مشاعره صائمین - 3

نمارز و روزه و افطار عشق است

سحر خوردن کنار یار عشق است

نه یک بار از کنار خیمه گاهش

گذشتن بل هزاران بار عشق است

تشنه چون گشتی در این ماه خدا

پس نما یاد از عطش در کربلا

تشنگی اصلش در آنجا بوده است

بر حسین و آل زهرا بوده است

تو گیر و دار زندگی،عادی شده برام خطا

با این همه روسیاهی،بازم به من گفتی بیا

ای خالق بنده نواز،میخوام که از تو دور نشم

خیلی داره دیر میشه ها،یه کاری کن عوض بشم

موسم بندگى چشم و زبان و گوش است
نه همین صوم دهان است، خدا مى ‏داند

در این ماهی که روزش روزه هستی

کنار سفره ی رحمان نشستی

در آن ساعت که ساءل را جواب است

دعای روزه داران مستجاب است

 تا دمی مانده سر بر آر از خواب ور نه صور خدا دمیده شود

در جهنم ندامتی است کزو دست و لبها همه گزیده شود

درودم بر تو ای ماه نماز و ماه استغفار
سلامم بر تو ای ماه فضیلت ماه آزادی

یوسف زهرا حسن در نیمه‌ام یابد ولادت
وز قدوم مادر زهرا مرا باشد سعادت

روزه‌داران را دهـم از سـاغر قـرآن حلاوت
ای خوشا آنکس که در من می‌کند قرآن تلاوت

تو صحرای هوای نفس،دل من و آواره کرد

ای که تویی به هر زمان،قرار قلب بیقرار

گناهای این بنده ات و رو حساب جهلش بذار

به زیر بار معصیت،قد کمون اومدم خدا

امشب طلب عشق زِدلدار کنیم

شیطان رجیم را سر دار کنیم

امر فرجش اگر مهیا باشد

این ماه کنار یار افطار کنیم(انشاالله)

می کنی تمرین مشق و بندگی

پس چنین کن در تمام زندگی

از چنین حال و هوا بیرون نیا

بنده از بند خدا بیرون نیا

اي شهر مبارك دل ما زار تو باشد
ماه رمضان ، دست خدا يار تو باشد
ما تازه ز تو انس گرفتيم سحرها
چنديست كه جان ، نذر و گرفتار تو باشد 

در چــنین مه که انس و جان یارب . . . بر سر سفــره تــو مــهــمـان است
نظـــرى ســوى دردمنــدان کــــن . . . اى کــه نــامـت شفا و درمان است

تو اگر واسطه باشی که خدا می بخشد 

ابر وقتی که ببارد همه جا می بارد

شعر ناقص است . صحیح آن :

رو سیاهیم ولی دست به دامان توأیم

تو اگر واسطه باشی که خدا می بخشد

ابر وقتی که ببارد همه جا میبارد

پس اگر خواست ببخشد همه را می بخشد