مشاعره علوی

نماند  از   بهر  او   یاران   چندی                 بجز   قدر   کم  و  تعداد   اندی

یمینى گم شده، اندر یسارم

یسارى نیست گشته در یمینم

من عاشق آن لحظه که انگشتريت را 
مجنونِ تو وقتي رجز خيبريت را 
ديوانه‌ي آن دم که دمِ حيدريت را 
وحي آمده تا گوشه‌اي از دلبريت را 

از روز ازل به ما دو زمزم دادند

با عشق على شور دمادم دادند

هر چند غدیر زاده هستیم ولى

ما را پر و بال در محرم دادند

در شـب كفـر و ستم دين خـدا  پا نگـرفت

مگـر  از نـور دل  و  قـوت بازوي علـي (ع)

یک یا علی است فاصله از عشق تا علی

یوسف ! چه غم ز مکر زنان ، باش با علی

وا میشود تمامی درها به یا علی

"لشگر گشا علی است  و مشکل گشا علی

فرمانروا که بود و شه لافتی که هست"

تمام   حاجیان  را   جمع    کردند                  سخن های فصیحش سمع کردند

سپس  دست  علی  بالای سر کرد                  وصیت  کرد و  گفتارش اثر کرد

که هر کس را که  من مولای اویم                 ز  بعد  خود  علی مولاش گویم  

که هرکس دست من بالای اوهست                 ز بعد  من  علی مولای اوهست

تو منظور تمام ما صباحی
به طوفان حوادث نا خدایی

خدا داند،خدایی بی نظیری
تو مولا بر همه عالم امیری

یاعلی گوییم تا بالا شویم     قطره ها ای قطره ها دریا شویم

باعلی نور خدا بیت کنیم     عشق را در قلب خود دعوت کنیم

مرا آب و گل از خم غدیر است

وجودم از ولایت ناگزیر است

سری دارم كه بر دامان زهراست

دلی دارم كه در بند امیر است

تمامی ذرات هستی پیش پای آقام حقیرند حاتم وسلیمان تو درگاش فقیرند فقیرند
بدر الدجا علی مولا شمس الضحا علی مولا دست تو در دست مصطفا دست خدا علی مولا

از غربتش به قول خودش بس،که روزگار

با مرتضی معاویه را هم کلام کرد

موسی علیمرادی

دل عاشق عترت محمد باشد                 همسایۀ عصمت محمد باشد

انكار امامت علی ای مردم                 انكار نبوت محمد باشد

دستهای سبز سبزش

با خدا همسایه بودند

چکه،چکه اشک چشمش

بارش صد آیه بودند

مریم تیکنی

دل من مجنون وشیدا غریق دریای شعف شد
فرمانروای کل هستی شه نجف شد شه نجف شد