تو دعای کوچک منی

 

زیر گنبد کبود

جز من و خدا

کسی نبود

روزگار

رو به راه بود

هیچ چیز

نه سفید و نه سیاه بود

با وجود این

مثل اینکه چیزی اشتباه بود

زیر گنبد کبود

بازی خدا

نیمه کاره مانده بود

واژه‌ای نبود و هیچ کس

شعری از خدا نخوانده بود

تا که او مرا برای بازی خودش

انتخاب کرد

توی گوش من یواش گفت:

تو دعای کوچک منی

بعد هم مرا

مستجاب کرد

پرده‌ها کنار رفت

خود به خود

با شروع بازی خدا

عشق افتتاح شد

سالهاست اسم بازی من و خدا

زندگی است

هیچ چیز مثل بازی ما

عجیب نیست

بازی که ساده است و سخت

مثل بازی بهار با درخت

با خدا طرف شدن

کار مشکلی است

زندگی

بازی خدا و یک عروسک گلی است!

 

 

"عرفان نظر آهاری"