مشاعره فجرآفرینان

روز  آزادی    مــــــــــــــا                             روز نــــجات میهـــــــن

روز پـــیـروزی مــــــــــــا                         روز شکست دشمـــــــن

نفوذ چشم و کلامش به جان اثر می کرد

همان که دلبر و دلدار رهسپاران شد

در دست های رستم دستان در اهتزاز
بر شانه ی سیاوش از آتش درآمده ست

تا انسان تن رها سازد از بند بندگی
عاشورا بر مجاهد دهد درس زندگی

این پرچمی که در همه عالم سرآمد است
از انقلاب کاوه ی آهنگر آمده ست

تمام ایران آغوش شد که تا گیرد

تراچون جان ببرای رهبرزجان بهتر

روزی که او آمد،جهان رسم دگر یافت

آفاق نو شد،عاشقی سامان و سر یافت

روزی که او آمد،به خوبان وعده دادند

پایان رسید ایام غم،امت گهر یافت

تا انسان تن رها سازد از بند بندگی
عاشورا بر مجاهد دهد درس زندگی

یادآن روزی که بهمن گل به بارآورده بود

وآن زمستانی که باخودنوبهارآورده بود

در آن زمان که ستم پرده سیاهی بود

امید بخش قلوب امیدواران شد

چنان که روز ورودش بهشت زهرا رفت

گل همیشه بهاری به لاله زاران شد

در عالم مایه ی سرفرازی شهادت است
پیش ما، مرگ در راه ایمان سعادت است

ترادرودکه شایسته درودتویی

تراسلام که اسلام راتویی یاور

رحیق عشق کشیدند و بی قرار شدند       شبانه رخش خطر پوی را سوار شدند

چراغ بزم شهیدان عشق روشن باد!           که صبح صادق ما را طلایه دار شدند

در رهت به انتظار صف به صف نشسته اند

          کاروانی از شهید، کاروانی از بهار

روزی که او آمد ، همه یک روح بودند

چون چوب نی کز ابر دل برگ و ثمر یافت