مشاعره رضوی

همه هستی من به لطف روی تو

دلم خورده گره به تار موی تو

تمام جمعه ها بیایم کوی تو

بیابم همه عزتم  سوی  تــو

وقتی انیس لحظه تنهایی ام تویی

تنها دلیل این که من اینجایی ام تویی

هر شب دلم قدم به قدم می کشد مرا

بی اختیار سمت حرم می کشد مرا

آن یک خاک مدینه کرده مزیّن            صفحه قم رانموده این یک انور

خاک قم این کرده ازشرافت جنّت         آب مدینه نموده آن یک کوثر

روشنى بخش بیت الولا خوش آمد
خوش آمد، خوش آمد، خوش آمد، خوش آمد

حضرت معصومه به دنیا خوش آمد
آنکه قبرش به قم سنگر عصمت است

تو مسیحا زاده اما دختر موسی شدی
مریم قدیسه ی ذریه ی طاها شدی

یک مام تو خدیجه دگر مام، فاطمه                        پاکیزه تر ز مریم و حوّا و هاجری

مریم پی زیارتت آید اگر به قم                            اقرار می کنی که همانا تو برتری

يا مگر اوست، زينب دگري

كز برادر جداست، معصومه

تا بداني كه نيمه ره جان داد

 بنگر اكنون كجاست، معصومه

از وطن دور و از برادر دور

حسرتش غم فزاست، معصومه

داغ زهرا و داغ اجدادش

 وارث كربلاست، معصـــومه

هركه خواهد ببيندت گيرد                آينه در برابر خورشيد

قبر تو قبر مادر سادات                   كعبه ي ديده ي تر ِ خورشيد

دسته گل ِ زیبای موسی بن جعفر آمد

سید و سَروَر آمد،جان پیمبر آمد

در پشت درب خانه تان جمع میشوند        خیل فرشتگان که برای رسیدنت
آماده اند از طرف ذات کردگار             خود را فدا کنند فدای رسیدنت

تو کیستی سلاله ی زهرای اطهری
معصومه ای، کریمه ی آل پیمبری

یک شب نشد که بیگنه آیم زیارتت

اما دوباره پیش تو تقدیر می شوم

وقتی که آه میکشم از پرده ی نیاز

بی پرده با تو صاحب تصویر می شوم

معصومه‌ای و به چارده معصوم
 همه عمه و خواهری و هم دختر
 
هم می‌بالد جواد از این عمه
 هم می‌نازد رضا به این خواهر

رگه ای در دل فیروزه ی نیشابور است

پیچش قافله ی ما که به سوی نور است

تو خودت خواسته ای دار و ندارم باشی

کاش لطفی کنی و آخر کارم باشی