مشاعره فجرآفرینان

یاد آن روزی که بهمن گل به بار آورده بود
و آن زمستانی که با خود نوبهار آورده بود

در خلال ده شب از بهمن، برون
صدهزاران فجر آمد، گونه‏گون

نه تحریم، نه ذلت

مذاکره با عزت

با حفظ شان ملت

موضع ملت ما

همیشه در هر کجا

موضع انقلاب و رهبر والا مقام

نفوذ چشم و کلامش به جان اثر می کرد                همان  که  دلبر و  دلدار رهسپاران  شد

در آن زمان که ستم  پرده سیاهی بود                   امید  بخش    قلوب   امید واران   شد

در وسعت و عمق و شور و یک‌پارچگی
زیباتر از این نمی‌توان پیدا کرد

درون هر ورق سبز بنگری، بینی
جمال یوسف مصری در این تراز آمد

در دام  بـلایت  شـده ام  سخـت  گرفتـار
امـواج  بـلای  دل  طوفــانــی  خـویشم

من عاشـق  آن رهبــر  نورا نــی خـویشم
آن دلبــر وارستــۀ  عـرفـانـی خــویشم

مرگ وحشت با دهان اسـلحه / اسکلت ها را دهان بوسـیده بود

دانش سلاح ما، حق است یار ما

از ذکر یاحسین سرشار می رویم

مهر تو شد ماندگار در دل آینه ها

غبطه هر روزگار شور و صفای وطن

نه سازش، نه تسلیم.   

تا آخر خط هستیم

تیر آخر دشمن، تحریمه و تهدیده

تن دادنِ به سلطه، بندگی یزیده

تحریم اقتصادی

دیگر اثر ندارد

رمز بزرگ پیشرفت

یک اقتصاد بی نفته

این است عقلانیت

وحدت و استقامت

تا مرهم زخم کهنه ما نمک است
هر سو که نگاه می‌کنم قاصدک است
من ماندم و یک درد به نام‌ِ پرواز
این درد میان مَردها مشترک است

ترسی که از ما در دل دشمن است

 نشانه ای از نهضت بهمن است