مشاعره رضوی

ای خراسان تو رشک روضه رضوان ما
سایه گلدسته هایت بر سر ایران ما
خاک کویت در تمام درد ها درمان ما
جان گرفته از نسیم بارگاهت جان ما

اولیا در بحر خون ناجی شدند 

زائران مرقدش حاجی شدند 

السلام علیک یا ایها الرئوف

   دل هميشه غريبم هوايتان كرده است
      هواى گريه پايين پايتان كرده است
       

تو هشـــــتمین پیمبر قرآنی منی
حق خدا و حق مسلمانی منی
تو آسمان عشقی و خورشید گنبدی
خورشید هشتمی و به ایران خوش آمدی

السلام علیک یا ایها الرئوف

يك بار آمديم زيارت وَ كارمان

تا روز حشر تا به كجاها رديف شد

دل همیشه غریبم هوایتان کرده است

هوای گریه پایین پایتان کرده است

و گیوه های مرا ردٌ پای غمگینت

مسافر سحر کوچه هایتان کرده است

السلام علیک یا ایها الرئوف

 تو ايستاده اي آقا كنار آهويي
      كشيدم عكس تو را باز در خيال خودم
       
      غريبه هستم و حالا پناه آوردم 
      اگر پناه مني تو خوشا به حال خودم

من ز هم بگشوده ام چشم ترم

بس تماشایی است کوی دلبرم

یک نگاهش درد عالم را دواست

بارگاه قدس او دارالشــــــــفاست

تیزی شمشیر هم تسلیم ابرو می شود                     شیر هم در پای چشمان تو آهو می شود
       
      نیست فرقی بین رب و عبدِ عین رب شده               گاه ذکرم یا رضا و گاه یا هو می شود

  
       دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط
       با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند
       
       از آن حریم قدسی ات آقای مهربان
       «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند»

در شلوغی‌ها دو تا آرنج خوردن بی‌هوا

مست چون جامی، به دیگر جامها پهلو زدن

آری آداب خودش را دارد این جا عاشقی

جز بزرگان کس ندارد منصب جارو زدن

نشسته ام به شفاعت،مرا جواب مکن

از استجابت عشق من اجتناب مکن

بهروز یاسمی

نور خدایی تو چه اعجاز کرده است!

هو می کشند دوروبرت کورهای مست

شیرینی ولای شما چیز دیگری است!

این را شنیدم از لب ِ زنبورهای مست

تو را با نام آهو میشناسند

رضای حضرت هو میشناسند

تمام رعیت ملک عظیمت

به نام شاه خوشرو میشناسند