اين‌ها يكصد و ده تن از بزرگان ياران (صحابه) پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله) هستند كه روايت آنها را درباره داستان غدير خم يافته‌‏ايم- و شايد آنچه به دست نياورده‌‏ايم، خيلى بيشتر از اين‌ها باشد و طبيعت حال (نظر به خصوصياتى كه در اجتماع غدير خم وجود داشته) ايجاب مي‌كند كه راويان حديث مزبور، چندين برابر نامبردگان باشند. زيرا آنان كه در آن روز به اين داستان گوش فرا داده و آنرا درك نموده‌اند، بیش از يكصد هزار تن بوده‌اند و طبیعتاً اين گروه عظيم پس از بازگشت به وطن‌های خود، همه از اين واقعه سخن گفته‌اند، همان‌طور كه هر مسافرى پس از عود به وطن، آنچه از حوادث مهم و غير عادى در طى مسافرت ديده است، به كسان و دوستان خود بيان مي‌كند.

آرى اين گروه عظيم هم این گونه بوده‌اند. و اين داستان تاريخى و مهم را همگى بازگو كرده‌اند. البته آنهایی كه كينه‌هائى در دل داشتند، عقده‌های درونى آنها مانع بوده از اينكه اين داستان مهم را از آن گروه بسيار نقل و اشاعه دهند! بنابراين، اين تعداد كه نام آنها برده می‌شود، ازجمله اشخاصى هستند كه اين واقعه را از آن جماعت نقل نموده‏‌اند و چه بسا كسانى هم كه پس از درك اين مجمع بزرگ و شنيدن اين امر مهمّ، قبل از آنكه به وطن و مسكن خود برسند و يا پيش از آنكه موفق به بيان مشهودات و مسموعات خود شوند، دست حوادث آنها را نابود ساخته، يا در  بيابان‏‌ها و پهنه صحراى حجاز، مرگ گريبانشان را گرفته و يا سوانح و حوادث گوناگون آنها را از يادآورى و بيان اين خاطره بزرگ باز داشته است.

در روايت زيد بن ارقم تلويحاً به اين معنى اشاره شده كه قسمتى از حاضرين در آن روز و در آن مكان از جمله صحرانشينان بوده كه سخنى از آنان در دسترس ديگران قرار نگرفته و منشأء نشر و اسناد اين خبر واقع نشده‏‌اند و با همه اين امور و عوائق و موانع در اثبات تواتر اين حديث آنچه كه به آن دست يافته و ذكر نموديم، كافى است.