مشاعره رضوی

همانند زهرا(س)            تو هستی مایی

بهارِ دل ما                عزیز رضایی

یا ضامن آهو مدد               بی تابم برای زیارت مشهد
پر از خزونم بهاریم کن              اگه میشه توو حرمت خادم افتخاریم کن

نگاه تشنه گواهی می دهد که کار آخر

ز جام عشق تو سر می کشد امام غریب

محمود ژولیده

بازدید هرکه هربار آمده پس می دهی
و من از کم آمدن هایم پشیمان می شوم

ما را کرمش داد ز هر غصه نجات

                                                     بر معرفت و مرام سلطان صلوات

تویی که داده ای احساس، قلب ایران را

بهشت کرده ای از مقدمت خراسان را

نقاره ها ز اوج مناره وزیده اند
مردم صدای آمدنت را شنیده اند
این زائران خسته، به عشق ولادتت
با عرض تهنیت به حضورت رسیده اند

دســـتم نـــمی‌رســـید آقـــا دل را گره زدم
تنهــا بـه شـعر سـاده‌ای از ردپـای تو

وقتی فرشته زائر بی طاقت شماست
یعنی ز کبریا حرمت کبریاتر است
 

تا که بر گنبد تو دیده ام از دور افتاد         ناگهان بر دل آلوده ی من شور افتاد
اولین بار که دیدم حرمت را گفتم            ای سلیمان به سرایت گذر مور افتاد

دانه ز دست هرکس و ناکس نخورده ایم

دل را فقط به دست جوادش سپرده ایم

مگه دست من میرسه دست تو؟
صف زائراتو ببین ,پرشده

هر گوشه‌ای ز حجره که رو می ‌کنی دگر

کرب و بلاست در نظرت أیها الغریب

با دست‌های لطف تو آزاد می‌شویم

وقتی دخیل پنجره فولاد می‌شویم