سخنک

 آنچه که ما زندگی کرده ایم، سوء تفاهمی شایع است، حد میانه ی شادمانه ی عظمتی که وجود ندارد و خوشبختی، که نمی تواند عینیت یابد. فرناندو پسوآ

 تنهای تنها بودن چه خوب است؛ انسان می تواند با خود بلند بلند سخن بگوید و قدم بزند، بی آنکه نگاه ها مزاحم اش شوند، می تواند درون رویایی ناخواسته به پشتی تکیه دهد! فرناندو پسوآ

 انسان درگیر عشق بی آنکه چیز خاصی از رویداد بداند می تواند پیروز باشد. فرناندو پسوآ

 کمک حسابدار می تواند خود را امپراتور روم بپندارد، پادشاه انگلستان نمی تواند، چرا که او پادشاه انگلیس است و در رویا نمی تواند جز آنچه هست، پادشاه دیگری باشد. واقعیت او، از حس کردن وا می داردش. فرناندو پسوآ

 می توان در رویای چیزی زیبا غرق شد که انسان نه در عمل می تواند بدان برسد و نه در گفتار. فرناندو پسوآ

 بسیار شگفت آور و قابل توجه است که انسان به سادگی نمی تواند واژه هایی بیابد که با آنها تفاوت میان انسان و حیوان را تعریف کند، با وجود این، یافتن شکل و شیوه ای که بتوان انسان بلندپایه را از انسان میانه تمییز داد، آسان است. فرناندو پسوآ

 در هماهنگی جهان طبیعی و مصنوعی، طبیعی بودن، از روان شایسته و بلند مرتبه ی انسانی شکل گرفته است. فرناندو پسوآ

 آرامش تنها از آرامش نشات می گیرد. فرناندو پسوآ

 کاهلی بیش از هر چیزی آرامش بخش است. فرناندو پسوآ

 ما تنها دارنده ی ادراک شخص خود هستیم و باید از این پس، بر آن و نه بر آنچه که می بینیم واقعیت زندگی مان را بنا کنیم. فرناندو پسوآ

 تنها در عشق و درگیری ها است که حقیقت ما روشن می شود. فرناندو پسوآ

 همیشه حقیقت، حتا اگر نادرست هم باشد، آن سوی خیابان دیگر جا می گیرد. فرناندو پسوآ

 همین که انسان کاملاً دور دنیا را بگردد و به همان دریاچه ی مرغابی که از آنجا راه افتاده برسد، آنجا انتهای جهان است؛ در حقیقت، انتهای جهان مثل ابتدای جهان است. فرناندو پسوآ

 تنها آنچه که ما در خیال اش به سر می بریم، به راستی خودمان هستیم و هر آن چه باقی می ماند، چون به حقیقت پیوسته است، به جهان و مردمان بستگی دارد. فرناندو پسوآ

 اگر انسان با خیالبافی زنده باشد نیرویش را صرف خیالبافی می کند و مقدم بر همه، این قدرت را دارد تا واقعیت موجود را به خود بشناساند. فرناندو پسوآ