پسرم بسیار کُند است. زمانی که لازم است به‌جایی برویم و من این طرف و آنطرف می‌دوم، مدام سیخونک زدن به‌او بسیار ناامیدکننده است.
•    دربارۀ آن بیندیشید
کودکان بسیار آهسته‌تر از بزرگسالان زندگی می‌کنند. آنها یک لحظه هم در مورد اینکه بعد چه‌چیزی باید انجام دهند نمی‌اندیشند. آنها ترجیح می‌دهند از لحظات موجود نهایت لذت را ببرند.
آنها متوقف شده و خواب گربه را تماشا می‌کنند، الگوهای رنگ فرش را بررسی کرده و دربارۀ دلایل داشتن انگشتان پا می‌اندیشند. اگر دربارۀ این قضیه بیندیشید، مایۀ شرمساری خواهد بود که ما نمی‌توانیم در زمان کودکی زندگی کنیم.
چه‌کارهایی باید انجام دهید
- به‌کودک‌تان مسیرهای گام‌به‌گام دقیق بدهید.
درخواست‌های خود را به‌صورت تدریجی مطرح سازید تا کودک‌تان بتواند به‌آسانی آنها را دنبال کند. هر زمان، یکی دو کار به‌کودکتان بدهید و زمانی که تکمیل شد کار بعدی را مشخص کنید: لطفاً پازلت رو بزار توی جعبه و بعد برو حموم.
- فهرستی تهیه کنید
کارهایی را که باید انجام شود به‌ترتیب یادداشت نموده و فهرست مورد نظر را به‌همراه یک مداد به‌کودک خود بدهید تا زمانی که انجام گرفتند آنها را خط بزند.
- محرکی برای تمام کردن کارها فراهم کنید
کودک خود را با عبارت وقتی که / آن وقت به‌اتمام کار تشویق کنید. مانند: وقتی که سوار اتومبیل شدی، اون‌وقت میتونی بیسکویت بخوری.
- برنامۀ روزانۀ خود را تحلیل کنید.
مشخص کنید که آیا شما بیش از حد تلاش می‌کنید؟ درصورتی‌که اینطور بود، بررسی کنید که آیا می‌توانید تغییراتی اِعمال کنید؟ براولویت‌های زندگی خود تمرکز نموده، برخی از کارها غیرضروریِ وقت تلف‌کن را حذف کنید و کمی از سرعت خود بکاهید.
- برنامه‌های چرت و خواب کودک خود را بررسی کنید.
کودکانی که خواب کافی ندارند، فاقد انرژی‌اند و معمولاً کندتر بوده و فس‌فس می‌کنند.
•    چه‌کارهایی نباید انجام دهید
- کودکتان را با گفتن یالا؛ عجله کن؛ دستپاچه نکنید: این قبیل درخواست‌ها، معمولاً موجب ناکامی کودکان شده و بعد آنها آنقدر عجله می‌کنند که باید وقت زیادی را صرف جبران اشتباهاتشان کرد.
- الگوی موجود را تقویت نکنید: کودکان، اغلب از روی عادت فس‌فس می‌کنند. والدین اعلام می‌کنند: وقت رفتن است و سپس سرگرم تلفن و یا کارهای دیگر می‌شوند (پس الآن واقعاً وقت رفتن نیست).
کودکان یاد می‌گیرند که قبل از واکنش نشان دادن آنها، شما چندین بار حرف خود را تکرار خواهید نمود. پس، قبل از صحبت کردن، فکر کنید، درخواست خود را به‌صورت واضح بگویید و سپس آن را دنبال کنید.
- انتظار سرعت نداشته باشید: زمان منصفانه‌ای را برای پاسخ دهی به‌درخواست خود، در اختیار کودک قرار دهید. کودکتان را زیر نظر بگیرید تا از سرعتش آگاه شوید. اینکه شما عجله دارید، دلیل نمی‌شود که کودک‌تان سریع‌تر از سرعت معمول حرکت کند.
- پیام خود را غلط انتقال ندهید: اظهارات خود را به‌صورت واضح و دقیق بیان کنید، تا جایی برای سوءتفاهم باقی نماند. به‌عنوان مثال، به‌جای اظهارنظر مبهم: برای رفتن آماده شو، جملات خود را واضح بیان کنید: ممکنه همین الآن کفش‌ها و پالتوت رو بپوشی و سوار اتومبیل بشی؟


منبع: انضباط بدون گریه