ماه می مانی؟

ماه می مانی؟
در فرهنگ ما به خیلی کارها صدقه می گویند؛ راهنمایی کسی که  راه را گم کرده و یا گمراه است، تابلو نویس جاده ها که راه را نشان می دهند و... .این روزهاکه شرایط اقتصادی ،روزهای خیلی ها را ظلمانی کرده شاید بتوان واسطه خوبی برای رساندن لطف و مهربانی الهی بود. ما اگر نقش واسطه گری مان را خوب انجام ندهیم، خودمان از امتحان رد می شویم، واسطه ها که زیادند، ما نه،شخص دیگری، ماه دیگری... قبل از ازدواجمان، خانه مان را اجاره داده بودند. مادر همسرم می گفت زن وشوهر جوانی بودند با یک بچه. با خودم گفتم اجاره را کمتر بگیرم و کمی مدارا کنم تا سال بعد مشکل پسر خودم حل شود وساکن این خانه شود. می گفت سعی می کردم کمتر من را توی راه پله ببینند،سال به سال اجاره را زیادتر نکردم و اصلا نرفتم ببینم چند تا میخ به دیوارکوبیدند یا چه قدر دیوارها خط افتاده...

روزی که مستاجرها رفتند و ما وارد خانه شدیم ،گلدان زیباو بزرگی را جلوی در واحد دیدیم، مادر همسرم می گفت، این را مستاجرها برای شما گذاشته اند. شاید تنها کاری بود که می توانستند برای تشکر انجام بدهند و من هر بار که گلدان را می بینم، فقط لبخند و رضایت مستاجرها توی ذهنم نقش می بندد. مادر همسرم می گفت، حل مشکل شما را از مدارای با مستاجرم گرفتم...

اگر فرشتگان در پای ما به سجده افتادند چرا ما یکدیگر را تکریم نکنیم؟ چرا این روزها صاحب خانه های بهتری برای مستاجرها نباشیم؟ مگر ما واسطه ای بیشتر هستیم؟ مگر با خدا معامله نمی کنیم؟ با خدایی که یکی را هزار می کند. ماه ،به نور دادنش در شب،ماه است. نور که ندهد، می شود یک کروی جامد سیاه سخت. قطعا زمین بی نور نمی ماند چون کار خورشید نور افشانی است. قطعا جسم دیگری پیدا می شودکه قابلیت این را داشته باشد که نور را بگیرد و به شب های ظلمانی زمین بتاباند. این ماه است که با تابیدن ، ماه می ماند. اگر نعمتی داریم ،خانه ای داریم و به عاریت اسم ما را صاحب خانه گذاشته اند، ماه باشیم و زندگی آدم هایی که به خانه ما نیاز دارند را روشن کنیم. در این شرایط اقتصادی ،کمی مدارا کنیم و با خدایی معامله کنیم که یکی را می گیرد و هزار تا می کند. خدای روزی رسان ،«من حیث لایحتسب »روزی ما را می دهد. گاهی این« من حیث لا یحتسب» رساندنش لطف بزرگی است برای رشد ما.

اگر عادت کرده ایم که تورم را با زیاد کردن اجاره خانه مان از روی دوش خودمان برداریم، با مدارا و رعایت انصاف حال دیگران، این راه همیشگی را بر نفس خودمان می بندیم و به خدای روزی رسان تکیه می کنیم. واسطه ها را حذف می کنیم و خدا هم از جایی که گمان نمی کنیم می رساند و با این لطف، امید ما را از غیر، جدا و تنها متکی به خودش می کند. این راه خیر را برای خودمان با آسان گرفتن به دیگران هموار کنیم. ماه بمانیم و روشن کنیم... .

زهرا اکبری