پذیرش به معنای تحمل کردن یا تسلیم مسائل شدن نیست. پذیرش به معنای در آغوش گرفتن زندگی و نه فقط تحمل کردن آن است.

کلمه‌ی پذیرش به طور تحت‌الفظی به معنای« گرفتن آنچه داده می‌شود» است. 

این کلمه به معنای تسلیم شدن، پذیرش شکست، یا فشردن دندان‌ها بر روی هم نیست.

پذیرش به معنای گشودن خود به روی واقعیت، و به رسمیت شناختن آن همان‌گونه که هست و زندگی در لحظه‌ی اکنون است.

فرض کنید روی سطح یخ راه می‌روید. برای برداشتن قدم مطمئن بعدی، ابتدا باید جای پای خود را محکم کنید. اگر بخواهید بدون محکم کردن جای پای خود به مسیر ادامه دهید، به احتمال زیاد زمین خواهید خورد.

پذیرش شبیه یافتن آن جای پای محکم است. نگاهی واقع‌بینانه به این که جای پای کنونی شما کجاست و وضعیت زمینی که روی آن ایستاده‌اید، به چه صورت است. این بدان معنا نیست که قرار گرفتن در این نقطه را دوست ندارید، یا تصمیم گرفته‌اید در این نقطه بمانید.

وقتی جای پای محکمی داشته باشید، می‌توانید قدم بعدی را موثرتر بردارید. هر چه موقعیت خود را واقعی‌تر بپذیرید، به طور موثری می‌توانید اقدام کنید و تغییرش دهید.

تله شادمانی
راس هریس