سخنی از شکسپیر

آدم­ها پنجره را به روی طلوع خورشید می­بندند.

دختران هیچ نمی­خواهند جز شوهر و وقتی به دست آوردند همه چیز می­خواهند.

هر که سرگیجه دارد فکر می­کند دنیا دور خودش می­چرخد.

عشق جوانتر از آن است که بداند وجدان چیست.

مثل امواج که به سوی ماسه­های ساحل شتابانند لحظات ماست که برای رسیدن به پایان بی­قرارند.

زندگی به اندازه یک داستان تکراری که گوش گنگ مرد خواب­آلود را می­آزارد خسته­کننده است.

نه خوب است و نه بد؛ فکر ماست که از آن خوب یا بد می­سازد.

اگر توانستی با نگاه به بذرهای زمان بگویی کدام جوانه می­زند و کدام نمی­زند، بعد با من حرف بزن.

اگر انجام دادن، به اندازه دانستن نیک از بد آسان بود، نمازخانه­ها کلیسا بودند و کلبه درویشان قصر پادشاهان.

من در قید خوشنودی تو، با جوابی که می­دهم، نیستم.

مگر پرتو شمع تا کجا می­رسد؛ مرگ خوب هم در این دنیای حرف نشنو همین قدر می­درخشد.

جهنم خالی است چون همه دیوها اینجا هستند.

ظن و گمان همیشه در کمین ذهن گناه­آلود است. 

چیزی نداشته باشی؛ چیزی برای از دست دادن نداری.

اگر غبطه خوردن به عزت و شرافت گناه است پس من مجرم­ترین روح زمینم.