مشاعره رضوی

این دل ِ مبتلای من عاشق ِ بی حد  ُعدد

 ذکر همه سینه زنا حضرت معصومه مدد ...

دل سپردیم به آن معجزه ی چشمانت
تا که آباد کنی خانه ی ویران شده را

از آب شور حرم ، شوق و شور می گیرم
وضو برای تشرّف به طور می گیرم

منم مدیحه سرایی که آرزو دارم
جوار باغ تو باشم، شده کلاغ بهشت!

تو خواهر امام غریبی و این غزل

با بیت‌هاش در صف بیعت بایستد

دل را ز رضا اگر بگیرم چه کنم؟

بی یاد رضا اگر بمیرم چه کنم؟

فردا که کسی را به کسی کاری نیست

دامان رضا اگر نگیرم چه کنم؟

السلام علیک یا ایها الرئوف

من دخیل دل خود را به تو طوری بستم

که به این راحتی آقا گره اش وا نشود

درماندگان ما به کجا داشتند امید
کشور اگر ز لطف تو دارالشفا نداشت
از سربلندی حرمت مدعی شدیم
بی تو وگر نه مملکت این ادعا نداشت

السلام علیک یا ایها الرئوف

 تو ولی خدای منانی
تو به کل وجود سلطانی

تو کلام خدا به نطق کلیم
تو به درد مسیح درمانی

  يك عده اي شدند گدا كلبِ كهف را
      ما نيز ميشويم گداهايِ آهوان
       

نقاره ها به رقص کشد هر چه زهد را

شاعر نمود وصف تو هر فیلسوف را

محمد مهدی سیار

     احساس می کنم ز دو عالم بریده ام
      وقتی مقیم صحن گهر شاد می شوم

میان این همه غوغا، میان صحن و سرایت
      بگو که می رسد آیا صدای من به صدایت؟

تو پیک هشتم نوری،تو شعر هشتم عشق

ببین که در نم چشمم چه ناگهان شده ای!

فرشته طارمی

      
      یادش بخیر «بر سر دوش پدر شدن»           از دست او به پنجره‌هایت پریدنم
      
      یادش بخیر چاوشی پیرِمردها                     یادش بخیر لذّت از تو شنیدنم