را مخصوص خود اختراع مى كرد كه نه مذكر باشد و نه مؤنث انتظار به جایى نیست. پى‏نوشت‏1- شورا، آیه 11