زندگی نامه شهدا

زندگی نامه‌ی  برادر شهيد احمد وکيلی ناطق

ولا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون-(آل عمران, 169)

به ياد شهيد گلگون کفن  به ياد شهيد احمد وکيلي که سلاح بر دست گرفت وحسين وار جنگيد و خروشيد.

 او با سلاح شهادت به جنگ کفر و تبعيض رفت, تا بار ديگر عدالت را برايمان به ارمغان بياورد.  او شيري از بيشه‌ی  عدالت بود. رزمنده اي پيکار جو و سخت در مقابل دشمن. او آموخته‌ی  مکتب حسين بود و مي دانست که در مقابل شرک و کفر چگونه بجنگد و چگونه مردن را آموخته بود. و شعارش توحيد بود و سلاحش شهادت, با اين شعار و با اين سلاح به جنگ رفت تا اسلام و آزادي را به ارمغان آورد و اينگونه انتخاب کرده بود. «به جاي شور و شادي, درد-  نبودن را به جاي بودن ننگين -  و ميدان را به جاي بستر رنگين- و محراب شهادت را سجودي جاودان دارد- عدالت را به پا تا پاي جان دارد»

 او عاشق شهادت بود.و اين را بارها مي گفت که: « اگر شهادت من خدمت به اسلام است من اين را انتخاب کردم ».

او علي گونه اين راه را انتخاب کرد و به سوي شهادت رفت و با جان  استقبالش نمود. آري برادر«شهات مرگ دلخواه است - شهادت راه الله است- شهادت سر به سر عشق است- يک عشق گدازان - شهادت شور آزادي است- شور از قفس رستن -  عدالت خواهي و حق را ستودن دل به حق بستن- شهادت پاسخ خون است بر پيغام آزادي - - شهادت صحنه‌ی  حق است بر اعلام آزادي - شهادت چشمه‌ی  جوشان ايمان است. شهادت در راه قرآن است شهادت زينت مرد است»<!--[endif]-->  او با اين سلاح به جنگ رفت.

و اکنون شرح مختصري از زندگي نامه‌ی  لاله‌ی  زيبا و گلگون خوي و گلگون روي, رزمنده و شيري آهنين پيکر از سپاه قم سپاه حق, جنود الله و يار عاشق و سرسخت روح الله. که مادر نام او بنهاد احمد.

برادر شهيد احمد وکيلي ناطق فرزند حجه الاسلام حسين وکيلي ناطق سطح تحصيلات اول علوم انساني متولد سال 1340 ساکن قم او پس از پايان تحصيلات ابتدايي به مرحله‌ی  راهنمايي و پس از موفقيت از مرحله‌ی  راهنمايي, پاي به دبيرستان گذاشت. تحصيلات متوسطه را در دبيرستان صدوق در رشته‌ي علوم انساني  شروع کرد. او ديگر بزرگ شده بود و همه چيز را مي دانست. ظلم را شناخته بود و ظالم را از مظلوم تشخيص مي داد. وچون در خانواده اي روحاني به دنيا آمده بود سطح معلومات مذهبي او بالا بود. و اينجا بود که افکارش با افکار خود فروختگان هماهنگي نداشت و همين امر تضاد شديدي ميان او و ايادي خود فروخته بوجود مي آورد. و از اينجاست که عشق سوزان او بخالق خود در وجودش نقش مي بندد. و اورا به سوي شدنها مي خواند.

برادر شهيدم برايم تعريف مي کرد: “اولين برخورد من در دبيرستان شروع شد. اينطور که روز 4 آبان سال 1356 بود. ما را به زوربه خيابان آوردند و دست هر کس عکس شاه مخلوع را دادند که بالا بگيرند. آن روز مراسم شروع شد. دست دوستم که مبصر بود يک عکس بسيار بزرگ شاه را دادند و به من هم گفتند يکطرف عکس را بگير! من نيز اين کار را کردم. ما توي راه نقشه مي کشيديم که عکس را يک جايي محکم به زمين بزنيم و خلاصه اين کار را کرديم و پلاکارد را چنان بر زمين کوبيديم که عکس شاه خائن پاره شد و من با يک دنيا شادي و سرور از ميدان گريختم ولي دوستم را گرفتند که اين چه کاري بود؟! چرا عکس را زمين انداختيد؟! و او نيز در جواب گفته بود که چون پلاکارد سنگين بود از دستمان بر زمين افتاد!»

 در اول آبان  سال 1356 فرزند بزرگ امام خميني (حاج آقا مصطفي «ره»)  که در عراق, همراه امام در حال تبعيد به سر مي برد و خود از پيروان اصيل طريق علم و دانش و جهاد و مبارزه  بود به شکل مرموزي درگذشت.

آن روز, روز بســيار دردنـاکي براي ملت ايران از جمله مردم قم بود. همين قدر که من به ياد دارم اکثــر مردم قم در عزاي اين دانشـمند بزرگ مي گريستند و بر روي بعضي از مساجد قم پرچم سياه بالا رفت. سخنراني باشکوهي در حسينيه‌ی  آيت الله نجفي ايراد گشت. آنروز خيلي شلوغ بود. گارد شهرباني قم به خيابانهاي اطراف حرم و حسينيه آمد و آن مناطق, سخت در محاصره قرار گرفت. من در آن روز برادر شهيدم را با لباس سياهي ديدم. و خلاصه او همچنان با همان لباس سياه در جامعه ديده مي شد. روزي از او پرسيدم احمد چرا لباس سياهت را در نمي آوري؟ در جواب گفت: ديگر از اين پس هميشه عزا خواهد بود! و اوچه راست مي گفت, از آن  پس تا به امروز هميشه عزا بوده است. تا ديروز کشتارهاي فجيع بدست سرسپردگان رژيم منفور پهلوي و امروز به قول امام, عزايي که منافقان و ضد انقلابيون هر روز در گوشه اي از ايران به راه مي اندازند. تا ديروز کشتار بوسيله‌ی  کفار بي وطن از خدا بي خبر و امروز بدست خوارج نهرواني و منافق عصر اتم. او از آنروز به بعد با همان لباس سياهش به دبيرستان مي رفت. روح بلند پرواز و همت مردانه اش چون کوهي بود که هرگز از خصم و تفنگ خصم و ايادي خصم نمي هراسيد. او همچون شيري از امام و اعلاميه هاي امام و فرزند امام سخن مي گفت. آنروزها  براي عده اي تعجب آور بود که چگونه جواني با اين سن و سال از اين حرفها مي زند و اينچنين دلباخته‌ی  امام خويش گشته است. آري او راهش را يافته بود. راهي بس زيبا و پر ارج,  راهي که در کوچه پس کوچه هايش دشمنان بسياري کمين کرده بودند و راهي پر درد و رنج با زندانهاي مخوف و هولناک, ولي او از اينها ترسي نداشت چون خداي بزرگ را داشت وهمواره اينچنين مي سرود که “من همواره در راه مسلماني - برآن ايمان محکمتر ز کوه خويش پايبندم - تنم را گر, به دار ظلم آويزند- و چشمم را اگر بر کاسه ها ريزند -  و جسمم را اگر سوزند - لبانم را اگر دوزند -  زمين را سرخ ازخونم اگر سازند -  محالست اينکه از يادم رود آن عهد و سوگندم -  هزاران بار اگر در راه ايمانم -  بگيرندم -  بسوزندم -  اگر بر سنگ کوبندم -  بر اين افسانه سازيهاي پوچ دشمنان -  همواره با هر ضربه‌ی  شلاق مي خندم -  و با راه خدا هم عهد و پيمانم- و با روح خداوند است پيوندم

کم کم انقلاب در شهر قيام و شهر روحانيت شروع مي گشت. اعلاميه هاي امام از نجف به قم مي رسيد و در حوزه‌ی  علميه بطور مخفي پخش مي شد.

تا آنکه رژيم منفور پهلوي دست به جنايت ديگري زد و در روزنامه هاي استعماري خود بي رحمانه ترين توهين را به امام خميني کرد. اين گستاخي رژيم خشم ملت را بيشتر برافروخت و دلهاي آنها را بيش از پيش جريحه دار نمود. سخنرانيها بر عليه رژيم سفاک و خونخوار پهلوي پالاني در قم شروع شد.

تا آنکه در سخنراني آيت الله نوري ملت به خيابان ريختند و شروع به تظاهرات نمودند, رژيم دست به کشتار زد و واقعه‌ی  19 دي را بوجود آورد. برادر شهيدم احمد وکيلي مي گفت: من در آن واقعه بودم, البته خود من هم بودم ولي اورا به طور کامل نمي شناختم, مي گفت: “به مدرسه‌ی علميه ي  حجتيه بيشترين گلوله شليک شد و من ديدم که چندين روحاني در خون خود غلطيدند.» او مرا برد و نشان داد و گفت: يک روحاني در حاليکه تير به پيکرش خورده بود, مردانه ايستاد و با خون خود نوشت, درود بر خميني. که اکنون هم اين خونها بر روي ديوار مي باشد و دست خوني شهيدي بر روي ديوار نقش بسته شده است.<!--[endif]-->آن روحاني کين سخن قبل از شهادت گفت:

(من از بهر نجات ملت مستضعف ايران

ز عمق دل زنم فرياد و مي گويم

تو را آزاد,مادر زاد, اي انسان

و اين را گفت و با تيري

که زد بر سينه اش دشمن

به خون خويش در غلطيد و من

با خون سرخ او نوشتم بر در و ديوار

شهيدان قلب تاريخند)<!--[endif]-->

در آنروز اينها خيلي جالب و ديدني بود و از طرفي قلب هر انساني را رنجيده مي نمود. اين وقايع هم گذشت. دوستي ما به مرحله اخوت و برادري رسيد. و با  به کمال رسيدن اين اخوت, من و برادر شهيدم احمد بيشتر به هم نزديک شديم. چند روزی از ماه مبارک رمضان سال 57 نگذشته بود که من احمد را ديدم و حال احوال گرمي با او نمودم در حاليکه شتاب زده و غمگين بود, پرسيدم: اين چه حالتي است؟ در جوابم گفت نمي داني امروز(تقريبا 20 روزقبل از اعلام حکومت نظامي) چه فاجعه‌ی  بزرگي رخ داد! گفتم: چه شد؟ در جواب گفت: در خيابان چهارمردان گاردي ها چندين جوان را با گلوله ناجوانمردانه زدند و در همان حالت که داشت صحبت مي کرد چهره اش ناگهان قرمز شد. خون  در رگ‌هايش جوشش کرد و با چشماني مضطرب و غمگين گفت: نبودی ببينی جوانی را, چنان با گلوله زدند که خونش بر روی ديوار پاشيد؛تا خيابان خلوت شد و ديدم گارديها رويشان را به طرف کوچه ای ديگر نموده اند من با دوستم وسط خيابان پريديم, جوان را برداشته و به سمت کوچه‌اي دويديم زيرا مي‌ترسيديم که مبادا گارد‌يها بيايند و دوباره با شليک گلوله به ما حمله کنند و جسد را بردارند در اين لحظه کمي سکوت کرد و من که متعـجب و نگــران و غمــگين, ماجــرا را گوش مي دادم ناگهان از جا پريدم, گفتم: خوب, چه شد؟ گفت: نمی‌دانی! مغز جوانک بر روی دستم پاشيده, به خانه مي‌روم تا غسل کنم.

من بعد از شنيدن آن واقعه, بسيار غمگين شدم.  به خانه که رفتم, با خداي خود عهد کردم که از اين به بعد کمتر در خانه بمانم, و هر کجا که  احمد مي رود من هم با او بروم. فرداي آنروز بعد از افطار بود,  ديدم احمد از خيابان مي‌گذرد و به طرف حرم مي‌رود. سلام و عليک کردم و احوالش را پرسيدم سخنانش بوي غم مي داد. گفتم کجا مي روي؟ گفت تظاهرات. با او به راه افتادم و با يک دنيا شادي و سرور به طرف حق مي رفتم, بطرف فلاح و رستگاري. آري وجودش مملو از دوستي و محبت بود و قيافه ای جذاب و دوست داشتني داشت. من سکوت کرده بودم تا آنکه احمد شروع کرد و گفت من غسل شهادت کرده ام, از اين پس هميشه با غسل شهادت خواهم بود و مي دانم که در اين راه عمري بس کوتاه خواهم داشت. قلبم ناگهان لرزيد. گفتم احمد جان من غسل شهادت نکرده ام و اگر شهيد شوم چه خواهد شد در جواب گفت هيچ فرقي ندارد. خوشحال و دلشاد با او راه مي رفتم از کوچه پس کوچه‌‌ها به مدرسه حجتيه مي‌رفتيم؛ از او پرسيدم که چرا از خيابان نمي‌رويم؟ در جواب گفت: همه جا پر از مأمورين شهرباني و گارد است شايد دستگير شويم. تا به مدرسه رسيديم, به حجره‌اي رفتيم, در آنجاچندطلبه و شخصي بودند. با همه دست دادم و با همه آشنا شدم, او مرا معرفي کرد و نامم را برايشان گفت: من نيز چون زياد روزنامه مي خواندم و اکثر اعلاميه‌هاي امام را خوانده بودم شروع به صحبت کردم. با شروع سخنانم خيلي مطمئن شدند و ديدند جواني هستم تحصيلکرده. همانشب را پس از يک ساعت حرف زدن به تظاهرات رفتيم. تظاهرات شبانه معمولا در خيابان چهارمردان بر پا مي شد. و بايد بگويم که خيابان چهارمردان خياباني است قديمي با کوچه هاي پر پيچ و خم که هيچ کس با چند  بار رفتن, مسير آن کوچه ها را ياد نمي گيرد مگر پس از دهها بار رفت و آمد در اين کوچه ها. با گذشتن از اين کوچه ها به مسجدي رسيديم که تظاهرات از آنجا شروع مي شد. ما دسته جمعي با احمد و ساير دوستانش که در حجره  بودند به تظاهرات ملحق شديم. راستش آنروزها من اصلا آن کوچه ها را بلد نبودم و لذا خيلي مواظب بودم که احمد را گم نکنم. خلاصه آنروز هم گذشت.

تقريبا ده روز از ماه مبارک رمضان سال 1357 مي گذشت . من و احمد همچنان صميمي به قيام عليه کفر پرداخته بوديم و با عشق به شهادت مبارزه مي کرديم. احمد هر روز به مسجد امام حسن(ع) در چهار راه بازار مي آمد و من او را آنجا مي يافتم و با هم به تظاهرات مي رفتيم. ايام همچنان مي گذشت تا شب نوزدهم ماه مبارک رسيد. شب ضربت خوردن مولاي متقيان علي(ع) آن شب قم, غوغائي بود. خيابان چهارمردان کربلا و آن شب عاشورا.

من آن شب برادر شهيدم احمد را گم کردم و نااميد بودم و خود به تنهايي دوست نداشتم به تظاهرات بروم. لحظه اي متفکر و سرگردان ماندم  تا آنکه به‌ يادم آمد يک سري به حجره بزنم(مدرسه‌ی  حجتيه) به حجره رفتم کسي را نيافتم. درب حجره قفل بود,  از همان کوچه هاي قبلي شروع کردم به حرکت زيرا نمي شد از خيابان رفت. تا بالاخره به اواسط خيابان چهارمردان رسيدم . ديدم همه‌ی  ملت تظاهر کننده جمع شده و فرياد مر گ بر شاه مي زنند, اندکي بعد احمد را يافتم. با او بودم تا پس از کمي جنگ و گريز, صداهاي مداوم گلوله, تک تک جوانها را روي خيابان مي انداخت, به شهادت مي رساند و يا زخمي مي کرد. تا اينکه‌ يکي از بچه ها فرياد زد شيخ علي تير خورد! شيخ علي تير خورد! همه متوجه صدا شدند, ناگهان احمد فرياد زد علي بيا که شيخ علي خودمون تير خورده. آري شيخ علي تير خورده بود و در زمين می غلطيد. بچه ها پريدند و اورا برداشتند,  اميدي به زنده ماندنش نبود.او را به کمک دو نفر از دوستان به هر نحوي بود با ماشين از کوچه هاي باريک به خيابان و از آنجا به بيمارستان بردند. ما آن شب را در خيابان مانديم. تظاهرات تاساعت 3 نيمه شب ادامه داشت.

ما هر روز و هر شب تا آخر ماه مبارک رمضان با احمد در تظاهرات بوديم تا اينکه آخرين شب ماه مبارک رمضان رسيد, احمد و من دوباره به تظاهرات رفتيم در آن شب شيخ علي اوسطي , يکي از روحانيون مبارز و مجاهد حوزه‌ی  علميه‌ی  قم را ديديم, اورا هميشه مي ديديم ولي برخورد نداشتيم. او يکي از سنگ اندازان ماهر بود و با وجود سن و سالش(در حدود 45 سال) همچون جواني رزمجو سنگ با سنگ انداز به طرف کماندوها پرتاب مي کرد. احمد او را بيشتر مي شناخت و با او شروع به صحبت کردن نمود. اوبا همان صداي زيبا و لهجه‌ی شيرينش گفت: فردا قلوه سنگ را با فرغون بياوريد و در هر کوچه‌ يک فرغون بريزيد که من مي خواهم فردا شب رگبار بزنم.

ولی جلادان و دژخيمان شاه روز بعد او را با تير زدند و او با يک دنيا سعادت و کاميابي به ديار باقي شتافت و غمي بزرگ و دوباره بر چهره‌ی  ما دو دوست ديرين نشست. يادش گرامي باد.

در قم روزانه دهها تن کشته و زخمي مي شدند. قم شهر خون بود و شهادت و صحنه‌ی نبردي سخت بين رزمندگان با فاشيستهاي جلاد. در اين صحنه دشمن بيشتر آسيب مي ديد, زيرا همه جا براي رزمندگان پايگاه بود و همه‌ی  خانه ها براي انقلابيون باز بود ولي دشمن تنها و غريب و بدون پايگاه و هرکسی که پايگاه مردمي نداشته باشد محکوم به نابودي است . وقتي رزمجو و رزمنده گفته مي شود صرفا يک عده‌ی  مشخص نيستند. ملت قم همه و همه جنگجو بودند, پيرمرد و پيرزن, کودک و بزرگ, دختر و پسر همه و همه درکنار هم مي جنگيدند و مسئله‌ی  ديگر آنکه جنگ در قم به مرحله‌ی  چريکي رسيده بود, دست هر کس تعدادي نارنجک دست ساز و کوکتل مولوتوف و سنگ ديده مي شد. دشمن ضربه‌ی سختي مي خورد. و لذا دست به کار شديم, مقداري شيشه تهيه کرديم و کوکتل مولوتوف ساختيم و از برادراني که با هم به حجره رفت و آمد داشتيم کمک گرفتيم و طريق ساختن نارنجک دستي را ياد گرفتيم. کار ما شده بود اول پخش اعلاميه , سپس پرتاب مواد آتش زا و نارنجک من و احمد تصميم گرفتيم از اين پس ديگر بطور مسلحانه با دشمن به مبارزه برخيزيم. مهمترين پايگاه ما در مدرسه‌ی حجتيه بود تا روزيکه عده اي از دوستان به مسافرت رفتند تا بلکه بتوانند اسلحه اي جورکنند. درحجره سه نفر ماند, برادر احمد  وکيلي, من و يکي ديگر از برادران بنام کاکو, که بچه‌ی شيراز بود و ما  او را به اين نام  صدا  مي زديم, چون ما عادت داشتيم اغلب شبها را در حجره مي خوابيديم و به خانه نمي رفتيم آن شب هم آنجا مانديم.

اذان مغرب گفته شد و کم کم شب فرا مي رسيد, حکومت نظامي هم آغاز مي شد و بايد تا ساعت مقرر به خانه مي رفتيم ولی ما بر طبق عادت هميشگي آنجا مانديم. ساعت, 11  را نشان مي داد که ناگهان برادر احمد وکيلي گفت علي برويم خانه. گفتم چرا ؟ گفت کار دارم.  با اصرار او من هم آماده شدم تا به خانه برويم  ولي وقت دير شده بود. همه جا  مملو از دشمن  بود در هر گوشـه اي ممکن بود  دشمن کمين کرده باشد  و هر لحظه اي مي رفت تا باصداي ايستي سکوت شب شکسته و تيري شليک شود. ولي ما بدون ترس و بدون واهمه مي رفتيم خدا نيز يارمان بود.

 برادر احمد وکيلي از يک طرف به خانه شان رفت و من هم راهي خانه ي خودمان شدم.

صبح فرا رسيد و ما نيز بدون آنکه فکر کنيم شب گذشته که در حجره نبوديم ممکن است اتفاقی افتاده باشد,  دوباره روز از نو روزي از نو,  به طرف مدرسه‌ی  حجتيه حرکت کرديم, در مدرسه‌ يکي از طلبه ها را که آشنا بود ديديم. سلام واحوالپرسي کرديم و طبق معمول جوياي اخبار شديم, در جواب گفت هيچ مي دانيد که کاکو  را گرفته اند؟ گفتيم نه ! ما نيز متعجب و متحير به‌ يکديگر نگاه کرديم. يعني باورمان نمي شد, تا اينکه او گفت: من خودم مي شنيدم که چگونه ناله و زاري مي کرد و گويا بسيار کتکش زدند. در هر صورت احمد پرسيد چگونه آمدند؟ در جواب گفت: شب هنگام کماندوهاي ارتش با نردبان وارد مدرسه شدند و همه‌ی  مدرسه را محاصره کردند و صاف رفتند به طرف حجره, گويا حجره لو رفته بود. آنها آمده بودند تا همه را شب هنگام دستگير کرده و ببرند. در صورتي که خداي بزرگ يار ما بود. آن برادري را که گرفته بودند ديگر حتي بعد از انقلاب هم از او خبري نشد. نمي دانيم او را کشتند يا آزاد شد! برادر احمد وکيلي گفت: علي بيا از اين به بعد بصورت مخفي, کار انجام دهيم و کمتر به حجره سر بزنيم زيرا حجره لو رفته است و ممکن است کار دستمان بدهد. احمد و من هر دو دست بکار خريد و تهيه‌ی  مواد منفجره شديم و به دنبال خانه ی امن مي گشتيم که پس از مدتي پدرم خانه مان را فروخت و به خانه‌ی  ديگري کوچ کرديم. خانه‌ی  جديد مان خيلي از شهر دور بود  و کمتر سوء ظن به آن مي رفت<!--[if !supportFootnotes]--><!--[endif]--> و لذا براي درست کردن نارنجک و نگهداري, خانه ي ما انتخاب شد. از اين پس احمد هر روز به خانه‌ی  ما مي آمد و مالي وضع خراب بود و احتياج به مقداري پول براي خريد سه راهي (سه راهی فلزی لوله ی آب) داشتيم که برادر شهيد احمد با هم در درست کردن مواد منفجره کوشش مي کرديم. مقداري باروت و مواد منفجره به دست آورديم تا که خلاصه دست به کار شديم, اولين آزمايش خود را آغاز کرديم, نارنجکي ساخته بوديم ولي طريقه‌ی  فتيله ساختن را بخوبي نمي دانستيم تا آنکه پدرم بهترين نوع ساختن فتيله را به من آموخت و ما نيز با ساختن فتيله به بياباني رفتيم و فتيله را در بيابان به نارنجک متصل نموديم و منفجر کرديم و ديديم نتيجه‌ی  بسيار عالي دارد. خوشحال و شاد بازگشتيم ولي بسيار محتاطانه عمل مي کرديم که مبادا کسي متوجه شود و لو برويم. در هر صورت خود را  براي مقابله با رژيم خونخوار و سفاک پهلوي آماده مي کرديم. ولي از نظر وکيلي گفت من مي توانم مقداري پول از مادرم بگيرم. او مقدار 50 تومان پول گرفت من هم به همين مقدار از مادرم پول گرفتم و جمعا صد تومان شد و مقداري سه راهي خريديم احمد گفت علي بايد از اين پس خيلي مواظب باشيم و بايد کمتر به تظاهرات برويم. بايد در کمين ايستاد و براي کشتن دشمن آماده شد. در اين صورت بايد نامهاي خود را هم عوض کنيم تا ما را نشناسند. شايد يک روزي به محله بريزند و اقدام به دستگيري نمايند, در اين صورت نبايد کسي نام اصلي ما را بداند. او نام خود را سعيد گذاشت و من هم مجيد. و شروع به کار کرديم.

هر روز احمد براي مدت سه ساعت به خانه‌ی  ما مي آمد تا با هم مبادرت به ساختن نارنجک نماييم. و به کمک هم فتيله درست کنيم. احمد و من با کمک يکديگر تعداد هفت نارنجک درست کرديم. و در خرابه اي نزديکي خانه ما مخفي نموديم. قم سرتاسر حکومت نظامي بود. و از ساعت هشت شب کسي حق نداشت از خانه بيرون برود. تانکها همه جا مستقر شده بودند. جلادان پهلوي در کمين مردم نشسته بودند. من هم آن شب خانه بودم. ساعت, 5/11 شب را نشان مي داد که ناگهان زنگ خانه‌ی  ما به صدا در آمد. با احتياط تمام به درب خانه رفتم و در را گشودم. احمد را ديدم که با يک موتور منتظر است. با تعجب تمام به او نگريستم و سپس گفتم احمد اين موقع شب کجا ؟ در جواب گفت علي: سه تا از آن نارنجک ها را بده ! گفتم احمد با چه وضعي در اين موقع شب و وقت حکومت نظامي آمده اي؟  گفت: دو بار در خيابان به من ايست دادند ولي من با استفاده از کوچه ها گريختم, تا خود را به خانه‌ی  شما رساندم. (خانه‌ی  احمد تا خانه‌ی  ما لا اقل 5 کيلومتر راه بود !). ولي او با ايمان تمام به خدا اين راه پردرد سر را طي کرده بود و مي خواست با سه عدد نارنجک همين راه را برگردد. از صداي صحبت ما, مادرم متوجه شد و بيرون آمد, احمد سلام کرد, مادرم تمام ماجرا را مي دانست و متوجه بود که ما با هم پيمان بسته ايم که بجنگيم. من به مادرم گفتم احمد اين موقع مي خواهد با خود سه عدد نارنجک ببرد! صحيح است؟ مادرم گفت نه! ولي او گفت بايد اين کار را بکنم و از من پرسيد در خانه سيگار داريد ؟گفتم, چرا داريم ولي تو که سيگاري نيستي ! گفت مي خواهم يک سيگار را روشن کرده, بر لبم بگذارم تا هر وقت در راه کماندوها حمله کردند من هم با سيگار فتيله‌ی  نارنجک را روشن کنم و به طرفشان پرتاب نمايم. در هر صورت ما قبول کرديم و به او يک سيگار و سه عدد نارنجک آماده شده با فتيله همراه را به او داديم. او با يک دنيا شادي و سرور خداحافظي نمود و از ما دور شد.

من و مادرم هر دو مضطرب و نگران حالش بوديم. و مي ترسيديم مبادا در خيابان به او تيراندازي کنند. در هر صورت شب پايان يافت و سفيده‌ی  فجر درخشان شد که نويد نور را مي داد. ساعت هفت بامداد بود, با سرعت به طرف خانه شان رفتم که ببينم چه خبر است. درب خانه شان را زدم, احمد بيرون آمد. به او دست گرمي دادم, شاد بودم از اينکه برايش اتفاقي نيفتاده است. به او مجال ندادم, گفتم احمد چه خبر؟ ديشب از خانه‌ی  ما که رفتي چطور شد؟ نارنجک ها را چه کردي ؟ پرتاب کردي يا نه ؟ احمد گفت: از کوچه ها آمدم , ولي چندين جا مجبور بودم که از خيابان عبور کنم. اولين خيابان را که خواستم بروم ديدم, سر خيابان دو ماشين گارد ايستاده است. از دور متوجه شدم زيرا کلاه هايشان در زير نور چراغ, برق مي زد. ديدم راه بازگشت نيست. اگر برگردم مرا با تير خواهند زد, بالاخره دسته‌ی گاز موتور را تا آخر چرخاندم, تا به نزديک آنها رسيدم, به من ايست دادند و در همين حال دو کماندو به وسط خيابان پريدند ولي من فرمان را چندين بار چپ و راست کردم و به قول معروف ويراژ دادم و از مهلکه گريختم و به کوچه اي رفتم و چون کوچه پر پيچ و خم بود, آنها ياراي تعقيب نداشتند. ولي آن کوچه دوباره به خيابان منتهي مي شد و امکان داشت که در مهلکه‌ی  بعدي به تور دشمن بيفتم, ولي به‌ ياري خداي بزرگ از آنجا هم به سلامتي گذشتم تا به خيابان خاکفرج رسيدم. ديدم هنوز خيابان خاکفرج تظاهرات است ولي ملت پراکنده شده اند. ساعت 12 شب بود و کم کم مردم متفرق مي شدند. من ديدم وقت خوبي است در کوچه اي که راه فرار داشت کمين کردم. خوب به اطرافم نگريستم و بخوبي راه فرار را به ذهنم سپردم و زمينه را آماده کردم. ديدم سربازان دور آتش لاستيکي که ساعتها بود مي سوخت, جمع شده اند, فرصت را  مغتنم شمـردم و نارنجک بزرگتر را به طرفشان پرتاب کردم  تا آنها  مجال  فرار را بيابند, فرار را  برقرار ترجيح داده گريختم. ولي مي دانم  با آن انفجار چندين سرباز زخمي شدند. پس از آنکه سخنان برادرم احمد تمام شد, دستي بر شانه اش گذارده و آفرين به شهامت او گفتم. و خدا را از وجود اين چنين مجاهداني سپاس بيکران گفتم.

رژيم جبار و خون آشام هر لحظه دست به کشتاري ديگر مي زد. ما هم دست از کار نشسته بوديم و هر لحظه با برادرم احمد دست به تخريب و انفجار مي زديم تا آنکه ماه محرم فرا رسيد. روزهاي پيروزي ما و نابودي ظلم. اين روزها که منحصر به امام شهيد, حسين بن علي(ع) بود به ما درسهاي زيادي مي آموخت. احمد و من و همه دوستان در اين راه گام بر مي داشتيم. در ايام محرم قم به حد انفجار رسيده بود, ديگر در جايي از شهر بی تظاهرات نبود, همه جای قم عصيان بود و مبارزه و در اين راه عده اي شهيد و مجروح مي شدند..

دشمن سرسخت با تانکها به داخل شهر آمده و در اکثر نقاط حساس مستقر شده بود. کسي را ياراي نفس کشيدن نبود, همه جا سرباز بود و ماشين ارتشي و تانک و نفربر و گارد, ولي ايمان يکپارچه‌ی  ملت به انقلاب و مبارزه و فرمانهای حسين گونه  ي امام امت, ملت را به قيام و بسيج هر چه بيشتر وا می داشت. يک روز به تاسوعا مانده بود احمد همانروز صبح به خانه‌ی ما آمده  و با دوچرخه هفت عدد نارنجک برداشتيم و داخل خورجين گذاشتيم و به طرف خيابان چهارمردان رفتيم. هر دوي ما دوچرخه داشتيم. دوچرخه تنها وسيله اي بود که نه احتياج به بنزين داشت و نه احتياج به مهارت. لذا دوچرخه تنها وسيله اي بود که مي شد با آن دست  به عمليات زد خيابان چهار مردان يکپارچه سنگ بود و راه بندان, بانکي سالم نبود, همه‌ی محتويات بانکها را به خيابان ريخته بودند. هيچ ماشيني در حرکت نبود. راه بندان کامل بود, سر خيابان دهها تانک و نفربر و دهها کاميون ارتش(ريو) و چندين جيپ شهرباني ديده مي شد ولي ملت , مقاومتر از آن بودند که از اين چيزها بترسند. تظاهرات شروع شد, و سربازان به خشونت و سفاکي تمام به ملت بي پناه حمله کردند و با تانکها وارد خيابان شدند و از روي تمام ماشين ها گذشتند و شيشه ها را شکستند, مغازه ها ي مردم را غارت کردند, دربها را شکسته و بي رحمانه دست به تيراندازي مي زدند. احمد گفت: علي وضع خيلي خراب است بايد با جان خود بازي کنيم و جواب اين خونها ي ريخته را بدهيم. من هم قبول کردم و به طرف کوچه رفتيم تا دست به انفجار بزنيم, به دنبال دوچرخه رفتيم, دوچرخه ها داخل کوچه اي امن بود, با برداشتن هفت عدد نارنجک به خيابان نزدیک شدیم, احمد گفت: بايد در بالا موضع گرفت. باتفاق هم به سمت کوچه اي حرکت نموده و از آنجا به خرابه اي رسيديم, از خرابه راهي نزديک به خيابان داشت و مي شد با استفاده از آن خرابه به پشت بام مغازه هاي کنار خيابان رفت و از آنجا با نارنجک به تانک ها و سربازان آدم کش آريا مهري حمله نمود . ما هم اين کار را کرديم. ما معمولا  کبريت و دو فندک در جيب داشتيم. با قرار گرفتن در موضع, تصميم به عمليات گرفتيم. برادرم احمد وکيلي اولين نارنجک را کبريت زد و به طرف خيابان پرتاب نمود, با انفجار مهيبي, تير اندازيها شروع شد, سربازان رژيم به در و ديوار و هوا و زمين تير اندازي مي کردند.هيچ کس در خيابان به جز سربازان نبود و بهترين موقعيت براي انتقام گيري بود. دومين نارنجک را من پرتاب کردم و به همين ترتيب هفت نارنجک را به  خيابان پرتاب کرديم و با سرعت از پشت بام به طرف خرابه حرکت کرديم و با سرعت از کوچه ها گريختيم. احمد گفت علي وضع خيلي خوب است بايد برويم و دوباره نارنجک بسازيم و با سرعت بياييم, من نيز قبول کردم و هر دو سوار دوچرخه شديم و از کوچه پس کوچه ها به طرف خانه‌ی ما حرکت کرديم. پس از رسيدن به خانه زنگ را فشاردادم.  مادرم سراسيمه درب را باز کرد و گفت: چه خبر است؟ گفتم هيچي ! در را باز کن. مادرم که از جريان خبر نداشت در را باز کرد. وارد خانه شديم. مادرم گفت ها چه خبر شده اينقدر نفس نفس مي زنيد؟ جريان را گفتيم , متوجه ماجرا شد.  گفتم که بايد با سرعت دست به کار شويم و تعدادي نارنجک بسازيم او نيز مهيا شد. در خانه‌ی  ما تعدادي نارنجک آماده نشده موجود بود لذا با مادرم و احمد دست به کار شديم تا هر چه زودتر آنها را به هم متصل نموده و فتيله برايشان بسازيم. مادرم سيني بزرگي آورد  و مقداري باروت را در کاسه ريخت و جلوي ما گذاشت و گفت مشغول شويد. خودش نيز درکنار ما نشست و در ساختن فتيله به ما کمک کرد. تعداد 10 نارنجک را آماده نموديم ساعت هنوز دوازده ظهر نشده بود و دشمن در خيابان بود جز ما عده‌ی زيادي نيز بودند که با نارنجک به دشمن حمله مي کردند و عده‌ی  زيادی نيز بودند که با سنگ و کوکتل مولوتوف به انتقام دشمن خونريز خود پرداخته بودند. ما نيز با تعداد ده نارنجک به ملت پيوستيم. هر لحظه صداي انفجار شنيده مي شد ما تعداد پنج نارنجک را پرتاب کرديم, تا آنکه دشمن شکست خورد, عقب نشيني کرد و ملت دوباره از کوچه ها به خيابان ريختند. راستي روز هاي عجيب و پر خاطره اي بود. اکثر مردم قم مسلح به نارنجک بودند و هر زن قمي چگونه مبارزه کردن را  مي دانست. تا آنکه شب تاسوعا شد. و ملت با خشم فراوان به خيابان ها ريخته , حسين حسين گفتند و خميني خميني فرياد مي زدند. اين روزها ساختن نارنجک و پرتاب کردن آن برای ما يک کسب (شغل) شده بود.

 احمد گفت بايد يک کلاه و يک عينک بخريم تا ما را نشناسند.

چون دولت مي ديد در قم مبارزه به شکست مي انجامد کم کم از نيروهاي نظامي خلوت مي شد, لذا ديگرکمتر دست به عمليات مي زد و خورشيد آزادي هر روز فروزانتر جلوه مي کرد.

لذا رزمجويان قم مجبور به هجرت مي شدند. ما هم تصميم گرفتيم به تهران برويم و اين کار را کرديم, البته برادران زيادي از رزمندگان شهر قم براي انتقام خون شهيدان به تهران و شهرستانها مي رفتند.

شب بود, برادر احمد وکيلي به خانه‌ی  ما آمد و گفت فردا يک سري به تهران برويم و ببينيم چه خبر است, اگر احتياج باشد از اين به بعد در تهران به مبارزه‌ی  خود ادامه دهيم. من نيز قبول کردم و فرداي آن روز به تهران رفتيم. و يک سري هم به دانشگاه تهران که محل تجمع تظاهر کنندگان بود, زديم. ديديم وضع خيلي خراب است و کشتارها خيلي بي رحمانه و فجيعانه است, بر آن شديم که با سرعت از تهران به قم بازگرديم و تمام ساز و برگ و امکانات خود را براي سفر به تهران و مبارزه در آنجا آماده کنيم. شب ساعت هفت بود که به قم رسيديم با هم سري به خانه‌ی احمد زديم و دوچرخه را از خانه برداشت و با يک ساک دستي به سمت خانه‌ی  ما به راه افتاديم. حدود بيست عدد نارنجک موجود بود,  آنها را آماده کرده , بسته بندي نموده و پشت يکي از چرخها بستيم و مقدار 20 کيلو اسيد و تعداد 30 شيشه‌ی  خالي و يک بسته‌ی  پلاستيکي چوب پنبه و مقداري مواد منفجره برداشته, در ساکي بزرگتر قرار داديم و آن را پشت دوچرخه‌ی ديگر محکم نموديم و تا مدرسه‌ی  حجتيه‌ رفتيم چرخها را آنجا قفل نموده و به امان خدا سپرديم و ساکهاي سنگين را با زحمت زياد بر دوش کشيديم و تا سر خيابان برديم. ساکها آنقدر سنگين بودند که همه مشکوک مي شدند در هر صورت يک اتوبوس که عازم تهران بود پيدا کرديم. شاگرد اتوبوس با تعجب تمام گفت: اين ساکها چيست؟ گفتيم هيچي مقداري جنس است ! در جواب گفت خب بگذاريد داخل صندوق, برادرم احمد گفت: داخل ساکها شکستني است  و امکان دارد اجناس آنجا بشکند, اگر بالا بياوريم اشکالي ندارد؟ شاگرد راننده مقداري فکر کرد و گفت: چه اشکال دارد! بيار بالا, احمد رويش را به من کرد و گفت: مي بريم عقب ماشين, جاسازي مي کنيم, البته طوري گفت که فقط من متوجه شدم, و من هم قبول کردم. سوار شديم. داخل اتوبوس فقط پنج نفر ديده مي شد. ما هم با خيال راحت بدون آنکه کسي متوجه بشود ساکها را عقب ماشين جاسازي کرديم و جلو آمديم و نشستيم. اتوبوس حرکت کرد, از قم تا تهران حدود 5/2 ساعت بود و اين مدت,  وقت خوبي براي نقشه کشيدن بود , ساعت حدود 9 شب بود . يعني دقيقا ما زمان حکومت نظـامي به تهران مي رسيـديم. که با آن سـاکهاي کذائي وضع خـيلي خـراب مي شد. در هر صورت ما دل را به خدا سپـرده بوديم. کم کم به تهــران  مي رسيديم. تا خلاصه اتوبوس وارد تهران شد در خياباني تمام اتوبوسها را نگه داشته بودند تا وقت حکومت نظامي به پايان برسد. همه جا پر از سرباز بود, تمام ماشين ها را با دقت تمام مي گشتند,  چهار سرباز و يک درجه دار, به سمت اتوبوس ما آمدند و درب اتوبوس را باز نموده و داخل شدند. همه مسلح بودند, ترس شديدي وجود مارا برداشت, احمد در گوشي به من گفت: بيا خودمان را به حالت خواب بزنيم چون وضع خيلي خراب است. احمد که طرف شيشه بود و تقريبا پشت من مخفي بود مي توانست خودش را به خواب بزند ولي من نه. امکان داشت وضع دگرگون شود, در هر صورت درجه دار از راننده‌ی  اتوبوس پرسيد, خوب ببينم از کجا مي آيي؟ راننده گفت: از اصفهان, درجه دار گفت: دروغ نگي! از قم يک موقع نيومده باشي ؟ راننده قسم خورد که نه به خدا من از اصفهان مي آيم. يعني راننده راست مي گفت چون از اصفهان حرکت کرده بود و ما را به اضافه‌ی  يک نفر ديگر که جمعا سه نفرمي شديم از قم سوار کرده بود. و دو نفر ديگر را هم از اصفهان سوار کرده بود. چون وقت حکومت نظامي بود, مسافر گير نمي آمد. لذا مجبور بود با اين تعداد کم به تهران برود. در هر صورت, درجه دار که مسلح هم بود به طرف مسافرين آمد و نگاههاي تند و تيزي به مسافرين کرد و به طرف من که آمد بدقت نگاهي کرد. چون سرم را زده بودم و مانند سربازها بودم به من مشکوک شد مي خواست با من صحبت کندکه کي هستي؟ و از کجا مي آيي ؟ که شکر خدا, يادش رفت سرش را برگرداند و به طرف برادرم احمد نگاه نمود ولي ديد خواب است, چيزي نگفت. تا اينکه به طرف راننده رفت و گفت داخل صندوق ماشين چي هست؟ راننده گفت: با شاگردم برو نگاه کن. در همين حال درجه دار به طرف پايين رفت و با شاگرد نگاهي به صندوق ماشين انداختند و دوباره درجه دار بالا آمد و از راننده پرسيد ببينم! تو چي داري؟ راننده گفت: هيچي هرچي بود داخل صندوق بود, ولي گويا, درجه دار به راننده اعتماد نکرد و خودش مبادرت به جستجو در داخل ماشين کرد. وقتي که درجه دار به طرف عقب اتوبوس درحرکت بود, احمد يواش گفت: علي وضع خرابه, خدا کنه که ساکها را پيدا نکنه! وضع بحراني بود, با چراغ قوه, زير تمام صندليها را گشت, ولي چون خدا يار ما بود گويا کور شد و اصلا صندلي آخر را نگشت, راننده لو نداد که عقب ماشين ساک هست, در هر صورت وقت حکومت نظامي هم کم کم به پايان میرسيد. ساعت به 4 صبح نزدیک میشد.  درجه دارها و سربازان کم کم دور ماشينها را خلوت مي کردند. فقط ما نبوديم بلکه تعداد زيادي ماشين اعم از اتوبوس, شخصي و کاميون  پشت سر هم ايستاده بودند .  با شروع ساعت 4, فرمان آزاد باش داده شد. همه‌ی  ماشينها حرکت کردند. اتوبوس ما هم به طرف گاراژ به حرکت درآمد. از اتوبوس پياده شديم. ساکها را کنار خيابان گذاشته و منتظر ماشين ايستاديم. خلاصه ماشيني پيدا کرديم و به طرف خانه دامادمان رفتيم.سپس از آنجا با تعدادي نارنجک به سمت دانشگاه رفتيم. آنروز در دانشگاه هنگامه‌ی  عظيمي بود. و دشمن بي رحمانه دست به جنايت مي زد. جنگ, وسيع و گسترده شده بود و ميزان کشته شدگان به صدها نفر مي رسيد. ما هم بيکار ننشستيم احمد دو عدد نارنجک بدست گرفت و پيشتاز ميدان شد و با نارنجکها به طرف ستاد ژاندارمري حرکت کرد. من ديگر او را نديدم. يعني در واقع او را گم کردم. نزديک غروب بود و ممکن بود دير وقـت شود و لذا نمي دانســتم چه بايد بکنم! چون امکان داشـت احمد خانه را بلـد نباشد لذا سـرگردان در ميان فريادها  و گلوله ها به دنبال او مي گشتم.من هم نارنجکهايم را پرتاب کرده بودم و چيزی نداشتم که جلوتر بروم تا اينکه او را يافتم .  ديدم دستش را بسته وسينه اش را گرفته. گفتم: احمد چه خبر ؟ کجابودي؟ گفت: بيمارستان. گفتم: بيمارستان چه مي کردي ؟ گفت: تير خورده بودم رفتم پانسمان کردم و برگشتم. با ناباوري گفتم: احمد دروغ نگو؟ با حالت جدي گفت: به خدا تير خوردم. و سينه اش را نشان داد که از بغل تير خورده بود يعني گلوله از قسمت بالاي سينه اش رد شده بود.

جريان را از او پرسيدم. در جواب گفت: در حاليکه‌ يکي از نارنجکها را به طرف ستاد پرتاب مي کردم, ناگهان يکي از سربازان به طرفم تيراندازي کرد, و من هم مارپيچ فرار کردم, تا آنکه‌ يکي از تيرها اصابت کرد و به زمين افتادم. ديدم آسفالت خيابان خوني شده. توان بلند شدن و فرار کردن نداشتم, تا آنکه ديدم سرباز به طرفم مي دود ولي در آن لحظه به خود فشاري آوردم و از زمين بلند شدم. تا مردم فاصله اي نبود. به طرف مردم دويدم و دستم را روي سينه ام گذاشتم وگفتم من تير خورده ام, ملت با ديدن خون به طرفم دويدند و مرا سوار بر آمبولانس نموده تا بيمارستان بردند و پانسمان سرپايي کردند و مرخص نمودند و الان باز هم توان مبارزه و مقاومت را دارم. ولي وقت دير بود و هوا تاريک می شد لذا به طرف خانه ی دامادمان حرکت کرديم و پس فرداي آن روز به قم برگشتيم. احمد مدتي استراحت نمود و حالش بهتر شد و دوباره در قم فعاليت مي کرديم. تا آنکه جريان 22 بهمن فرا مي رسيد. و با فرمان امام که (اي ملت به خيابانها بريزيد) ما هم آن شب با اتوبوس به تهران رفتيم, احمد مي گفت علي وضع خيلي خوب است و پيروزي از ماست.

در جريان بيست و دوم بهمن شرکت فعال داشتيم. تا انقلاب پيروز شد و ملت به پيروزي رسيد و عاقبت بت سرنگون شد , و بت شکن پيروز. ولي برادر شهيدمان دست از مبارزه برنداشت , ترک تحصيل نموده و به خدمت سپاه درآمد و عاشقانه در خط امام حرکت کرد. هر چند من به چنين سعادتي نائل نگرديدم ولي او به اين سعادت رسيد. مدتي در تهران پاسدار بود و سپس پاسدار امام خميني شد و در جريان نقده<!--[endif]--> شرکت داشت در غائله‌ی پاوه <!--[if !supportFootnotes]--><!--[endif]--> نيز شرکت نمود تا آنکه به منطقه‌ی غرب اعزام شد و به خدمت شريف پاسداري در آن منطقه مبادرت ورزيد تا روزي که به مرخصي آمده بود و يک سري به خانه‌ی  ما زد. که خيلي خيلي خوشحال شدم. از منطقه‌ی  غرب خبرهاي داغي داشت. به قدري که من هم مشتاق هجرت شدم, تصميم گرفتم با او به منطقه‌ی  غرب بروم. احمد گفت: من دو روز ديگر مي روم اگر خواستي تو هم با من بيايي در اين مدت خودت را آماده کن. به او جواب مثبت دادم و پس از دو روز آماده‌ی  سفر شديم و با اتوبوس به کرمانشاه رفتيم و پس از ورود به سپاه مرا معرفي نمود و گفت: اين برادر هم يکي از دوستان صميمي من است با من به غرب خواهد آمد.

در آنجا به علت اعتمادي که به احمد داشتند مرا نيز پذيرفتند, لذا افتخار هجرت نصيب من هم شد. با او و تعدادي از برادران سپاه قم و اصفهان که بعداً به ما پيوستند با يک ميني بوس به طرف فرودگاه رفتيم و در آنجا منتظر هلي کوپتر مانديم تا با آن به بانه برويم. پس از مدتي يکي از برادران سپاه کرمانشاه با يک ماشين مهمات رسيد و گفت بچه ها اين مهمات را داخل هلي کوپتر بگذاريد, راستش من که هنوز سوار هلي کوپتر نشده بودم برايم خيلي جالب بود و ذوق زده شده بودم, و از شادي در پوستم نمي گنجيدم. خلاصه مهمات جاسازي شد و همگي سوار هلي کوپتر شديم. من ابتدا اسم هلي کوپتر را نمي دانستم. برادر شهيدم گفت من خيلي زياد سوار هلي کوپتر شده ام. اين هلي کوپتر دو ملخ دارد و نامش شنوک است.

پس از مدت بسيار کوتاهي به سنندج رسيديم و از آنجا دوباره با يک هلي کوپتر شنوک به سقز رفتيم و سپس با يک هلی کوپتر يک ملخه که نامش را نمی دانستم به بانه رفتيم<!--[if !supportFootnotes]--><!--[endif]-->.  نامش را از برادرم احمد پرسيدم,  او گفت: نامش توفورتين است. پس از مدت يک ماه و نيم فراگيري فنون جنگ بازگشتيم. من منتظر نام نويسي کنکور براي دانشگاه بودم لذا از سعادت جنگ در کردستان  بي نصيب ماندم . برادر شهيدم مدتي پس از بازگشت به قم به همراه عده اي ديگر از برادران پاسدار براي تمرین و آمادگي بيشتر به مرکز آموزش سپاه قم(پادگان 19 دي) رفتند. سپس در جنگ سننـدج شـرکت نمودند.        

طبق اعلاميـه اي که از زندگـي نامه‌ی وي نقل شده بود. نکتــه اي که راجع به منطقه‌ی غـرب است را مي نگارم. (وي به دليل اينکه سه بار به کردستان رفته بود و اطلاعات بيشتري از منطقه داشت, در سنندج به عنوان راهنما عمل مي کرد و همچنين تيراندازي وي خوب بود و به عنوان تک تيرانداز نيز عمل مي کرد. وي در خيابان شاهپور سابق سنندج سه راه فرح سابق در يک سنگر از ناحيه‌ی  پا تير مي خورد و طي تحقيقاتي که برادران پاسدار از يکي از مهاجمين دستگير شده انجام دادند, او گفته است که مهاجمين به او نزديک مي شوند ديده اند که دستهاي او را بسته و او را برده اند.همرزمانش اسلحه‌ی  او را به باشگاه افسران مي برند.) در هر صورت او راه امام حسين(ع) را انتخاب نمود و با شهامت و شجاعت تمام مرگ سرخ را انتخاب نمود و از رهبريهاي پيامبر گونه‌ی  امام  امت خميني بزرگ پيروي نمود و چگونه مردن را در مکتب حسين(ع) آموخت و راه جاودانگي و پرواز به سوي خدا را پيمود.

 پيام شهيد احمد

اسلام در طول تاريخ با خون رشد يافته است و پس از هزار و چهارصد سال اينگونه آبياري شده است. تشيع سرخ, هميشه شاهد هزاران شهيد گلگون کفن بوده است و برادر احمد تبلور عيني سال‌ها مبارزه بي امان و تداوم‌بخش شعار ايثار, عشق و شهادت بود. او به راهش عشق داشت و جز به خدا نمي‌انديشيد و بي‌امان مبارزه مي‌کرد و با ايثار خونش , وجودش و نيرويش در راه هدف مقدسش؛ "اسلام" به مبارزه پرداخت و تا شهادت پيش رفت و دو چيز را براي ما به‌ی ادگار گذارد؛ خون و پيام.

ما همه مي‌دانيم که انقلاب در طول مبارزات تشيع از روحانيت و در نهضت ما نيز پرچمداران انقلاب از حوزه‌ها برخواستند و به رهبري امام بزرگوار, تداوم‌بخشيده و حرکت انبيا را ادامه دادند. 19 دي نقطه عطفي در تاريخ اسلام بود زيرا که روحانيون با مشت به استقبال مسلسل مي‌رفتند و او خود با شهادتش به ما آموخت که بايد دنباله‌رو ولايت فقيه باشيم؛ زيرا که او فرزند 19دي بود و او از آنجا درس آموخت و از آنجا به تکامل رسيد. از کوچه پس کوچه‌هاي بي‌رمق و از فوتبال يکدفعه, با يک جهش و با يک رشد تا مرز مبارزه.

و اين درس را از از امامش آموخت که خود تجسم عيني صد ها سال مبارزه و شکنجه‌ی  بي امان بود و تداوم بخش ولايت تکويني.

او وقتي چگونه زيستن را آموخت ,به زندگي هدف داد. دانست جهان نيز هدفمند است, پس او نيز بي هدف آفريده نشده است .  او براي خودش نيست که براي اوست. پس خوردن و زندگي کردن وسيله است نه هدف , بلکه هدف به طرف خدا رفتن , به تکامل رسيدن و به لقاي پروردگار شتافتن است.

اينجا بود که وقتي به نماز خواندنش توجه مي کردم, مي ديدم که از خود بي خود مي شدو چنان با جزع و ناله نماز مي گذارد که گويي خداي خود را در پيشگاه خود مي بيند. روزي به او گفتم احمد جان نمازت را با شتاب بخوان که کار داريم. گفت: (ما نيازمنديم ما بايد براي خدا با عبوديت محض و خاصي که لايق اوست نماز بگذاريم. اکنون هيج کاري مهمتر از او نيست. پس زيباترين يار, اوست. کمي بنشين تا نمازي خوب به جا آورم). او هميشه نمازش طولاني بود و در سجده بيشتر مي ماند. او چنان سر برخاک مي نهاد که گويي عدم محض است  حقيقت هم اينچنين بود.زيرا تمام وجود ما از خاک است و در برابر عظمت خدا مي بايستي اينچنين به خاک افتاد. و به درگاهش ناله کرد.

, همان که اينچنين نمازي برگزار مي کرد. در سنگر, نمازهايش کوتاه بود, تکبيرش غرش تير بود و وردش خون. و خلاصه چگونه زيستن را اينچنين آموخته بود و چگونه مردن را خود انتخاب کرد. احمد شهادت را برگزيد. و مشعلي گشت فرا راه هر آنکس عمر جاودان خواهد.

و به ما نيز چگونه زيستن و چگونه مردن را آموخت. او به ما گفت که شما فاني هستيد و نيازمند مطلق در برابر هستي بخش مطلق بي نياز. پس به او بپيونديد تا معنا پيدا کنيد  و با هدف گرديد و قبل از آنکه مرگ شما را انتخاب کند خود, مرگ را استقبال کنيد.

او سعادت را در تداوم راه امام مي دانست و اينچنين نيز هست پس احمد شهيدم نه تنها من که تمامي جهان پيام تو را شنيدند و بايد لبيک بگويند. و تاريخ, زندگي نامه ات را نگاشت و در صفحه‌ی  زمان درج گرديد. تاشايد آيندگان برخيزند.

با درود به روان پاک امام خميني يگانه پرچمدار عالم تشيع. اين پيام را به پايان مي رسانم باشد که همه‌ی  مسلمين جهت رضاي پروردگار ادامه‌ی  راه دهند.

والسلام عليکم و رحمه الله                                        علي محرابي 

 عمليات نيروهای سپاه پاسداران قم جهت آزاد سازی باشگاه افسران سنندج :

  يك گروه 50 نفره از رزمندگان سپاه قم در تاريخ 20/1/59 جهت اعزام به سنندج و آزادسازي اين شهر ابتدا برای   كسب آمادگي هاي لازم وارد پادگان 19 دي قم شده و پس از يك هفته به پادگان ولي عصر تهران منتقل گرديدند . اين افراد پس از چند روز استقرار در تهران با اتوبوس به كرمانشاه رفتند و چون محورهاي مواصلاتي به سنندج در اختيار ضد انقلاب بود پس از دو روز توقف با هواپيماي سي 130 وارد فرودگاه سنندج شدند . به دليل نا امن بودن فرودگاه ، امكان توقف نبود و در حالي كه هواپيما بر روي باند حركت مي كرد نيروها از آن پياده شدند . سپس  با رسيدن بالگرد (شنوك)، نيروها با اسكورت دو بالگرد كبري به پادگان سنندج (مقر لشكر 28 پياده كردستان) منتقل شدند. به گفته برادران اعزامي يكي از دو بالگردي كه امنيت پرواز را تأمين مي كردند هدف قرار گرفته و سقوط كرد . پاسداران به محض ورود به پادگان در صف واحد و منظم اقدام به خواندن سرود و سر دادن شعارهاي انقلابي كردند به طوري كه ارتشي هاي حاضر در محل تحت تأثير قرار گرفته و تعدادي از آنها داوطلب شركت در عمليات شدند . رزمندگان اسلام  از نقاط مجاور و مشرف به پادگان مورد تيراندازيهاي پراكنده قرار مي گرفتندكه در مواردي هم منجر به مجروحيت تعدادي شده بود . نيروها چند خودرو ارتش را با گونيهاي شن سنگر بندي و با تيربار مجهز نمودند . آنها پس از مختصري استراحت شبانه با روشن شدن هوا در تاريخ4/2/59 به همراه تعدادي از برادران ارتشي و پاسداران اعزامي از تهران و كاشان و ... در قالب دو ستون پياده و به فرماندهي محمد بروجردي در دو طرف خيابان حركت كردند كه از همان ابتدا مورد تيراندازي شديد قرار گرفتند . جعفر حيدريان فرماندهي پاسداران اعزامي از قم را كه در جلو ستونها حركت مي كردند به عهده گرفت و در حاليكه از سنگرها و پشت بامها و پنجره ها و روزنه ها و از هر طرف به آنها شليك مي شد بدون داشتن جان پناهي به ضد انقلاب يورش برده و قدم به قدم و سنگر به سنگر آنها را وادار به عقب نشيني نمودند عده اي از رزمندگان اعزامي در ساعات اوليه خود را به استانداري رسانده آنجا را تصرف كردند . بقيه نيروها در معيت جعفر حيدريان به نبرد شديد و خونين با ضد انقلاب ادامه داده و به سوي باشگاه افسران كه در آستانه سقوط بود وتقريبا در مركزشهر قرار داشت حركت كرده و برادران ارتشي مستقر در آن را كه توسط گروهكها و اشرار يک ماه  محاصره شده و از نظر آب , غذا و مهمات در مضيقه بودند را از محاصره درآورده و در آنجا مستقر گرديدند . اما بعلت نيامدن نيروهاي كمكي و عدم پاكسازي شهر ، محاصره نيروهاي مستقر در باشگاه 20 روز ديگر ادامه پيدا كرد . محوطه استانداري و باشگاه در تير رس بود و نيروهاي مستقر در آن مورد اصابت قرار مي گرفتند . تعدادي از مجروحين باشگاه افسران به دليل طولانی شدن محاصره و نداشتن دکتر و دارو به شهادت می رسيدند ازجمله برادر يعقوب مهدی زاده  که در همان جا به خاك سپرده شد و بعدها به زادگاه خود انتقال يافت.  در اين مدت نيروها از جيره ي جنگي استفاده كرده و با دشمنان مي جنگيدند . با آمدن نيروهاي كمكي از وروديهاي شهر در تاريخ 23/2/54 ، ضد انقلاب از شهر خارج شد و باشگاه افسران از محاصره درآمد . از مراحل اوليه درگيري تا آزاد شدن باشگاه افسران و نيروهاي مستقر در آن 8 تن از پاسداران قم شهيد و 13 تن مجروح گرديدند . پاسدار احمد وكيلي  قبل از ورود به باشگاه در سه راه مردوخ كه محل تجمع ضد انقلاب بود از ناحيه پا مجروح شد و چون قادر به ادامه راه رفتن نبود  به اسارت ضد انقلاب درآمد و بعدها به گفته يكي از برادران ارتشي نجات يافته از زندان ضد انقلاب<!--[endif]--> ، ايشان مقاومتي عجيب از خود نشان داده و با تحمل شكنجه هاي فراوان و قرون وسطائي مظلومانه به شهادت رسيد . با شكسته شدن محاصره باشگاه افسران ، گروههاي ضربت براي پاكسازي شهر و بازجوئي از ضد انقلابهاي دستگير شده تشكيل و با رسيدن نيروهاي ديگري از سپاه قم تقويت شد و شهر براي ضد انقلاب ناامن گرديد . بعد از پايان درگيريها سرگرد صياد شيرازي نسبت به پاكسازي محورهاي سنندج, ديواندره و سنندج , مريوان اقدام نمود و از همين نيروها به عنوان گروه ضربت ستونهاي اعزامي استفاده كرد . تعدادي از نيروهاي سپاه قم نيز تا مدتها در سنندج مانده و مشغول فعاليت  عليه گروهكها و تثبيت اقتدار نظام مقدس جمهوري اسلامي در كردستان شدند .

 نحوه ی شکنجه و شهادت احمد وکيلی ناطق

به بيان شاهد عينی

آقا بالا رمضانی

 نقل از کتاب شبيخون

 ((در شكنجه گاه دمكراتها))

آقا بالا رمضاني

بنده آقا بالا رمضاني درجهدار بازنشسته ارتش مي باشم كه الان بعنوان يك بسيجي به جبهاي نور عليه ظلمت آمده ام.شايد بپرسيد چرا با اين سن و سال بازنشسته شده ام؟ اين داستان مفصلي دارد كه بازگو مي كنم ما عده اي از برادران ارتشي بوديم كه ماموريت بازگرداندن حدود چهل بدن مطهر ومنور از شهداي عملياتهاي گذشته داشتيم.در محور پيرانشهر در منطقه آلواتان بود كه يكي از تانك هاي ما را زدند در همان هنگام كه مي خواستم خودم را از تانك بيرون بيندازم كتف راستم هدف تير آن كوردلان قرار گرفت و به همين صورت به اسارت افراد وحشي وخونخوار حزب كومله در آمدم.اينكه ميگويم وحشي و خونخوار يك گرگ درنده گرسنه با شكارش ندارد.شما هر حيوان وحشي را كه در نظر بگيريد پس هر شكار وشكم سيري ،آرام ميشود تا مدتي به كسي كاري ندارد اما باور كنيد اين از خدا بيخبران كارهايي ميكردند كه فكر مي كنم ضمير لستها.هم از اين اعمال شرمشان بيايد.

 حدود يكسال و چندي كه در دست آنها اسير بودم به انواع واقسام وبه هر مناسبتي شكنجه شدم.شما شكنجه هايي كه در زمان شاه ملعون و معدوم توسط ساواك انجام مي گرفت شنيده ايد اما انگار هر چند تمدنها پيشرفت ميكنند و ادعاي آزادي در بوقهاي تبليغاتي گوش مردم دنيا را كر مي كند،نوع شكنجه ها و فشارها و قلدريها و بير حمي ها هم پيشرفت مي كند.همان اول اسارت كه به پايكاه منتقل شدم،گفتند هيچ اطميناني در حفظ اينها نيست،بهمين خاطر پاشنه هاي هر دو پايم را با مته ودلر سوراخ كردند و برادران ديگر را هم نعل كوبيدند و با اراجيف فحاشي بر اين عملشان شادماني مي كردند .بعد از 18 روز قرار شد ما را به سبك دمكراتيك و آزادانه!!محاكمه كنند .

يادم مي آيد در يكي از عملياتها تعدادي اسير عراقي را از جبهه گيلا نغرب آورده بودند،يكي از برادران كمپوتي را كه تازه باز نموده بود به يكي از اسرا كه ابراز تشنگي كرد،داد و رويش را هم بوسيد آن اسير مات و مهبوت مانده بود و از اين حركت نميدانست بايد تشكر كند يا از شرمندگي بگريد و از اين نمونه ها بسيار ديده يا شنيده ايد نه اينكه بخواهم رفتارها را مقايسه كنم چون اصلا بي رحمي و شقاوت را از طرف ديگر ديدن ، خود مشخصه حقانيت هدف و مسير است.بدوش گرفتن مجروح عراقي كجا و نعل زدند به پاشنه پا (بخاطر فرار احتمالي)كجا...

روز دادگاه رسيد،ريس دادگاه سرهنگ حقيقي كه در همان اواغل انقلاب فرار كرده بود شناختم.محاكمه بسيار سريع به انجام رسيد چون جرم محكوميت مشخص بود – دفاع از حقانيت اسلام وجمهوري آن و ندادن اطلاعات – و با لطبع حكم هم مشخص،عده اي به اعدام فوري و بقيه هم به اعدامي قسطي(به تدريج).يعني محكوم شديم به كشيدن ناخن ها،بريدن گوشتهاي بازو و پاها ، زدن توسط كابل،نوشتن شعارهاي انقلابي،دمكراتيك،توسط هويه برقي وآتش سيگاربه سينه و پشت و ... وتمامي اينها بي چون و چرا اجرا مي شد.كه آثارش به خوبي در بدنم مشخص است.

يكبار كه ناخنهايم را مي كشيدند،طاقتم تمام شده بود و ديگر مي خواستم اعتراف كنم و هر چه كه مي دانم بگويم،اما يكي از برادران سپاهي كه با هم بوديم به نام سعيد وكيلي،ميگفت ما فقط به خاطرخدا آمده ايم ، خود داوطلب شده ايم كه بياييم،بس بيا شرمنده خدا و خلق نشويم و لب به اعتراف باز نكنيم.سوره والعصر را برايم خواند و ترجمه كرد ، آب سردي بود كه بر آتش بي طاقتم ريخته شد ، پس از آن جريان بود كه سه تا ديگر از ناخن هايم را كشيدند و با نمك مرحم گذاشتند و پس از اينكه مقدار زيادي كابل زدند باز براي به درد آوردن آوردن بيشتر بدنم،در حضور ديگر برادران،مرا برهنه در يك ديگ پر از آب نمك انداختند و بيش از نيم ساعت وادارم كردند در آن بمانم و سپس براي عبرتديگر برادران ! مرا در سلولي عمومي انداختند. فكر مي كردند من معدن تمامي اسرار ايران هستم لذا از شكنجه هاي بيشتري هم برخوردار ميشدم.البته پس از هر شكنجه مدتي به مداوايم مي پرداختند آنهم نه بخاطر خود من و يا ديگران بلكه به خاطر اين كه مقداري از پوستم ترميم شود تا بتوانند مجدداً  شيوه تازه تري رااعمال كنند.شايد فكر كنيد شايد فكر كنيد اين چيزها را براي جلب احساسات شما خوانندگان عزيز مي گويم اما اينها همه حقيقت محض است و دنيای پليد از اين همه پستي و رذالت و كثافتي كه دامنگيرش شده شرم نمايد و منادين دروغين حقوق بشر بفهمند كه در اين منجلاب بيش از هر كسي خودشان غوطه ور ومورد تمسخر بشريتند.اينها را كه ميگويم همه براي سنديت در تاريخ اپنده دنياست.دنيا بشنود كه براي گرفتن اعتراف از يك اسير ، به وسيله تيغ موكت بري سينه اش را بريده ودر آوردند،به وسيله وسايلي كه حيوانات را اخته مي كنند عقيم شده اند،و... واين شكنجه ها تنها براي من نبود هر كه مقاومت بيشتري داشت شكنجه اش بيشتر بود و اين اصلي از اصول حيوانييشان شده بود و اصل ديگر اينكه مردان بايد بجنگند و زنان اعتراف بگيرند هر چه بيشتر فكر كني كه اساساً اعتقاد اينان بر چه مبنايي است كمتر به نتيجه مي رسي،آيا مار كيسيستند؟يا نازيست يا فا شيستند،و يا چنگيز و يا آتيلا وديگر خونخواران سلف خود را اسوه قرار داده اند؟من شاهد جناياتي بودم كه گفتنش نيز مشمئز كننده و شرم آور است... مرسوم است به ميمنت ازدواج نوجواني جلو پايش قرباني ذبح شود اين رسم را نيز اجرا مي كرد با اين تفوت كه در اينجا قربانيها در اينجا همان جوانان اسير ايراني بودند چند نفر از ما را براي ديدن عروسي دختر يكي از سركردگان بردند پس از مراسم،آن عفريته گفت بايد برايم قرباني كنيد تا به خانه شوهرم بروم،دستور داد تا قرباني ها را بياورند شش نفر از مقاومترين بچه هاي بسيج اصفهان را كه همه جوان بودند،آوردند و تك تك از پشت سر بريده شدند واين برادران عزيز مانند مرغ سر بريده پرپر ميزدند و آنها شادي و هلهله ميكردند.ولي آن بي انصاف باز هم تقاضاي قرباني نمود مجداً شش سپاهي،چهار ارتشي و دو روحاني آورده شدند و از طرف اقوام ودوستان و آشنايان هديه شدند وچون ديگر برادران را كه براي تماشا برده بودند به حالت بي هوشي واغماءبه زندان بر گرداندند ولي شنيديم تا پايان مراسم عروسي  16 نفر ديگر را هم طي منازل مختلف قرباني هوسراني شيطاني خود نموده بودند،ننگ ونفرين ابدي بر شما كه اگر تنها قانون جنگل را هم بر مبناي خود قرار مي داديد اينچنين حكم نميكرديد. بله،تنها گناه ما اين بود كه ميخواستيم دست اينان را از سر مردم مظلوم كرد و مسلمان آن منطقه كوتاه كنيم چرا كه بقول حضرت امام:((آنها كردستان را به فساد كشاندند و مردم كردستان را به طرز وحشتناكي اذيت وآزار كردند،آنان مردم را غارت كردند و كشتند.))اگر انسان از شنيدن حرف كه آنها ميخواستند حاكميت آن منطقه را بدست گرفته و بر سر مردم مسلمان وغيور كردستان كه ذخائر انقلابند حكومت كنند،برخور بلرزد و در دم جان بسپرد هيچ جاي نخواهد بود چونكه ما دراين مدت چيزهايي را ديديم كه حتي شنيدنش هم ممكن است براي شما سنگين باشد.يك نمونه را برايتان عرض ميكنم: قبلا اسمي از برادر سعيد وكيلي برده بودم ماجرائي را كه بر سر اين برادر آورده شده است نقل مي كنم ولي قبلا از خانواده آن شهيد مرحوم پوزش ميطلبم ، sهمانطور كه در بالا هم گفتم تنها براي ثبت در تاريخ و اعلام آن به تمام دنياست شايد كه بشنوند و من باب دلخوشي تنها همين يك عمل را محكوم كنند هر چند كه به تعبير قرآن اولئك كالانعام بل هم اضل)):از مقاومت ترين افراد سعيد وكيلي،سرگرد محمد علي قرباني،سرگروهبان جدي ودو خلبان هوا نيروز بودند كه اغلب اوقات اينها زير شكنجه بودند،سعد 75 روز زير شكنجه بود،ابتدا به هردو پايش نعل كوبيده و به همين ترتيب براي آوردن و چوب وسنگ به بيگاري مي بردند.پس از دادگاهي شدن محکوم به شكنجه مرگ شد بلكه اعتراف كند،اولين كاري كه كردند هر دو دستش را از بازو بريدند و چون وضع جسماني خوبي نداشت براي معالجه و درمان به بهداري برده شد و پس از چند روز كه كمي بهبود يافته بود آوردنش و مجداً اعتراف گرفتن شروع شد.همانطور كه گفتم اين بهداري بردن و معالجه كردنهايشان بخاطر اين بود كه مدت بيشتري بتوانند شكنجه كنند والا حيوانات وحشي را با ترحم هيچ سنخيتي نيست.پس از آن معالجه سطحي،با دستگاه هاي برقي تمام صورتش را سوزاندند،سوزاندن پوست تنها مقدمه شكنجه بود به اين معني كه مدتي ميگذرد تا  پوستهاي نو جانشين سوخته شده ها شود آنوقت همان پوستهاي تازه را مي كنند كه درد و سوزندگي اش بيشتر از قبل است و خونريزي شروع مي شود و آنوقت نوبت آب نمك است كه با همان جراحات داخل ديگ آب نمك مي اندازند كه وصفش گذشت.تمام اين مراحل را سعيد وكيلي با استقامتي وصف ناپذير تحمل كرد و لب به سخن نگشود او از ايماني بسيار بالا برخوردار بود و مرتب قرآن زمزمه مي كرد.استقامت اين جوان آن شقي ها را بيشتر جري ميكرد انگار مسابقه اي بود بين تمام مردانگي،با تمام نامردي ها و شقاوت ها،هر چند كه سعيد را با سنگدلي هر چه تمام تر به شهادت رساندند اما در اين مسابقه تنها سعيد بود كه تاج شهادت را برسر گذاشت و بر بال ملائك به ملاءاعلي پيوست.تنها به آخرين قسمت زندگي سعيد وكيلي ميپردازم كه اگر سراسر زندگيش هم درسي نباشد همان اواخر دنيائي از ايثار و گذشت،مروت،ومردانگي،استقامت و شجاعت را به تمام ما آموخت و نمودي از عشق وايمان را جلوه گر ساخت.او كه ديگر نه دستي،نه پايي،نه چشمي ونه جوارحي سالم داشت با قلبي سوخته به درگاه خدا ناليد كه خدا مپسند اينچنين در حضور شياطين افتاده و نالان باشم دوست دارم فقط افتاده گي ام فقط براي تو باشد و بس ... خداوند دعايش را اجابت نمود.سعيد را به دادگاه ديگري بردند و محكوم به اعدام گرديد،زخمهايش را باز كردند و پس از آنكه با نمك مرحم گذاشتند داخل ديگ آب جوش كه زيرش هم  آتش روشن بود انداختند و همان جا مشهدش شد و با لبي ذاكر به ديدار معشوق شتافت.اما اين گرگان كه از جسد بي جانش نيز وحشت داشتند ديگر اعضايش را مثله نمودند و جگرش را به خورد ما كه هم سلولي اش بوديم دادند و مقداري راهم خودشان خوردند و بدنش را...الله اكبر...لااله الا الله ... اينكار تنها براي او نبود رسمي شده بود براي هر كس كه زير شكنجه جان مي سپرد البته ناگفته نماند مقداري را هم براي امام جمعه اروميه فرستادند.درود به روان پاك شهيدان بالاخص شهيد سعيد وكيلي.

نحوه آزادي: قبل از آزادي ما،دوتن از خلبانان هوانيروز در آن حوالي كه ما بوديم مشغول كشت زني بودند.افراد كومله با لباس مبدل به آنها علامت ميدهند و آنها نيز بر زمين مينشينند افراد كومله يكي از خلبان ها را دستگير مي كند و خلبان ديگر طي درگيري زخمي هم مي شود به پايگاه برگشته و گزارش ما وقع را ميدهد بس از چندين روز هواپيماي شناسايي،منطقه را شناسايي ميكنند و برادران رزمنده طي يك عمليات آن منطقه آزاد و در نتيجه ما نيز آزاد شديم.آن موقعي كه عمليات صورت ميگرفته و افراد كمله فراري و متواري ميشدند من بيهوش بودم و در هواپيما بود كه به هوش آمدم و فهميدم كه آزاد شديم.بعلت جراحات بسيار سنگيني كه داشتم امكان معالجه ام در تهران نبود بعد از 24 ساعت بوسيله بنياد شهيد به آلمان فرستاده شدم همراه من عده ی ديگري از برادراني كه آنها نيز در اين عمليات آزاد شده بودند به آلمان آمدند.مدت كمي گذشت تا الحمدالله بهبودي حاصل شد و برگشتم ولي برادراني بودند كه هر دو دست و هر دو پايشان ناقص شده  بود ويا چشمها يشان را در آورده بودند،آنها ماندند تا معالجه شوند.

وصيت نامه

بسم الله الرحمن الرحيم

 اينجانب احمد وکيلي ناطق فرزند حسين. پس از سلام و احوالپرسي خدمت پدر و مادر ارجمندم اميدوارم که مرا ببخشيد, من به شما خيلي زحمت دادم و نمي توانم زحمات شمارا به جا آورم و پس از سلام حضور خواهر و برادران ارجمندم موفقيت شما را از درگاه متعال خداوند خواهان وخواستارم  

اميدوارم که ناراحت براي من نباشيد, چونکه من راه و هدف خود را انتخاب کرده ام, که اگر خدا قبول کند آن راه را تا آخرين قطره‌ی خون خود ادامه خواهم داد. و به هيچ فرد بيگانه و ضد انقلابي تا اندازه ی توانييم  اجازه نخواهم دادکه تا به ‌يک وجب از خاک ما تجاوز کنند. به پدر و مادر ارجمندم مي گويم, به بچه ها بگوييد که راه حســين(ع)  و راه حق را ادامه دهند و فقط گوش به فرمان امام خميني باشند. سر شما را بيش از اين درد نمی آورم و ازشما پدر و مادر خوبم و خواهر و برادرانم خداحافظي مي کنم, اميدوارم مرا ببخشيد.

والسلام علی من اتبع الهدی

شهادت آيت الله محلاتي
(1/12/1364)
در اول اسفند 1364، آيت‌الله فضل‌الله محلاتي، نماينده امام خميني در سپاه پاسداران، به همراه هشت تن از نمايندگان مجلس،‌ به نام‌هاي:‌ حجج‌اسلام، ‌ابوالقاسم رزاقي، ‌سيد نورالدين رحيمي، غلامرضا سلطاني، مهدي يعقوبي و ابوالقاسم موسوي دامغاني و نيز آقايان محمد كلاته‌اي،‌ علي معرفي‌زاه و سيد حسن شاه چراغي و چند تند ديگر از قضات و مسؤولين نظام،‌ عازم جبهه‌هاي جنگ بودند كه هواپيماي آنها مورد حمله دو فروند جنگده عراقي قرار گرفت و در نزديكي اهواز سقوط كرد و كليه سرنشينان آن به شهادت رسيدند. جهت ارج نهادن به فداكاري‌هاي روحانيون در طول دوران دفاع مقدس،‌ اين روز به نام روز "روحانيت و دفاع مقدس" نامگذاري گرديد. روحانیون در دوران هشت سال دفاع مقدس نقش بسيار برجسته‌اي داشتند روحانيون شهيدي همچون شاه‌آبادي، محلاتي، ‌شيرازي،‌ ميثمي، ‌زماني، رزاقي و ... گواهي بر اين مدعاست. زندگينامه شهيد محلاتي:‌ شهيد آيت‌الله فضل‌الله محلاتي در سال 1309 در محلات متولد شد و در سال 1324 به حوزه علميه قم رفت و از محضر بزرگان همچون به آيت الله بروجردي، ‌امام خميني،‌ علامه طباطبايي و شهيد صدوقي كسب فيض كرد. فعاليت هاي سياسي ايشان از سال 1326 و بدنبال آشنايي با فداييان اسلام و مرحوم آيت الله كاشاني آغاز شد. بعد از كودتاي 28 مرداد به خاطر سخنراني بسيار تند عليه كنسرسيوم نفت و كودتاي شاه،‌ دستگير و به مشهد تبعيد شد. بعد از آغاز نهضت امام خميني در سال 1341 فعاليت هاي شهيد محلاتي شديدتر شد و بارها به زندان افتاد. در آستانه انقلاب اسلامي از اعضاي فعال كميته استقبال از امام بود و بعد از پيروزي در كمتيه مركزي به عنوان نماينده امام فعاليت داشت. ايشان در انتخابات اولين دوره مجلس شوراي اسلامي به عنوان نمانيده محلات و دليجان انتخاب شدند و سپس به عنوان نماينده امام در سپاه منصوب شد. ايشان در دوره دفاع مقدس نقش ارزنده‌اي ايفا نموده و سرانجام مزد مجاهدت هاي خود را با شهادت خود گرفتند.

شهادت دكتر مصطفي چمران
(31/3/1360)
متن پيام حضرت امام ‏خميني به مناسبت شهادت دكتر مصطفي چمران
 بِسْمِ ‏الله الرََّّحْمنِ الرََّّحيمِ
 انالله وانّااليه راجعون


 شهادت انسان‏ساز سردار پرافتخار اسلام، و مجاهد بيدار و متعهد راه تعالي و پيوستن به «ملاء اعلي»، دكتر مصطفي چمران را به پيشگاه ولي‏عصر ارواحنا فداه تسليت و تبريك عرض مي‏كنم. تسليت از آنرو، كه ملت شهيدپرور ما سربازي را از دست داد، كه در جبهه‏هاي نبرد با باطل، چه در لبنان و چه در ايران، حماسه مي‏آفريد و سرلوحه مرام او اسلام عزيز و پبروزي حق بر باطل بود. او جنگجويي پرهيزگار و معلمي متعهد بود، كه كشور اسلامي ما به او و امثال او احتياج مبرم داشت و تبريك از آنرو كه اسلام بزرگ چنين فرزنداني تقديم ملت‏ها و توده ‏هاي مستضعف مي‏كند و سرداراني همچون او در دامن تربيت خود پرورش مي‏دهد. مگر چنين نيست كه زندگي عقيده و جهاد در راه آن است؟ چمران عزيز با عقيده پاك خالص غيروابسته به دستجات و گروه‏هاي سياسي، و عقيده به هدف بزرگ الهي، جهاد را در راه آن از آغاز زندگي شروع و به آن ختم كرد. او در حيات، با نور معرفت و پيوستگي به خدا قدم نهاد و در راه آن به جهاد برخاست و جان خود را نثار كرد. او با سرافرازي زيست، و با سرافرازي شهيد شد و به حق رسيد. هنر آن است كه بي‏هياهوهاي سياسي، و «خودنمايي»هاي شيطاني، براي خدا به جهاد برخيزد و خود را فداي هدف كند نه هوي، و اين هنر مردان خداست. او در پيشگاه خداي بزرگ با آبرو رفت. روانش شاد و يادش بخير. و اما ما مي‏توانيم چنين هنري داشته باشيم، با خداست كه دستمان را بگيرد و از ظلمات جهالت و نفسانيت برهاند. من اين ضايعه را به ملت شريف ايران و لبنان، بلكه به ملت‏هاي مسلمان و قواي مسلح و رزمندگان در راه حق، و به خاندان و برادر محترم اين مجاهد عزيز، تسليت عرض مي‏كنم. و از خداوند تعالي رحمت براي او، و صبر و اجر براي بازماندگان محترمش خواهانم. اول تيرماه شصت روح ‏الله ‏الموسوي‏ الخميني

شهيد دكتر مصطفي چمران در سال 1311 در جنوب تهران متولد شد. پس از تحصيل در دبيرستانهاي البرز و دارالفنون وارد دانشكده فني الكترومكانيك و به عنوان شاگرد اول فارغ‌التحصيل شد. ايشان علاقه شديدي به مسائل مذهبي داشت و از 15 سالگي در درس تفسير آيت‌ا.... طالقاني و دروس منطق و فلسفه شهيد مطهري شركت مي‌كرد. به هنگام تحصيل در دانشكده فني از اعضاي فعال انجمن اسلامي دانشجويان بود و در جريانات ملي شدن صنعت نفت و مبارزات آن فعالانه شركت جست. در سال 1332 ه.ش با استفاده از بورس تحصيلي دانشجويان ممتاز، جهت ادامه تحصيل عازم آمريكا شد و در دانشگاه كاليفرنيا تحصيلات خود را طي كرد. در همان دانشكده، انجمن اسلامي دانشجويان را بنا نهاد و وقتي كه رژيم شاه از فعاليت هاي اسلامي او در آمريكا مطلع شد بورس وي را قطع كرد. چمران با دريافت ممتازترين درجه علمي كه همراه با تحسين بسياري از صاحبنظران بود، درجه دكتراي الكترونيك و فيزيك پلاسما را اخذ كرد. پس از واقعه 15 خرداد تصميم به مبارزه مسلحانه با رژيم گرفت و به همين منظور عازم مصر شد و مدت دو سال دوره آموزش هاي چريكي و جنگ هاي پارتيزاني را گذراند. چمران با جمال عبدالناصر در مسأله ناسيوناليسم عربي كه ناصر به آن دامن مي‌زد اختلاف پيدا كرده و پس از فوت وي عازم لبنان شد. در لبنان، آموزش دوره‌هاي چريكي به مبارزان ايراني را آغاز كرد و با كمك امام موسي صدر، ‹‹حركت المحرومين››‌ و نيز شاخه نظامي آن يعني ‹‹جنبش امل››‌ را بنيان نهاد. شهيد چمران در لبنان حملات بسياري به مواضع صهيونيزم اشغالگر و نيروهاي فالانژ وابسته به اين رژيم داشت. با اوجگيري انقلاب اسلامي شهيد چمران با نظر امام به وطن بازگشت و ابتدا به آموزش نخستين گروه از سپاه پاسداران پرداخت. در همان زمان به معاونت نخست وزير منصوب شد. دكتر چمران پس از بروز غائله پاوه عازم منطقه شد و حماسه ساز كردستان شد. پس از اين حماسه از سوي امام (ره) به وزارت دفاع منصوب شد و سپس به نمايندگي امام در شوراي عالي دفاع در كنار حضرت آيت‌الله خامنه‌اي نصب گرديد. در انتخاب دوره اول مجلس به عنوان نماينده تهران انتخاب شد اما با شروع جنگ تحميلي با اجازه امام عازم جبهه‌هاي جنگ شد و ستاد جنگهاي نامنظم را تشكيل داد و اقدامات بسيار مهمي در آن زمان كه ركود بر جبهه‌ها حاكم بود انجام داد. در جنگ سوسنگرد مجروح شد اما از پاي ننشست و دوباره به جبهه‌ها بازگشت و حماسه‌هاي بسياري آفريد . سرانجام در 31 خرداد 1360 در مشهد دهلاویه به آرزوي ديرينش يعني شهادت و لقاءا... رسيد. زندگینامه شهيد دكتر مصطفی چمران: ولادت: 1311 تهران تحصيلات: دکترای الکترونيک و فيزيک پلاسما برخى از فعاليتهاى شاخص: قبل از پيروزى انقلاب اسلامى: شرکت درفعاليتهاي مسجد هدايت عضويت درانجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه تهران شرکت درمبارزات سياسي دوران دکترمصدق از مجلس چهاردهم تا ملي شدن صنعت نفت. پيوستن به نهضت مقاومت ملي پس از مرگ دکترمصدق مبارزه با رژيم شاه درسخت ترين شرايط. تاسيس انجمن اسلامي دانشجويان درآمريکا گذراندن دوره هاي پارتيزاني وچريکي درمصر درزمان عبدالناصر تعليم چريک هاي مبارز ايراني اعتراض به جمال عبدالناصر درخصوص ناسيوناليسم عربي وملي گرائي افراطي. هجرت به لبنان وتاسيس سازمان امل به کمک امام موسي صدر مبارزه با فالانژيستها درلبنان پس از پيروزى انقلاب اسلامى: بازگشت به وطن پس از 21 سال هجرت تربيت اولين گروههاي پاسداران انقلاب درسعداباد. معاون نخست وزير درامورانقلاب پيگيري مبارزات با ضد انقلاب درکردستان وآزاد سازي شهرپاوه وسپس کردستان منصوب شدن به وزارت دفاع توسط امام خميني نمايندگي مجلس شوراي اسلامي دراولين دور انتخاب مجلس نماينده امام خميني درشوراي عالي دفاع تشکيل ستاد جنگهاي نامنظم دراهواز تشکيل واحد مهندسي فعال براي ستاد جنگهاي نامنظم زخمي شدن درحمله مزدوران عراقي به سوسنگرد. حضور درهمه جبهه هاي نبرد وارائه رهنمود. فرماندهي فتح تپه هاي الله اکبر فتح دهلاويه شهادت: 31 خرداد سال 1360 – دهلاويه شهيد دکتر چمران کمي قبل از شهادت درحاليکه شهادت يکي از فرماندهانش را به ساير رزمندگان تبريک وتسليت مي گفت چنين گفت : خدا رستمي را دوست داشت و برد اگر ما را هم دوست داشته باشد، مي برد...

شهادت سردار محمد بروجردي
 (2/3/1362)

حماسه شهداي هويزه
در آذر ماه 1359، پس از شكست نيروهاي عراقي در جنوب سوسنگرد به وسيله سربازان اسلام يك گروهان از سپاه اهواز، جهت محافظت پدافند شهر هويزه، به آن شهر اعزام شد؛ اين در حالي بود كه بني صدر دستور تخليه هويزه از بسيج و سپاه را صادر نموده بود و دستور داد كه در سوسنگرد مستقر شوند. اين دستور با مخالفت جدي شهيد سيد محمدحسين علم الهدي و ديگر رزمندگان مواجه شد و با تماس شهيد علم الهدي با آيت الله خامنه اي، دستور بني صدر لغو شد و نيروهاي سپاه در هويزه باقي ماندند. روز 15 دي 1359، روز آغاز عمليات بود. هدف اين عمليات پاكسازي شمال و جنوب كرخه كور از وجود نيروهاي متجاوز بعثي بود. روز 16 دي ماه 1359، سپاهيان اسلام جلوي تانك هاي ارتش مستقر شده و منتظر دريافت رمز حمله بودند كه متوجه شدند، رفت و آمد تانك هاي دشمن زياد و هواپيماهاي دشمن در آسمان جهت بمباران ظاهر شده و نيروهاي اسلام زير آتش توپخانه، كاتيوشا و خمپاره قرار گرفتند. فرماندهي، دستور عقب نشيني به طول 500 متر را صادر كرد. تانك هاي ما عقب نشيني كردند و عراقي ها با اين تصور كه نيروهاي اسلام شكست خورده و فرار كرده اند، وارد منطقه شدند. در اين ضد حمله دشمن، بيش از يكصد تن از برادران پاسدار، جهاد و دانشجويان پيرو خط امام از جمله شهيد بزرگوار حسين علم الهدي شهيد و مفقود الاثر شدند. حماسه شهيد علم الهدي و يارانش براي هميشه در تاريخ پرافتخار انقلاب اسلامي و دفاع مقدس، ثبت شده است.

شهید عباس بابایی
15/5/1366


شهید بابایی با 3000 ساعت پرواز با هواپیماهای جنگنده مختلف، کارنامه درخشانی از خود و میهنش بجای گذاشته است. آن چه برای همگان عجیب بود، نوع وضعیت ظاهری ایشان بود. فردی با لباس ساده و اکثرا بسیجی با سری تراشیده، بی آلایش که در اکثر اوقات او را با یک بسیجی ساده اشتباه می گرفتند. روزی درحالی که فرمانده پایگاه بود، با سینی چای از بسیجیان پذیرایی می کرد و کسی هم او را نمی شناخت. چهره ای که برای عراقی ها به عنوان یک افسر شجاع و نترس شناخته شده بود و آنها از نام او نیز می ترسیدند، سینی چای را جلوی بسیجیان می گرفت که ناگهان یکی از بسیجی ها که گویا خسته هم بود به حالت پرخاش به ایشان می گوید:
- این چه چایی هست که آوردی ... این که سرده ما داریم می رویم برای شما بجنگیم.
در این هنگام بابایی با لبخندی که بر لب داشت می گوید:
- چشم برادر ... همین الان براتون عوضش می کنم.
بعد از خروج بابایی، فرمانده بسیجی ها با عصبانیت رو به بسیجی جوان می کند و می گوید:
- هیچ می دانی اون کسی که سرش داد زدی چه کسی بود؟ او سرهنگ بابایی فرمانده پایگاه است تو باید برای این کار جریمه بشی.
در این هنگام بابایی وارد می شود و درحالی که سر خود را پایین انداخته بود، سینی را جلوی بسیجی می گیرد و می گوید بفرمائید برادر.
بسیجی که از کرده خود بسیار پشیمان بود، شروع به معذرت خواهی می کند که بابایی می گوید احتیاجی نیست ما همه برای خدمت آمدیم.
بابایی همیشه برای کارها و عملیات سخت و خطرناک داوطلب بود و شخصا برای آگاهی از مشکلات موجود، به صورت ناشناس به پایگاه ها و مناطق جنگی سفر می کرد.

در چهاردهم آذرماه سال 1329 در یکی از محروم ترین نقاط شهرستان قزوین در خیابان سعدی و در یک خانواده مذهبی که آتش عشق به امام حسین (ع) و اهل بیت از آن زبانه می کشید، کودکی به دنیا آمد که بعدها باعث افتخار هر ایرانی بود. نام او را به یاد علمدار کربلا، عباس نهادند.

شهيد حسن باقري 

همزمان با گسترش انقلاب اسلامی و فرمان حضرت امام خمینی(ره) مبنی بر فرار سربازان از پادگانها، خدمت سرباز را رها کرد و به موج خروشان و توفنده امت حزب‌الله پیوست و به صورت تمام وقت در پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی به فعالیت پرداخت.
به هنگام تشریف فرمایی حضرت امام خمینی(ره) به میهن اسلامی، در فعالیتهای کمیته استقبال شرکت چشمگیری داشت و به دلیل برخورداری از آموزش نظامی، به همراه سایر اعضای خانواده و دوستانش در تصرف کلانتری 14 و پادگان ولی‌عصر(عج) «عشرت آباد سابق» در تهران نقش بارزی داشت.

تا خرداد 1358، در کمیته انقلاب اسلامی و برخی نهادهای دیگر فعالیت داشت و با انتشار روزنامه جمهوری اسلامی، همکاری فعال خود را با این روزنامه در زمینه‌های مختلف آغاز کرد. در این مدت بنا به دعوت سازمان آمل، از طرف روزنامه به عنوان خبرنگار، سفر 15 روزه‌ای به لبنان و اردن انجام داد که طی این سفر، گزارش تحلیلی جامعی از اوضاع نابسامان مسلین در آن منطقه تهیه کرد.
در خردادماه سال 1358 موفق به اخذ دیپلم ادبی شد. سپس در امتحان وررودی دانشگاه شرکت کرد و با رتبه صد و چهارم در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران قبول گردید.
او در مدت حضور در محیط دانشگاه، نقش فعال و موثری در مقابله با توطئه‌های ضدانقلاب و گروهکها داشت.
شهید باقری اوایل سال 1359 به عضویت سپاه در آمد. ابتدا در واحد اطلاعات مشغول به خدمت شد و در زمینه شناسایی و مقابله با گروهکهای منحرف و وابسته، فعالیت خود را استمرار بخشید و در این واحد بود که نام مستعار «حسن باقری» برای ایشان در نظر گرفته شد.
تهاجم دشمن بعثی به مرزهای کشور اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی، نقطه عطفی در زندگی شهید باقری بود. با احساس تکلیف در دفاع از اسلام و میهن اسلامی بلافاصله پس از شروع جنگ – در روز اول مهرماه سال 1359 – به همراه عده‌ای از برادران پاسدار راهی جبهه‌های جنوب شد و تا آخرین لحظه حیات، در این سنگر باقی مانده و در بسیاری از صحنه‌های پیروز دفاع مقدس حضور فعال و تعیین کننده داشت.
عمده عناوین فعالیتهای وی در صحنه رزم با دشمن عبارتند از:
تاسیس و راه‌اندازی واحد اطلاعات و عملیات رزمی
شهید باقری از ابتدای ورودش به منطقه جنوب (اهواز) در پایگاه منتظران شهادت (گلف) به منظور دستیابی به اطلاعات مناسب از موقعیت دشمن، به جمع‌آوری نقشه‌ها و پیاده کردن وضعیت مناطق عملیاتی روی آنها، اقدام کرد و شخصاً به همراه عناصر اطلاعاتی، جهت کسب اطلاع دقیق از دشمن، به شناسایی محورها و نقاط مورد نظر می‌پرداخت و در برخی از موارد نیز تا عقبه نیروهای دشمن برای ارزیابی توان و استعداد آنها، با چالاکی و شجاعت بی‌نظیری پیش می‌رفت.
فعالیتهای مثبت او در این زمینه با سازماندهی عناصر اطلاعاتی و برگزاری آموزش مختصری برای آنها، منجر به راه‌اندازی واحد اطلاعات عملیات در ستاد عملیات جنوب (گلف) گردید.
واحدهای اطلاعات عملیات پس از گذشت حدود 3 ماه از شروع جنگ، در تمامی محورهای جنوب (از آبادان تا دزفول) با قدرت تمام مستقر شدند و نسبت به شناسایی و تعیین وضعیت دشمن و ارسال گزارش آن اقدام کردند. با این تلاش، اطلاعات چشم فرماندهی در میدان جنگ شد و یکی از ضعفهای بزرگ – نداشتن اطلاع از وضعیت دشمن – برطرف گردید.
شهید باقری علاوه برا ارائه اطلاعات، توان و استعداد ذاتی بالایی در تحلیل اطلاعات دشمن داشت و اغلب حرکات احتمالی دشمن در آینده را پیش‌بینی می‌نمود و حتی به زمان و مکان آن هم اشاره می‌کرد. از آن جمله پیش‌بینی وی در دی ماه سال 1359 مبن بر حکت دشمن جهت الحاق محور شمال – جنوب منطقه سوسنگرد برای ارتباط جفیر و بستان بود. که دشمن در کمتر از یک هفته با نصب پلهای نظامی متعدد و تلاش گسترده این کار را انجام داد. (البته این منطقه بعدها با عنایات الهی در عملیات طریق‌القدس ارائه گردید.)
از اقدامات بسیار موثر شهید باقری که در این دوره پایه‌ریزی شد، بایگانی اسناد جنگ، ترجمه اسناد و بخش شنود بی‌سیمهای دشمن بود.از دیگر فعالیتهای وی طراحی گردانهای رزمی و تعیین ترکیب سازمان نفرات و تجهیزات و ادوات رزمی و واحدهای پشتیبانی از رزم بود.
معاونت ستاد عملیات جنوب
شهید باقری به دلیل لیاقت، شجاعت و شهامتی که داشت در دی ماه سال 1359 به عنوان یکی از معاونین ستاد عملیات جنوب انتخاب شد و در شکست محاصره سوسنگرد، فرماندهی عملیات امام مهدی(عج)، فتح، ارتفاعات الله‌اکبر و دهلاویه نقش به‌سزایی داشت و همه این نبردها در شرایطی اجرا می‌شد که عملیات منظم نیروهای خودی با مشکل مواجه شده بود و اغلب بدون نتیجه می‌ماند، همه تلاش شهید باقری و برادران سپاه این بود که ثابت کنند می‌توان دشمن را شکست داد.
با برکناری بنی‌صدر و با توجه به شرایط سیاسی آن زمان، در اجرای عملیات فرماندهی کل قوا شرکت داشت و پس از مجروح شدن سردار رحیم صفوی هدایت عملیات را به عهده گرفت و دراین عملیات به عنوان فرماندهی لایق و کاردان شناخته شد.
- فرماندهی محور دارخوین درعملیات ثامن‌الائمه(ع)
شهید باقری که فرماندهی محور دارخوین را به عهده داشت، در عملیات شکست حصر آبادان در طرح‌ریزی، سازماندهی و کسب اخبار و اطلاعات دشمن نقش موثری داشت.
معاونت فرماندهی عملیات طریق‌القدس
در عملیات طریق‌القدس که برای اولین بار قرارگاه مشترک بین سپاه و ارتش تشکیل گردید، شهید باقری به عنوان معاونت فرماندهی کل سپاه در قرارگاه فرماندهی عملیات مشترک حضور یافت و در شناسایی محورها و تحلیل و پیش‌بینی حرکتهای دشمن و پی‌گیری مسائل رزمی نقش مهمی را ایفا نمود.
شهید باقری دراجرای مرحله اول این عملیات سه شبانه روز بیدار بود و در آماده‌سازی مرحله دوم عملیات، به دلیل خستگی مفرط، شب هنگام طی تصادفی بشدت مصدوم شد و به بیمارستان منتقل گردید.
برادر شهید در این مورد می‌گوید:
در بیمارستان در لحظاتی که معلوم نبود زنده می‌ماند یا خیر و با اینکه به سختی سخن می‌گفت می‌پرسید: پل سابله کارش به کجا کشید؟
بشدت به فکر عملیات و نگران آن بود. با اینکه یک ماه دستور استراحت مطلق پزشکی به او داده بودند، پس از یک هفته، بیمارستان را ترک کرد و به ستاد عملیات جنوب بازگشت و با وجود آثار جراحت و سردرد شدید، به فعالیت خود ادامه می‌داد.
پس از عملیات موفق طریق‌القدس، دشمن بعثی دست به یک حمله در تنگه چزابه زد، شهید باقری با وجود ضعف جسمی، تلاش زیادی برای تثبیت این نقطع استراتژیک و مهم به عمل آورد و با استقامت عجیبی چندین شب متوالی و بدون لحظه‌ای استراحت، به هدایت عملیات پرداخت و حتی دریک مرحله، به عنوان فرمانده گردان وارد عمل شد و تپه‌ای را که 400 نفر از نیروهای دشمن روی آن مستقر بود و بر نیروهای خودی تسلط داشت به تصرف درآورد.

- فرماندهی قرارگاه نصر در عملیات فتح‌المبین، بیت‌المقدس، رمضان
1 – فتح‌المبین:
قبل از شروع عملیات، شهید باقری با تجزیه و تحلیل اطلاعات واصله، تمام واحدهای اطلاعاتی را در راستای اهداف این عملیات توجیه و وظایف هر یک را مشخص کرد.
با توجه به وسعت منطقه عملیات، چهار قرارگاه برای کنترل و هدایت عملیات مشخص گردید.
جناح شمالی منطقه، حساسترین محور عملیات بود. به دلیل این اهمیت و حساسیت، شهید باقری به عنوان فرمانده قرارگاه نصر (قرارگاه مشترک ارتش و سپاه) در این جناح انتخاب گردید. ضمن اینکه در قرارگاه مرکزی کربلا نیز در کنار فرماندهی کل عملیات (سردار محسن رضایی) به عنوان مشاور عملیات و مسئول اطلاعات، فعالیت بسیار موثری داشت.
در مرحله اول عملیات فتح‌المبین، قرارگاه نصر با موفقیت کامل به اهداف خود رسید و در مرحله دوم عملیات، با اصرار و تاکید شهید باقری تصرف ارتفاعات رادار (ابوصلبی‌خات) از محور قرارگاه نصر انجام پذیرفت که پس از موفقیت و استقرار نیروهای خودی، دلیل اصرار شهید باقری کشف گردید.
2 – بیت‌المقدس
بلافاصله پس از عملیات فتح‌المبین آماده‌سازی عملیات بیت‌المقدس آغاز گردید.
شهید باقری ضمن تلاش برای هماهنگی واحدهای اطلاعاتی در طرح‌ریزی عملیات نیز حضور داشت و می‌گفت: لزومی ندارد ما مستقیماً وارد شهر خرمشهر شویم، بلکه باید دشمن را دور بزنیم و عقبه او را ببندیم تا شهر خود به خود سقوط کند.
با اینکه نظرات دیگری هم برای چگونگی آزادی خرمشهر وجود داشت، اهمیت و تاکید او پس از فتح خرمشهر آشکار شد.
در این عملیات شهید باقری به عنوان فرماندهی قرارگاه نصر، در اجرای عملیات نقش موثری را ایفا کرد.
از هدفهای عمده این قرارگاه، خرمشهر و تامین مرز شلمچه و شرق بصره بود.
پس از دو مرحله عملیات موفقیت‌آمیز، در مرحله سوم عملیات، قرارگاه نصر با محاصره دشمن در ناحیه شلمچه، مزدوران بعثی را مستاصل و مضمحل کرد و شهر خرمشهر نیز آزاد گردید.
3 – رمضان
پس از عملیات بسیار موفق بیت‌المقدس، طرح‌ریزی و آماده‌سازی عملیات رمضان آغاز گردید.
در این عملیات شهید باقری همچنان در مسئولیت قرارگاه نصر حضور داشت. در مرحله اول عملیات رمضان این قرارگاه نقض عمل کننده نداشت و به عنوان قرارگاه احتیاط پیش‌بینی شده بود، ولی با روحیاتی که شهید باقری داشت ضمن حضور در قرارگاه فتح و همکاری جدی و فعال با فرماندهی آن، در مراحل بعدی عملیات رمضان به علت پاتکهای بسیار شدید و سنگین دشمن بعثی، قرارگاه نصر نقش بسیار موثری در دفع آنها و حفظ مواضع خودی داشت تا جایی که شهید باقری جهت کنترل دقیقتر و تقویت روحیه رزمندگان، مقر تاکتیکی قرارگاه نصر را پشت خاکریزهای خط مقدم مستقر کرد و تا تثبیت شرایط، در همانجا حضور داشت.

فرماندهی قرارگاه کربلا و جانشین فرماندهی کل در قرارگاههای جنوب
پس از عملیات رمضان، شهید باقری از طرف فرماندهی کل سپاه به سمت فرماندهی قرارگاه کربلا و جانشین فرماندهی کل در قرارگاههای جنوب منصوب گردید.
در شرایطی که طرح‌ریزی عملیات از منطقه جنوب به جبهه غرب منتقل شده بود، همزمان با اجرای عملیات مسلم‌بن عقیل(ع)، شهید باقری در قرارگاه کربلا با شناسایی و پی‌گیری مستمر، عملیات محرم را طرح‌ریزی کرد و با کسب موافقت، نسبت به اجرای آن وارد عمل شد.
با توجه به کسب تجربیات و نتایج حاصله از موفقیتهای رزمی و نظامی، ساختار سازمان رزمی سپاه شکل گرفت و بر اثر لیاقت و شایستگی قابل توجه و در خور تحسین شهید باقری، ایشان به عنوان جانشین فرماندهی یگان زمینی سپاه منصوب گردید

ویژگیهای برجسته شهید
اتکال شهید باقری به خداوند تبارک و تعالی بسیار بالا بود و در سایه این توکل، اطمینان و استقامت عجیب وی بخوبی مشهود بود و در سخت‌ترین شرایط و حساسترین موقعیتها ضمن حفظ صبر و آرامش و خونسردی، با تدبیر عمل می‌کرد.
او عشق و علاقه عجیبی به اهل بیت(ع) و آقا امام زمان(عج) و امام خمینی(ره) داشت.
شهید باقری بی‌ریا و بی‌تکلف در مصائب امام حسین(ع) می‌گریست و علاقه فراوان و مستمر به مطالعه کتاب ارشاد شیخ مفید و مقتلهای حادثه کربلا داشت.
استعداد و خلاقیت شهید باقری با توجه به کمی سن و تجربه وی، بسیار قابل توجه و مورد تحسین بود.
یکی از برادران رده بالای سپاه (و با سابقه در جنگ) چنین می‌گوید:
با اینکه من دو سال از او بزرگتر بودم ولی به جرات می‌توانم بگویم افکار او دو سال از من بالاتر بود.
شهید باقری همواره با هوشمندی و ذکاوت خویش شرایط رزمی و عملیاتی را پیش‌بینی و تحلیل می‌کرد و در کنار آن با قدرت بالای فکری، راههای کار و طرح‌ریزی عملیاتی خود را ارائه می‌نمود و بدون هراس از مشکلات، به فعالیت و تلاش در این زمینه می‌پرداخت. هرگز نسبت به دشمن اظهار عجز و ناتوانی نداشت، بلکه همواره نسبت بهبرتری نیروهای خودی بردشمن با اطمینان صحبت می‌کرد.
قاطعیت و قدرت تصمیم‌گیری شهید باقری به عنوان یک فرمانده لایق و موفق چشمگیر بود و در مراحل بحرانی و شرایط سخت با جرات کامل ضمن حفظ آرامش و خونسردی، نظر لازم و موثر را ارائه و در این باره تصمیم‌گیری می‌کرد.
یکی از فرماندهان نظامی ارتش که با وی همکاری مشترک داشت می‌گوید:
در مرحله‌ای از عملیات بیت‌المقدس یکی از یگانها در شرایط سختی در مقابل پاتک دشمن قرار گرفته بود که فرمانده آن واحد در تماس اعلام کرد در صورت مقاومت، احتمالاً تلفات بیشتری خواهیم داشت.
شهید باقری در پاسخ گفت:
در مقابل دشمن باید مقاومت کنید و مسئولیت تلفات را هممن به گردن می‌گیرم.
کادرسازی و تربیت نیرو از خصوصیات بسیار بارز شهید باقری بود. اهتمام زیادی به رشد و ارتقای همراهان و همکاران خود داشت. در تربیت کادرهای واحد اطلاعات و عملیات بسیار پرتلاش بود و در این زمینه آموزشهای نظری و عملی را توام می‌کرد. بیش از سه دوره آموزش فشرده 30 تا 40 نفره برگزار کرد که بعدها این برادران در واحد اطلاعات – عملیات تیپها مسئولیتهای مهمی را عهده‌دار شدند.
توجه به هماهنگی و وحدت نیروهای رزمی از دیگر خصوصیات این شهید بزرگوار بود که تجلی آن در هدایت عملیات – خصوصاً عملیات مشترک ارتش و سپاه (در قرارگاه مشترک نصر) – مورد تایید فرماندهان ارتش بود و آنها تحت تاثیر خصوصیات اخلاقی و عمل این شهید قرار می‌گرفتند، بخصوص در مقطعی که ایشان به عنوان نماینده سپاه در شورای عالی دفاع شرکت می‌کرد.
شجاعت و شهامت شهید باقری بسیار بالا و قابل توجه بود. او با توجه به اینکه یک مسئول رده بالای نظامی بود، ولی همراه عناصر اطلاعاتی در شناسایی‌ها شرکت می‌کرد. در صحنه‌های رزم و در خطوط مقدم جبهه و در بعضی از موارد نیز در پشت خط دشمن حضور می‌یافت و حتی در هدایت گروهانها و گردانهای رزمی مستقیماً وارد عمل می‌شد.
این شهامت در کلام وگفتار وی نیز تاثیر داشت. با تواضع، آنچه را صحیح می‌دانست بیان می‌کرد و از نظرات خود دفاع می‌نمود.
از قدرت بیان و استدلال برخوردار بود و همواره مخاطب خود را تحت تاثیر قرار داده و به تحسین وا می‌داشت.
تواضع و فوتنی شهید باقری – با داشتن مسئولیتهای مهم و اساسی در جنگ – بسیار محسوس بود و هرگز تحت تاثیر القاب و عناوین مسئولیتی قرار نمی‌گرفت. رفتار مهربان او با همه (خصوصاً زیردستان) به گوه‌ای بود که علاقه متقابل نسبت به وی را در آنان ایجاد می‌کرد.
تا مدتها همسرش نمی‌دانست که او در جبهه مسئولیت دارد و فرمانده است، در پاسخ به این سئوال که در جبهه چه می‌کند، می‌گفت: من سقای بچه‌های بسیجی‌ام.
نحوه شهادت
پس از عملیات رمضان در شهریور ماه 1361 که مقارن با ایام حج بود، در پاسخ به پیشنهاد یکی از دوستانش جهت عزیمت به سفر حج گفته بود:
هنوز که کار جنگ تمام نشده و دشمن بعثی در خاک ماست، بروم به خدا چه بگویم؟ وقتی می‌روم که حرفی برای گفتن داشته باشم.
چند ماه پس از این صحبت در نهم بهمن ماه 1361 در طلیعه ایام مبارک دهه فجر در حالی که تعدادی از همرزمان و همسنگرانش به دیدار حضرت امام خمینی(ره) شتافته بودند، او برای شناسایی و آماده‌سازی عملیات والفجر مقدماتی به همراه تعدادی از برادران سپاه در خطوط مقدم چنانه (منطقه فکه) در سنگر دیده‌بانی مورد هدف گلوله خمپاره دشمن بعثی قرار گرفت و همراه همسنگرانش شهیدان مجید بقایی، رضوانی و ... به لقاءالله شتافت.
آخرین کلامی که از این شهید بزرگوار شنیده شد پس از ذکر شهادتین، نام مبارک امام شهیدان، حسین(ع) بود.
شهید باقری در همه مدت حضورش در جبهه‌های جنگ تنها یکبار، آن هم به مدت پنج روز برای ازدواج، از جنگ جدا شد و به جهت عشق به حضرت امام زمان(عج) نام نرگس را برای تنها فرزندش برگزید.

9/11/1361

وقتی در نهم اردیبهشت سال 1361 شمسی فرماندهان جنگ 40 هزار نیروی جنگی را برای بازستانی خرمشهر از عراق آماده رزم کردند، صاحب نظران نظامی دنیا هیچگاه فکر نمی کردند با مدیریت و فرماندهی ایرانی، این عملیات بزرگ با موفقیت به پایان برسد.
راهبرد شهید باقری در این عملیات به اوج خود رسید و ایران با قدرت نمایی خیره کننده در طول یک نبرد 23 روزه، خرمشهر را از عراق بازپس گرفت، 16000 از نیروهای دشمن را کشت و 19000 نفر را اسیر کرد.
حالا حسن باقری یا حسن افشردی با ارائه ایده های راه گشا و طراحی عملیات ماهرانه و... به عنوان معاون فرمانده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برگزیده شده بود. او در زمستان سال 1361 وقتی در جبهه فکه مشغول شناسایی منطقه دشمن و آماده سازی عملیات بعدی بود، در سنگر دیده بان مورد اصابت گلوله خمپاره عراقی ها قرار گرفت و شهید شد. او درآن روز 27 سال داشت و جمله معروفی که از او به یادگار مانده است، این است (( باید به خود جرات داد، ما می توانیم))

شهید عباس دوران
"عباس دوران" سال 1329 در شهر شیراز دیده به جهان گشود. دوران کودکی، نوجوانی و جوانی را در شیراز گذراند. وى پس از اخذ دیپلم در سال 1349 به خدمت مقدس سربازی می رود و بعد از بازگشت، به دلیل علاقه ای که به یادگیری فن خلبانی و خدمت به میهن دارد در 1351 وارد دانشکده خلبانى نیروى هوایى ارتش می شود. پس از طى نمودن دوره مقدماتى پرواز در ایران براى ادامه تحصیل و فراگیری دوره تکمیلى خلبانی به کشور آمریکا اعزام گردید. با توجه به استعداد فوق العادهف در کم ترین زمان موفق به اخذ نشان و گواهینامه خلبانى شده و به ایران بازمی گردد و با درجه ستواندومی در پایگاه هوایی همدان مشغول به خدمت می شود. هنگامى که جنگ تحمیلى  آغاز شد، وى در پست افسر خلبان شکارى و معاونت عملیات فرماندهى پایگاه سوم شکارى (شهید نوژه) انجام وظیفه مى‏کرد.

شهادت‌ سرتيپ‌ خلبان‌ احمد کشوري 
 (15/9/1359)

شهيد تيمسار «فلاحي» مي گويد:

«احمد فرشته اي بود در قالب انسان.»

 

کشوري کار و فعاليت را عبادت مي دانست. تمام فکرش انجام وظيفه بود. درباره ي ميزان علاقه به فرزندانش مي گفت:

«آنها را به اندازه اي دوست مي دارم که جاي خدا را نگيرند.» کشوري همواره براي وحدت و انسجام دو قشر ارتشي و پاسدار، مي کوشيد، چنان که مسؤولان، هماهنگي و حفظ غرب کشور را مرهون تلاش او مي دانستند. او مي گفت:

«تا آخرين قطره ي خون براي اسلام عزيز و اطاعت از ولايت فقيه خواهم جنگيد و از اين مزدوران کثيف که سرهاي مبارک عزيزانم (پاسداران) را نامردانه بريدند، انتقام خواهم گرفت.» به امام (قدس سره) عشق مي ورزيد. وقتي در بين راه خبر کسالت قلبي ايشان را شنيد، از شدت ناراحتي خودرو را در کنار جاده نگه داشت و در حالي که مي گريست، گفت«خدايا از عمر ما بکاه و به عمر رهبر بيفزا.»

 



در تيرماه 1332، در خانواده اي متوسط در خطه ي سرسبز شمال، پسري به دنيا آمد که نام وي را احمد گذاردند. احمد دوران دبستان و سه سال اول دبيرستان را به ترتيب در «کياکلا» و «سرپل تالار» و سه سال آخر را در دبيرستان «قناد» بابل گذراند.
پدرش فردي شجاع و ظلم ستيز بود، از شجاعت پدر همين بس که علي رغم تصدي پست فرماندهي ژاندارمري در يکي از شهرهاي شمال، به مبارزه با سردمداران زر و زور پرداخت و در نهايت مجبور به استعفا و به کشاورزي مشغول شد.

شهادت حسين خرازي
فرمانده لشگر 14 امام حسين(ع)
(8/12/1365)

سردار رشيد سپاه اسلام شهيد حسين خرازي در سال 1336 ش در اصفهان به دنيا آمد. وي پس از اتمام دوران دبيرستان، در سال 1355ش به خدمت سربازي اعزام شد و با فرمان امام خميني مبني بر فرار سربازان از پادگان‏ها، به سيل خروشان مردم پيوست. شهيد خرازي درابتداي پيروزي انقلاب، با عضويت در كميته دفاع شهري اصفهان به حراست از جاده‏هاي حساس شهر مشغول بود. سپس يك سال پس از انقلاب، همزمان با توطئه گروهك‏هاي ضد انقلاب در گنبد و تركمن صحرا، به آن منطقه اعزام شد و به فرماندهي نيروها در يكي ازمحورهاي منطقه پرداخت و سپس چندين ماه در منطقه كردستان در راه دفاع از كيان اسلامي جانفشاني نمود. شهيد حسين خرازي،همزمان با آغاز جنگ و سقوط خرمشهر، به خوزستان اعزام شد و در منطقه خط شير، فرماندهي نيروهاي بسيج در مقابله با قواي متجاوز بعث را برعهده گرفت. عمليات‏هاي فرمانده كل قوا، ثامن الائمه، فتح المبين، بيت المقدس، خيبر، بدر، والفجر8 و كربلاي 4 و 5، صحنه‏هاي فراواني از رشادت‏ها، ابتكار، خلاقيت و حسن فرماندهي اين سردار رشيد اسلام بود، ضمن آنكه وي در عمليات خيبر در اسفند 1362 نيز، دستِ راست خود را در راه خدا تقديم كرد. سرانجام شهيد حسين خرازي اين سردار رشيد سپاه اسلام در جريان عمليات بزرگ و غرورآفرين كربلاي 5 در حالي كه فرماندهي لشكر 14 امام حسين(ع) را برعهده داشت، در 8 اسفند 1365 به فيض عظماي شهادت نائل آمد و اين عمليات، آخرين وداع با جهان مادي و آغاز حيات ابدي او را رقم زد. پيكر مطهر اين شهيد والا مقام پس از تشييعي با شكوه، در گلستان شهداي اصفهان (تخت فولاد) به خاك سپرده شد.

شهادت مهدي زين الدين     
( 27/8/1363 )

فرمانده لشگر17علی ابن ابی طالب(ع) 

 
           مروري بر حيات طيبه سردار عشق

شهید اسماعیل دقایقی

فرمانده لشكر 9 بدر (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی)
(28/10/1365)

بسم الله الرحمن الرحیم
ربنا افرغ علينا صبراً و ثبت اقدامنا و انصرنا علي القوم الكافرين.
خدايا! امت اسلام را صبر و استقامت عطا فرما تا در مقابل دشمنان خدا و كافران، پايداري كنند و سپس بر آنان غلبه كنند.

برادران گراميم و خواهران محترمه!
براي شما نيز آرزوي صبر و استقامت در پيگيري اهداف اسلامي دارم. انشاءاللَّه بتوانيد با كار و فعاليت، خود را بيش از پيش وقف راه خدا و اسلام كنيد. جهاني كه امروز پر از فسق و فجور و خيانت ابرقدرتهاست، تلاش و ايثار مي‏خواهد. در راه حسين (ع) - سيدالشهداء - رفتن، حسيني شدن مي‏خواهد. انشاءاللَّه در پيروي از راه امام امت خميني كبير كه همان راه خدا و قرآن و اهل بيت (ع) است، موفّق باشيد. ديدن برادران رزمنده در خط اول كه با آرامش مشغول نماز هستند و با متانت، نيروهاي دشمن و تانكهاي او را مي‏بينند و با سلاح مختصر با آنان مقابله مي‏كنند، از تجلّيّات حسيني شدن اين امت است كه مرا به وجد آورده است. حقوق شما را آنطور كه بايد رعايت ننموده‌‏ام كه انشاءاللَّه مرا ببخشيد؛ من هم دعاگوي شما هستم.

پاسدار اسماعيل دقايقي
سوم جمادي‏‌الثاني 1404 روز وفات حضرت فاطمه زهرا (س) اولين منادي حق ولايت و وصايت اهل بيت عصمت و طهارت (ع)
(قسمتي از وصيتنامه شهيد)

سال 1333 ه.ش در« بهبهان» در خانواده‌اي كه به پاكدامني و التزام به اصول و مباني اسلام اشتهار داشت به دنيا آمد. روح و روان« اسماعيل» در اين كانون كه ارزشهاي اسلامي در آن به خوبي مشهود بود پرورش يافت و زمينه‌اي براي شخصيت والاي آينده او شد. اين خانواده با توجه به مشكلاتي كه داشتند، مجبور شدند به «آغاجاري» مهاجرت و با پايبندي به اصول انساني و اسلامي، در آن شهر زندگي كنند. شهري كه بنا به موقعيت خاص جغرافيايي و منابع زيرزميني خود نه تنها مورد طمع غرب (بويژه آمريكا) بود، بلكه غارت ارزشهاي فرهنگي و سنتهاي اجتماعي آن نيز در برنامه‌هاي استكبار جهاني قرار داشت. اما خانواده اسماعيل نه تنها خود از اين تهاجم، سرافراز بيرون آمدند، بلكه در اجراي فريضه امر به معروف و نهي از منكر نيز تلاش مي‌كردند. در نتيجه،‌اسماعيل نيز تمامي ارزشهاي وجودي خود را كه از كودكي به آنها پايبند بود از خانواده خود فراگرفت. او كه از هوش و ذكاوت سرشاري برخوردار بود، مورد توجه خانواده قرار گرفت و پس از ورود به دبستان و پشت سر گذاشتن اين مرحله و اتمام دبيرستان، در سال 1349 در كنكور هنرستان شركت ملي نفت (كه تنها شاگردان ممتاز و باهوش و نمونه را مي‌پذيرفت) شركت كرد و پس از قبولي، به ادامه تحصيل در آن هنرستان پرداخت.

دانش‌آموزان متعهد، از اين آموزشكده – كه در آن زمان يكي از مراكز فعال و مهم منطقه به شمار مي‌آمد – براي مبارزه با رژيم استفاده مي‌كردند.« اسماعيل» در همين هنرستان با برادر «محسن رضائي» (فرمانده سابق كل سپاه) كه از ديرباز آشناي وادي مبارزه بود ، آشنا شد و به همراه ايشان و ديگر همرزمانش مبارزه پيگيري را عليه رژيم و مفاسد اجتماعي آن آغاز كردند. در سال دوم هنرستان كه با برپايي جشنهاي 2500 ساله شاهنشاهي مصادف بود ، در اعتصاب هماهنگ همرزمانش شركت فعالي داشت و در همان سال با هدف منفجر كردن مجسمه رضاخان ملعون، كه در خيابان 24 متري اهواز نصب شده بود، به اقدامي شجاعانه دست زد و قصد خود را عملي نمود، اما متاسفانه چاشني مواد منفجره عمل نكرد.

مبارزات و تلاشهاي اسماعيل، منحصر به مسائل سياسي و نظامي نبود، بلكه به علت هوش سرشار و علاقه‌منديش به مسائل فرهنگي در فرصتهاي مناسب از طريق داير كردن كلاسهاي مختلف، با جوانان اين منطقه ارتباط فكري و روحي پيدا مي‌كرد و در خلال مطالب علمي، آنان را با فرهنگ اصيل اسلام كه در آن خطه، سخت مورد تهاجم واقع شده بود آشنا مي‌ساخت و آنان را به تعاليم روحبخش اسلام جذب مي‌كرد. از اين رو همان گونه كه فعاليتهاي سياسي نظامي اسماعيل و دوستانش گام موثري در مبارزات مسلحانه عليه رژيم ستمشاهي در آغاجاري و بهبهان به شمار مي‌رفت، فعاليتهاي فرهنگي او در حد بسيار موثر،‌عامل بازدارنده‌اي در مقابل روند سريع ترويج فرهنگ مبتذل غربي در اين منطقه شد، تا نه تنها از بي قيدي و لامذهبي جوانان (كه تلاش فراواني براي آن صورت مي‌گرفت) جلوگيري به عمل آيد، بلكه در اثر تلاشهاي زياد اين عزيزان، جوانان منطقه در مبارزه با رژيم، گوي سبقت را از ديگر مناطق بربايند. در سال 1353 دوبار (همراه با برادر محسن رضائي و جمعي از ياران) به زندان افتاد و هربار پس از چند ماه كه همراه با شكنجه بدني و عذاب روحي بود، از زندان آزاد شد. پس از آزادي از زندان، از هنرستان نيز اخراج شد، اما در همان سال در رشته آبياري دانشكده كشاورزي «دانشگاه اهواز» قبول شد و پس از دو سال تحصيل در اين رشته، دوباره در كنكور شركت كرد و به دانشكده علوم تربيتي «دانشگاه تهران » كه از لحاظ فضاي مذهبي، سياسي و علمي براي او مناسبتر از ديگر مراكز علمي و آموزشي بود ، وارد شد.

در اين دو محيط دانشگاهي (اهواز و تهران) نيز به مبارزات عقيدتي،‌سياسي و نظامي خود ادامه داد. دقايقي در زماني كه اغلب دانشجويان دانشگاهها آشنايي چنداني با اصول و مباني اسلام نداشتند از دانشجويان متعهد و متشرع به شمار مي‌رفت. تمام واجبات و مستحبات خود را به نحو احسن به جا مي‌آورد و از انجام هرگونه عمل خلاف شرع كه توسط ديگران انجام مي‌گرفت، در حدود وسع خود با حوصله و برخورد اسلامي جلوگيري مي‌كرد واين ويژگي خاصي بود كه در تمام مسير زندگي پرافتخار خود، بدان پايبند بود. در «دانشگاه تهران» براي مقابله با جريانات التقاطي و غيراسلامي موضع قاطعي داشت و در بحثهاي آنان از مواضع اصلي اسلام دفاع مي‌كرد و در جهت ملموس و عيني ساختن حقايق اسلامي براي همگان بسيار تلاش مي‌كرد.

در سال 1357 ازدواج نمود و در اولين صحبت با همسرش، از اين كه وي فقط به خود و خانواده‌اش تعلق ندارد گفتگو نمود. با اوج‌گيري نهضت خروشان و توفنده مردم مسلمان ايران به رهبري حضرت امام خميني(ره) همچنان به مبارزه ادامه داد و در اعتصابات كارگران شركت نفت نقش موثر و ارزنده‌اي را عهده‌دار بود و در ترور دو تن از افسران شهرباني بهبهان به طور غيرمستقيم شركت داشت.

خانه« اسماعيل» همواره يكي از پايگاههاي فعال مبارزه با رژيم به شمار مي‌آمد و بسياري از بيانيه‌ها و اعلاميه‌هاي ضدرژيم در اين مكان تهيه و تكثير مي‌شد. شهيد «دقايقي» قبل از 22 بهمن به اتفاق يكي ديگر از دوستانش طبق برنامه‌اي كه داشتند به «تهران» آمد و با حضور در مبارزات مردمي، در فتح پادگانها نقش موثري ايفا نمود. پس از آن نيز با تلاش و جديت تمام، در جلوگيري از غارتگري گروهكها و به هدر رفتن اسلحه‌ها نقش به سزايي داشت.

سردار سرلشكر «محسن رضائي» بااشاره به فعاليتهايي كه در منزل شهيد «دقايقي» در دوران انقلاب انجام مي‌گرفت، اظهار مي‌دارند: خانه و خانواده ايشان يكي از خانواده‌هايي است كه انقلاب اسلامي در «خوزستان» مديون آنها است.

علاقه ی وافری به ادامه تحصيل داشت،اما با توجه به ضرورتي كه در عرصه انقلاب ودفاع احساس مي كرد دانشگاه وتحصيل را ترك كرد ودر سال 1358با يك نسخه از اساس نامه جهاد سازندگي(سابق) كه دانشجويان انجمن اسلامي دانشگاهها آن را تنظيم كرده بودند؛ به «آغاجري» رفت وبه اتفاق عده اي از دوستان،جهاد سازندگي را راه اندازي كرد. هنوز چند ماه از فعاليت وتلاش همه جانبه اودر اين ارگان نگذشته بود كه طي حكمي(در اوايل مردادماه 1358) مسئول تشكيل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در منطقه« آغاجري» شد. با دقت ودلسوزي تمام به عضو گيري نيروهاي انقلابي پرداخت ودر زمان تصدي فرماندهي سپاه،نمونه والگوئي شد از يك فرمانده متقي ومدبر وكاردان . يك سال از فرماندهي اش در اين منطقه مي گذشت كه به دليل لياقت وشايستگي زياد ،براي تشكيل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی« خوزستان» به كمك سردار «شمخاني» وسايرين شتافت وبا عهده دار شدن مسئوليت دفتر هماهنگي استان، شروع به تشكيل وراه اندازي سپاه در شهرستانهاي استان نمود وبا انتخاب ومعرفي فرماندهان صالح ولايق توانست خدمات ارزندهاي را به اين نهاد مقدس ارائه دهد.در همين مسئوليت وقبل از تجاوز نظامي عراق،زماني كه از درگيري« خرمشهر» باخبر شد سريعا خودرا به آنجا رساند وبا انتقال سلاح ومهمات (به اتفاق شهيد جهان آرا) نقش اساسي در آمادگي رزمي مردم منطقه ايفا كرد.

به دنبال شروع تهاجم سراسري و ناجوانمردانه عراق، به عنوان نماينده سپاه در اتاق جنگ «لشكر92 زرهي اهواز» حضور يافت و در شرايطي كه با كارشكنيهاي «بني‌صدر» خائن مواجه بود در سازماندهي نيروها و تجهيز آنها تلاش گسترده‌اي را آغاز كرد. او به لحاظ احساس مسئوليت ويژه‌اي كه داشت در برخي مواقع در مناطق عملياتي حاضر مي‌شد و به سر و سامان دادن نيروها مي‌پرداخت. در جريان محاصره شهر «سوسنگرد» توسط عراقي ها، با مشكلات زيادي از محاصره خارج شد. بعدها به همراه شهيد «علم‌الهدي» در شكستن محاصره «سوسنگرد» دليرانه جنگيد. در عمليات «فتح‌المبين» نيز در قرارگاه« لشكر فجر» با سردار شهيد« بقايي» كه در آن زمان فرماندهي قرارگاه فجر را به عهده داشت، همكاري كرد.

بعد از عمليات «بيت‌المقدس»، از آنجا كه جنگ، حالت فرسايشي به خود گرفت و تحرك جبهه‌ها كم شده بود، منافقين و ضدانقلاب در راستاي اهداف استكبار جهاني، دست به ترور شخصيتها و افراد موثر نظام و حزب‌الهي‌ها مي‌زدند تا نظام را از داخل تضعيف كرده و عقبه جنگ رادچار تزلزل نمايند. ايشان در تاريخ 1/4/1361 به سپاه منطقه يك مامور گرديد و مسئوليت مهم يگان حفاظت شخصيتها را در« قم» و استان «مركزي» به عهده گرفت و با تدبير و درايت خاص خود و به كارگيري برادران سپاه مخلص و جان بركف، به گونه‌اي عمل كرد كه در دوران تصدي فرماندهان ايشان در اين مسئوليت، به لطف خدا هيچگونه ترور و سوءقصدي از جانب منافقين و ضدانقلاب در حوزه مسئوليتي او پيش نيامد. پس از يك سال و اندي كار و تلاش صادقانه در جهت حفظ سرمايه انساني انقلاب، هنگامي كه حضرت امام خميني(ره) در سال 1362 طي فرماني تاكيد خاصي بر حضور افراد در جبهه‌ها نمودند، ايشان بي‌درنگ طي نامه‌اي به فرماندهي، گزارش مشروح فعاليتهاي خود را منعكس و ضمن آن بدين‌گونه كسب تكليف كرد: در شرايطي كه مساله اصلي سپاه و طبعاً كشور، جنگ است، آيا ماندن و عدم همكاري با سپاه در جنگ نوعي راحت‌طلبي نيست؟ و ضمن آن، درخواست خود را باتوجه به تجربياتي كه در جنگ اندوخته بود، براي خدمت فعال و حضور در جبهه مطرح ساخت.

پس از بازگشت مجدد به جبهه، مسئول راه‌اندازي دوره عالي «مالك اشتر» (ويژه آموزش فرماندهان گردان) گرديد. اين اقدام ضروري در جهت آشنايي هرچه بيشتر برادران عزيزي كه در جنگ تجارب زيادي را كسب كرده و استعداد فرماندهي را داشتند توسط شهيد دقايقي صورت گرفت. ايشان با دقت، يكايك آنها را شناسايي و انتخاب كرد تا ضمن آموزش به اصول و مباني جنگ و آرايش و تاكتيكهاي نظامي، افراد نخبه و توانمند را براي بكارگيري در مسئوليتهاي فرماندهي معرفي كند. البته خود ايشان هم در اين دوره شركت كرد. در زمان اجراي طرح مالك اشتر، عمليات خيبر در منطقه عملياتي جزاير مجنون انجام شد و شهيد دقايقي نيز با حضور در اين نبرد فراموش نشدني، فرماندهي يكي از گردانهاي خط مقدم را به عهده داشت. بعد از عمليات« خيبر
» به پشت جبهه بازگشت و دوره ياد شده را در تابستان 1363 به پايان رسانيد.

پس از مدتي در لشكر 17 علي‌بن ابيطالب(ع) در كنار شهيد دلاور «مهدي زين‌الدين» قرار گرفت و در نظم بخشيدن و سازماندهي لشكر، يار ديرينه خود را كمك كرد وبا پذيرش مسئوليت طرح و عمليات لشكر، خدمات ارزنده‌اي را به جبهه و جنگ ارائه كرد.

هنگامي كه فرماندهی« تيپ 9بدر» به ايشان واگذار گرديد همانگونه كه شعار هميشگي‌اش در زندگي اين بود كه هيچ‌وقت نبايد آرامش خودمان را در آرامش مادي بدانيم، براي عملي ساختن و تحقق آن، تلاشي شبانه‌روزي داشت و تمامي قدرت و امكانات خود را وقف انجام وظيفه الهي كرد و با توكل به خدا و پشتكار و جديت در مدت كوتاهي موفق شد يگان رزم منسجم و قدرتمندي را پايه‌گذاري نمايد. نيروهاي رزمنده تيپ همه عاشق او بودند. او در قلوب يكايك آنان جا گرفته بود و آنها اسماعيل را از خودشان و جزو جامعه خودشان مي‌دانستند و وجودش را نعمت الهي تلقي مي‌كردند. او فقط از نظر تشكيلاتي فرمانده نبود، بلكه بر قلوب افراد فرماندهي مي‌كرد. درحيطه مسئوليتي او نظارت بر نيروهاي تحت فرماندهي امري بديهي بود. از سركشي به خانواده‌هاي شهدا نيز غافل نبود.
منبع :پرونده شهید دربنیاد شهید وامور ایثارگران اهواز ومصاحبه با خانواده ودوستان شهید

شهادت سردار بدر مهدی باکری
(25/11/1363)

چه كنم كه تهیدستم، خدایا قبولم كن. 
 

وصیتنامه

  عزیزانم‌! اگر شبانه‌روز شكرگزار خدا باشیم كه نعمت اسلام و امام را به بما عنایت فرموده‌، باز هم كم است‌. آگاه باشیم كه صدق نیت و خلوص در عمل‌، تنها چاره‌ساز ماست‌. ...‌بدانید اسلام تنها راه نجات و سعادت ماست‌.
... همیشه به یاد خدا باشید و فرامین خدا را عمل كنید‌. پشتیبان و از ته قلب مقلد امام باشید‌. اهمیت زیاد به دعاها و مجالس یاد اباعبدالله (ع‌) و شهدا بدهید كه راه سعادت و توشه آخرت است‌. همواره تربیت حسینی و زینبی بیابید و رسالت آنها را رسالت خود بدانید‌. و فرزندان خود را نیز همانگونه تربیت كنید كه سربازانی با ایمان و عاشق شهادت و علمدارانی صالح و وارث حضرت ابوالفضل (ع‌) برای اسلام بار بیایند‌.

به سال 1333 ه.ش در شهرستان میاندوآب در یك خانواده مذهبی و باایمان متولد شد. در دوران كودكی، مادرش را – كه بانویی باایمان بود – از دست داد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در ارومیه به پایان رسانید و در دوره دبیرستان (همزمان با شهادت برادرش علی باكری به دست دژخیمان ساواك) وارد جریانات سیاسی شد.
فعالیتهای سیاسی – مذهبی
پس از اخذ دیپلم با وجود آنكه از شهادت برادرش بسیار متاثر و متالم بود، به دانشگاه راه یافت و در رشته مهندسی مكانیك مشغول تحصیل شد. از ابتدای ورود به دانشگاه تبریز یكی از افراد مبارز این دانشگاه بود. او برادرش حمید را نیز به همراه خود به این شهر آورد.
شهید باكری در طول فعالیتهای سیاسی خود (طبق اسناد محرمانه بدست آمده) از طرف سازمان امنیت آذربایجان شرقی (ساواك) تحت كنترل و مراقبت بود.
پس از مدتی حمید را برای برقراری ارتباط با سایر مبارزان، به خارج از كشور فرستاد تا در ارسال سلاح گرم برای مبارزین داخل كشور فعال شود.
شهید مهدی باكری در دوره سربازی با تبعیت از اعلامیه حضرت امام خمینی(ره) – در حالی كه در تهران افسر وظیفه بود – از پادگان فرار و به صورت مخفیانه زندگی كرد و فعالیتهای گوناگونی را در جهت پیروزی انقلاب اسلامی نیز انجام داد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی
بعد از پیروزی انقلاب و به دنبال تشكیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به عضویت این نهاد در آمد و در سازماندهی و استحكام سپاه ارومیه نقش فعالی را ایفا كرد. پس از آن بنا به ضرورت، دادستان دادگاه انقلاب ارومیه شد. همزمان با خدمت در سپاه، به مدت 9 ماه با عنوان شهردار ارومیه نیز خدمات ارزنده‌ای را از خود به یادگار گذاشت.
ازدواج شهید مهدی باكری مصادف با شروع جنگ تحمیلی بود. مهریه همسرش اسلحه كلت او بود. دو روز بعد از عقد به جبهه رفت و پس از دو ماه به شهر برگشت و بنا به مصالح منطقه، با مسئولیت جهاد سازندگی استان، خدمات ارزنده‌ای برای مردم انجام داد.
شهید باكری در مدت مسئولیتش به عنوان فرمانده عملیات سپاه ارومیه تلاشهای گسترده‌ای را در برقراری امنیت و پاكسازی منطقه از لوث وجود وابستگاه و مزدوران شرق و غرب انجام داد و به‌رغم فعالیتهای شبانه‌روزی در مسئولیتهای مختلف، پس از شروع جنگ تحمیلی، تكلیف خویش را در جهاد با كفار بعثی و متجاوزین به میهن اسلامی دید و راهی جبهه‌ها شد.

نقش شهید در دفاع مقدس
شهید باكری با استعداد و دلسوزی فراوان خود توانست در عملیات فتح‌المبین با عنوان معاون تیپ نجف اشرف در كسب پیروزیها موثر باشد. در این عملیات یكی از گردانها در محاصره قرار گرفته بود، كه ایشان به همراه تعدادی نیرو، با شجاعت و تدبیر بی‌نظیر آنان را از محاصره بیرون آورد. در همین عملیات در منطقه رقابیه از ناحیه چشم مجروح شد و به فاصله كمتر از یك ماه در عملیات بیت‌المقدس (با همان عنوان) شركت كرد و شاهد پیروزی لشكریان اسلام بر متجاوزین بعثی بود.
در مرحله دوم عملیات بیت‌المقدس از ناحیه كمر زخمی شد و با وجود جراحتهایی كه داشت در مرحله سوم عملیات، به قرارگاه فرماندهی رفت تا برادران بسیجی را از پشت بی‌سیم هدایت كند.
در عملیات رمضان با سمت فرماندهی تیپ عاشورا به نبرد بی‌امان در داخل خاك عراق پرداخت و این بار نیز مجروح شد، اما با هر نوبت مجروحیت، وی مصممتر از پیش در جبهه‌ها حضور می‌یافت و بدون احساس خستگی برای تجهیز، سازماندهی،‌ هدایت نیروها و طراحی عملیات، شبانه‌روز تلاش می‌كرد.
در عملیات مسلم بن عقیل با فرماندهی او بر لشكر عاشورا و ایثار رزمندگان سلحشور، بخش عظیمی از خاك گلگون ایران اسلامی و چند منطقه استراتژیك آزاد شد.
شهید باكری در عملیات والفجرمقدماتی و والفجر یك، دو، سه و چهار با عنوان فرمانده لشكر عاشورا، به همراه بسیجیان غیور و فداكار، در انجام تكلیف و نبرد با متجاوزین، آمادگی و ایثار همه‌جانبه‌ای را از خود نشان داد.
در عملیات خیبر زمانی كه برادرش حمید، به درجه رفیع شهات نایل آمد، با وجود علاقه خاصی كه به او داشت، بدون ابراز اندوه با خانواده‌اش تماس گرفت و چنین گفت: شهادت حمید یكی از الطاف الهی است كه شامل حال خانواده ما شده است. و در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت:
من به وصیت و آرزوی حمید كه باز كردن راه كربلا می‌باشد همچنان در جبهه‌ها می‌مانم و به خواست و راه شهید ادامه می‌دهم تا اسلام پیروز شود.
تلاش فراوان در میادین نبرد و شرایط حساس جبهه‌ها، را از حضور در تشییع پیكر پاك برادر و همرزمش كه سالها در كنار بود بازداشت. برادری كه در روزهای سراسر خطر قبل از انقلاب، در مبارزات سیاسی و در جبهه‌ها، پا به پای مهدی، جانفشانی كرد.
نقش شهید باكری و لشكر عاشورا در حماسه قهرمانانه خیبر و تصرف جزایر مجنون و مقاومتی كه آنان در دفاع پاتكهای توانفرسای دشمن از خود نشان دادند بر كسی پوشیده نیست.
در مرحله آماده‌سازی مقدمات عملیات بدر، اگرچه روزها به كندی می‌گذشت اما مهدی با جدیت، همه نیروها را برای نبردی مردانه و عارفانه تهییج و ترغیب كرد و چونان مرشدی كامل و عارفی واصل، آنچه را كه مجاهدان راه خدا و دلباختگان شهادت باید بدانند و در مرحله نبرد بكار بندند، با نیروهایش درمیان گذاشت.

بیانات شهید قبل از شروع عملیات بدر

همه برادران تصمیم خود را گرفته‌اند، ولی من به خاطر سختی عملیات تاكید می‌كنم. شما باید مثل حضرت ابراهیم(ع) باشید كه رحمت خدا شامل حالش شد، مثل او در آتش بروید. خداوند اگر مصلحت بداند به صفوف دشمن رخنه خواهید كرد. باید در حد نهایی از سلاح مقاومت استفاده كینم.
هرگاه خداوند مقاومت ما را دید رحمت خود را شالم حال ما می‌گرداند. اگر از یك دسته بیست و دو نفری، یك نفر بماند باید همان یك نفر مقاومت كند و اگر فرمانده شما شهید شد نگویید فرمانده نداریم و نجنگیم كه این وسوسه شیطان است. فرمانده اصلی ما، خدا و امام زمان(عج) است. اصل، آنها هستند و ما موقت هستیم، ما وسیله هستیم برای بردن شما به میدان جنگ. وظیفه ما مقاومت تا آخرین نفس و اصاعت از فرماندهی است.
تا موقعی كه دستور حمله داده نشده كسی تیراندازی نكند. حتی اگر مجروح شد سكوت را رعایت كند، دندانها را به هم بفشارد و فریاد نكند.
با هر رگبار سبحان‌الله بگویید. در عملیات خسته نشوید. بعد از هر درگیری و عملیات، شهدا و مجروحین را تخلیه كرده و با سازماندهی مجدد كار را ادامه دهید.
حداكثر استفاده از وسایل را بكنید. اگر این پارو بشكند، به جای آن پاروی دیگری وجود ندارد. با همین قایقها باید عملیات بكنیم. لباسهای غواصی را خوب نگهداری كنید. یك سال است دنبال این امكانات هستیم.
مهدی در شب عملیات وضو می‌گیرد و همه گردانها را یك یك از زیر قرآن عبور می‌دهد. مداوم توصیه می‌كند:
برادران! خدا را از یاد نبرید نام امام زمان(عج) را زمزمه كنید. دعا كنید كه كار ما برای خدا باشد.
از پشت بی‌سیم نیز همه را به ذكر «لاحول و لاقوه الا بالله» تحریض و تشویق می‌كند.
لشكر عاشورا در كنار سایر یگانهای عمل كننده نیروی زمینی سپاه، در اولین شب عملیات بدر، موفق به شكستن خط دشمن می‌شود و روز بعد به تثبیت مواضع در ساحل رود می‌پردازد.
در مرحله دوم عملیات، از سوی لشكر عاشورا حمله‌ای نفس‌گیر به واحدهایی از دشمن كه عالم فشار برای جناح چپ بودند، آغاز می‌شود. حمله‌ای كه قلع و قمع دشمن و گرفتن انتقام و قطع كامل دست دشمن از تعرض به نیروها در جناح چپ ثمره آن بود.

ویژگیهای اخلاقی
شهید باكری، پاسدار نمونه، فرماندهی فداكار و ایثارگر، خدمتگزاری صادق، صمیمی، مخلص و عاشق حضرت امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی بود. با تمام وجود خود را پیرو خط امام می‌دانست و سعی می‌كرد زندگی‌اش را براساس رهنمودها و فرمایشات آن بزرگوار تنظیم نماید، با دقت به سخنان حضرت امام(ره) گوش می‌داد، آنها را می‌نوشت و در معرض دید خود قرار می‌داد و آنقدر به این امر حساسیت داشت كه به خانواده‌اش سفارش كرده بود كه سخنرانی آن حضرت را ضبط كنند و اگر موفق نشدند، متن صحبت را از طریق روزنامه بدست آورند.
او معتقد بود سخنان امام الهام گرفته از آیات الهی است،‌باید جلو چشمان ما باشد تا همیشه آنها را ببینیم و از یاد نبریم.
شهید باكری از انسانهای وارسته و خودساخته‌ای بود كه با فراهم بودن زمینه‌های مساعد، به مظاهر مادی دنیا و لذایذ آن پشت پا زده بود.
زندگی ساده و بی‌ریای او زبانزد همه آشنایان بود. با تواناییهایی كه داشت می‌توانست مرفه‌ترین زندگی را داشته باشد؛ اما همواره مثل یك بسیجی زندگی می‌كرد. از امكاناتی كه حق طبیعی‌اش نیز بود چشم می‌پوشید. تواضع و فروتنی‌اش باعث می‌شد كه اغلب او را نشناسند. او محبوب دلها بود. همه دوستش می‌داشتند و از دل و جان گوش به فرمان او بودند. او نیز بسیجیان را دوست داشت و به آنها عشق می‌ورزید. می‌گفت:
وقتی با بسیجیها راه می‌روم، حال و هوای دیگری پیدا می‌كنم، هرگاه خسته می‌شوم پیش بسیجیها می‌روم تا از آنها روحیه بگیرم و خستگی‌ام برطرف شود.
همه ما در برابر جان این بسیجی‌ها مسئولیم، برای حفظ جان آنها اگر متحمل یك میلیون تومان هزینه – برای ساختن یك سنگر كه حافظ جان آنها باشد – بشویم، یك موی بسیجی،‌ صد برابرش ارزش دارد.
با دشمنان اسلام و انقلاب چون دژی پولادین و تسخیرناپذیر بود و با دوستان خدا، سیمایی جذاب و مهربان داشت.
با وجود اندوه دائمش، همیشه خندان می‌نمود و بشاش. انسانی بود همیشه آماده به خدمت و پرتوان.
حجت‌الاسلام والمسلمین شهید محلاتی در مورد شهید باكری اظهار می‌دارند:
وی نمونه و مظهر غضب خدا در برابر دشمنان خدا و اسلام بود. خشم و خروشش فقط و فقط برای دشمنان بود و به عنوان فرمانده و باتقوا، الگوی رافت و محبت در برخورد با زیردستان بود.
همسر شهید باكری در مورد اخلاق او در خانه می‌گوید:
باوجود همه خستگی‌ها، بی‌خوابی‌ها و دویدن‌ها، همیشه با حالتی شاد بدون ابراز خستگی به خانه وارد می‌شد و اگر مقدور بود در كارهای خانه به من كمك می كرد؛ لباس می‌شست، ظرف می‌شست و خودش كارهای خودش را انجام می‌داد.
اگر از مسلئله‌ای عصبانی و ناراحت بودم، با صبر و حوصله سعی می‌كرد با خونسردی و با دلایل مكتبی مرا قانع كند.
دوستان و همسنگرانش نقل می‌كنند:
به همان میزان كه به انجا فرایض دینی مقید بود نسبت به مستحبات هم تقید داشت. نیمه‌های شب از خواب بیدار می‌شد، با خدای خود خلوت می كرد و نماز شب را با سوز و گداز و گریه می‌خواند. خواندن قرآن از كارهای واجب روزمره‌اش بود و دیگران را نیز به این كار سفارش می‌نمود.
شهید باكری در حفظ بیت‌المال و اهیمت آن توجه زیادی داشت، حتی همسرش را از خوردن نان رزمندگان، برحذر می‌داشت و از نوشتن با خودكار بیت‌المال – حتی به اندازه چند كلمه – منع می‌كرد. وقتی همرزمانش او را به عنوان فرماندهی كه مندرسترین لباس بسیجی را مدتهای طولانی استفاده می‌كرد مورد اعتراض قرار می‌دادند، می‌گفت: تا وقتی كه می‌شود استفاده كرد، استفاده می‌كنم.
همواره رسیدگی به خانواده شهدا را تاكید می‌كرد و اگر برایش مقدور بود به همراه مسئولین لشكر بعد از هر عملیات به منزلشان می‌رفت و از آنان دلجویی می‌كرد و در رفع مشكلات آنها اقدام می‌كرد.
او می‌گفت:
امروز در زمره خانواده شهدا قرار گرفتن جزو افتخارات است و این نوع زندگی از با فضیلت‌ترین زندگی‌هاست.
 

نحوه شهادت

بعد از شهادت برادرش حمید و برخی از یارانش، روح در كالبد ناآرامش قرار نداشت و معلوم بود كه به زودی به جمع آنان خواهد پیوست. پانزده روز قبل از عملیات بدر به مشهد مقدس مشرف شد و با تضرع از آقاعلی‌بن موسی‌الرضا(ع) خواسته بود كه خداوند توفیق شهدت را نصیبش نماید. سپس خدمت حضرت امام خمینی(ره) و حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رسید و با گریه و اصرار و التماس درخواست كرد كه برای شهادتش دعا كنند.
این فرمانده دلاور در عملیات بدر در تاریخ 25/11/63، به خاطر شرایط حساس عملیات، طبق معمول، به خطرناكترین صحنه‌های كارزار وارد شد و در حالی كه رزمندگان لشكر را در شرق دجله از نزدیك هدایت می كرد، تلاش می‌نمود تا مواضع تصرف شده را در مقابل پاتكهای دشمن تثبیت نماید، كه در نبردی دلیرانه، براثر اصابت تیر مستقیم مزدوران عراقی، ندای حق را لبیك گفت و به لقای معشوق نایل گردید.
هنگامی كه پیكر مطهرش را از طریق آبهای هورالعظیم انتقال می‌دادند، قایق حامل پیكر وی، مورد هدف آرپی‌جی دشمن قرار گرفت و قطره ناب وجودش به دریا پیوست.
او با حبی عمیق به اهل عصمت و طهارت(ع) و عشقی آتشین به اباعبدالله‌الحسین(ع) و كوله‌باری از تقوی و یك عمر مجاهدت فی سبیل‌الله، از همرزمانش سبقت گرفت و به دیار دوست شتافت و در جنات عدن الهی به نعمات بیكران و غیرقابل احصاء دست یافت. شهید باكری در مقابل نعمات الهی خود را شرمنده می‌دانست و تنها به لطف و كرم عمیم خداوند تبارك و تعالی امیدوار بود. در وصیتنامه‌اش اشاره كرده است كه: چه كنم كه تهیدستم، خدایا قبولم كن.
شهید محلاتی از بین تمام خصلتهای والای شهید به معرف او اشاره می‌كند و در مراسم شهادت ایشان، راز و نیاز عاشقانه وی را با معبود بیان می‌كند و از زبان شهید می گوید:
خدایا تو چقدر دوست‌داشتنی و پرستیدنی هستی، هیهات كه نفهمیدم. خون باید می‌شدی و در رگهایم جریان می‌یافتی تا همه سلولهایم هم یارب یارب می‌گفت.
این بیان عارفانه بیانگر روح بلند و سرشار از خلوص آن شهید والامقام است كه تنها در سایه خودسازی و سیر و سلوك معنوی به آن دست یافته بود.

شهادت حجت الاسلام مهدي شاه آبادي
(6/2/1363)


حجت الاسلام «مهدي شاه آبادي» در سال 1309 هـ. ش در دوران اوج اختناق رضاخاني در خانواده‌اي روحاني، در شهر مقدس «قم» ديده به جهان گشود. پدرش حضرت آيت الله العظمي «ميرزا محمدعلي شاه آبادي» از فقها و عرفاي نامدار دوران خود بود. وي استاد عرفان امام خميني (ره) و نيز تعداد ديگري از علماي بزرگ معاصر بود. مهدي در سن چهارده سالگي در معيت پدر بزرگوار خود عازم تهران شد و به مدت دو سال مشغول فراگيري مقدمات قرآن در مكتب خانه امامزاده يحيي گرديد. وي در سن شش سالگي به همراه دو تن از برادرانش به دبستان «توقيق» رفت و در مدت شش سال دوره دبستان را پشت سر نهاد. مهدي همزمان با تحصيل در دبستان، در درس پدر بزرگوار خود در منزل حاضر شده و به فراگيري صرف و ساير مقدمات ادبيات عرب پرداخت. در سال 1323 هـ. ش در حاليكه او چهارده ساله بود، براي فراگيري علوم قديمه به مدرسه مروي رفت و پس از چهار سال تحصيل در اين مدرسه در سن هيجده سالگي ملبس به لباس روحانيت گرديد. شيخ مهدي در سال 1328 هـ. ش از نعمت پدر، معلم و مراد خود محروم گرديد. دو سال پس از وفات پدر براي ادامه و تكميل دروس اسلامي عازم حوزه علميه قم گرديد و از محضر اساتيد معظم قم كسب فيض نمود.

در سال 1334 هـ. ش وي پس از اتمام دوره سطح، در درس خارج فقه و اصول حضرت امام (ره) و ساير علماي عظام در«قم» حاضر گرديد. دو سال بعد او به منظور تشكيل خانواده، با خانم «آيت الله زاده شيرازي» از نوادگان ميرزاي بزرگ شيرازي (صاحب فتواي تنباكو) وصلت نمود كه حاصل اين ازدواج شش فرزند مي‌باشد.
با آغاز مبارزات سياسي – مذهبي امام خميني(ره) در سالهاي اوايل دهه چهل، شهيد شاه آبادي نيز به منظور ياري زعيم و مقتداي خود وارد عرصه مبارزه عليه رژيم پهلوي شد. تبليغ رهبري و مرجعيت امام (ره) اولين وظيفه‌اي بود كه وي بر عهده گرفت و به رغم خطرات و مشقات اين راه، در جهت تحقق آن رنجهاي بسياري را متحمل شد. وي به همراه خانواده خود براي تبليغ دين و شناساندن مقام والاي امام (ره) در ايامي كه حوزه‌هاي علميه تعطيل بودند، به مناطق دور افتاده مسافرت مي‌كرد. او با صبر و استقامت و رفتار پاك و بي‌آلايش خود، قلوب بسياري از مردم مناطق مختلف را از عشق و محبت نسبت به اسلام و افكار و انديشه‌هاي امام خميني (ره) مملو مي‌كرد. در كنار اين فعاليتها، او ضمن تهيه و توزيع اعلاميه‌هاي امام خميني (ره) در بين انقلابيون سراسر كشور، به همراه برخي ديگر از روحانيون، نقش مواصلاتي بسيار قوي با امام (ره) داشت و براي ايجاد هماهنگي‌هاي لازم بين مراجع عظام و حضرت امام (ره) نقش فعالي را بر عهده گرفت.
در سال 1350 به «تهران» عزيمت نمود و با دعوت اهالي «رستم آباد»در« شميران»، امامت مسجد اين منطقه را بر عهده گرفت. با حضور وي دراين منطقه، فعاليتهاي فرهنگي و مبارزات سياسي انقلابيون منطقه، وارد مرحله جديدي گرديد و او به عنوان رهبر مسلمانان انقلابي شرق «شميران» شناخته شد. فعاليتهاي انقلابي او موجب جذب جوانان مسلمان و پرشور منطقه به فعاليتهاي سياسي - مذهبي شد و از پايگاه مسجد رستم آباد، انقلابيون جهت فراگيري آموزش‌هاي نظامي و يا ديدار با حضرت امام (ره) به خارج از كشور هدايت مي‌شدند.
مبارزات و فعاليتهاي او باعث گرديد ، به عنوان يك روحاني مبارز و فعال از سوي دستگاه امنيتي رژيم پهلوي مورد شناسايي قرار گيرد و با حساسيت ساواك نسبت به وي در طول سالهاي 1352 تا 1357 هـ .ش به پنج بار زنداني و يك بار تبعيد محكوم شد. در طول دوره‌هاي بازداشت و بازجويي، شهيد «شاه آبادي» از جمله انقلابيوني بود كه به رغم تحمل شكنجه‌هاي سخت و طاقت فرسا از سوي دژخيمان رژيم، از ارائه هر گونه اطلاعات و اخباري كه موجب شناسايي و دستگيري دوستان و همرزمانش مي‌شد، خودداري مي‌ورزيد. دوران تبعيد وي نيز در شهر بانه استان كردستان که از مناطق سني نشين كشور بود، سپري گرديد. روحيه بالا، اخلاق اسلامي و رفتارهاي انسان دوستانه وي با اهالي منطقه و نيز ارتباط و مصاحبت با برادران اهل تسنن و به خصوص شركت در نمازهاي جماعت مساجد آنان، باعث ايجاد رابطه عميق بين آنان گرديد. انس وي با مردم و بويژه علماي اهل سنت منطقه، در راستاي تحقق اهداف مبارزات عليه رژيم و روشنگري مردم، تاثير بسزايي داشت. بر اثر فعاليتهاي انقلابي گسترده و شبانه روزي حجت الاسلام« شاه آبادي »در منطقه، رژيم به منظور جلوگيري از تشديد فعاليتهاي انقلابيون، از ادامه تبعيد وي منصرف شده و او پس از شش ماه تبعيد آزاد گرديد.
آخرين دوران زندان شهيد «شاه آبادي» در سوم بهمن 1357 هـ. ش و در آستانه ورود حضرت امام (ره) به ميهن خاتمه يافت. وي به همراه ساير انقلابيون نقش فعالي در بازگشايي فرودگاههاي كشور داشت. نقش او در كميته استقبال از امام خميني(ره) و نيز اداره بيت ايشان در تهران در كنار ساير انقلابيون برجسته، قابل توجه بود. وي در روزهاي نزديك به پيروزي انقلاب با صدور فرمان تاريخي امام (ره) در خصوص لغو حكومت نظامي روز 21 بهمن 1357، ماموريت خطير ابلاغ اين پيام به مراكز و اماكن انقلابيون را بر عهده داشت.
پس از پيروزي انقلاب اسلامي فعاليتهاي حجه الاسلام شاه آبادي وارد مرحله جديدي گرديد. با صدور فرمان امام (ره) مبني بر تشكيل كميته‌هاي انقلاب اسلامي(سابق) و به دعوت آيت الله «مهدوي كني»، وي به عضويت شوراي مركزي این نهاد درآمد و علاوه بر مسئوليت يكي از ستادهاي كميته «شميرانات»، در تشكل و سازماندهي اين نهاد انقلابي نقش برجسته‌اي داشت. در اسفندماه 1358 هـ ش و در آستانه برگزاري انتخابات دوره اول مجلس شوراي اسلامي، حجه الاسلام شاه آبادي به نمايندگي از سوي جامعه روحانيت مبارز، تلاشهاي گسترده‌اي را براي ائتلاف گروههاي انقلابي و حزب اللهي انجام داد كه ثمره آن انعقاد ائتلاف بزرگ بين جامعه روحانيت مبارز، حزب جمهوري اسلامي و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي بود. پس از اين ائتلاف نامزدهاي گروههاي انقلابي از جمله شهيد «شاه آبادي» به مجلس راه يافته و اكثريت مجلس اول شوراي اسلامي را در دست گرفتند.
در سال 1359 هـ.ش حضرت امام (ره) فرماني در خصوص ضرورت بررسي عملكرد بنياد مستضعفان صادر نمودند. هيائي جهت اين بررسي تشكيل شد كه حجت الاسلام «شاه آبادي» از اعضاي موثر و فعال هيئت بررسي كننده، بودند. نتيجه اين بررسي پس از تهيه و تدوين به محضر امام (ره) عرضه شد. با پايان يافتن دوره نمايندگي مجلس اول شوراي اسلامي كه شهيد شاه آبادي به خصوص در كميسيون قضايي آن نقش مهمي داشت و در آستانه برگزاري انتخابات مجلس دوم، وي به اصرار جامعه روحانيت مبارز و حزب جمهوري اسلامي، نامزد نمايندگي مجلس شد و با كسب اكثريت آراء به عنوان نماينده مردم تهران برگزيده شد. در فاصله بين پايان كار مجلس اول و آغاز به كار دوره دوم مجلس شوراي اسلامي، شهيد شاه آبادي طبق روال هيشگي خود كه از زمان آغاز جنگ تحميلي انجام مي‌شد، براي بازديد از مناطق جنگي عازم منطقه جنوب گرديد. وي در روز پنجشنبه 6/2/1362 هـ .ش در منطقه جزيره مجنون، در خطوط مقدم جبهه نبرد، بر اثر انفجار گلوله‌هاي توپ دشمن به درجه رفيع شهادت نائل آمد.