📗📘📙 بهترین شعرهایی که خوانده ام 📗📘📙
.................................................. ..................یاد دوست
یـاد روزی کـه بـه عـشـق تـو گـرفـتـار شـدم
از سـر خـویـش گـذر کـرده، سـوی یـار شدم
آرزوی خــم گــیـسـوی تـو، خـم کـرد قـدم
بـــاز، انـــگــشــت نــمــای ســر بــازار شــدم
طُرفـه روزی کـه شـبـش بـا تـو به پایان بردم
از پـــی حـــســرت آن مــونــس خــمّار شــدم
با که گویم که دل از دوری جانان چه کشید
طاقت از دست برون شد که چنین زار شدم
یـار در مـیـکـده ، بـایـد سـخـن دوست شنید
طــوطــی بــاغ چــه دانــد، بــرِ دلـدار شـدم
آن طـرب را کـه ز بـیـمـاری چـشـمـت دیـدم
فـارغ از کـوْن و مـکـان گـشتم و بیمار شدم
امام راحل ره
.................................................. ...........نام شعر:صاحب در د
مــا زاده عــشــقــیــم و فــزایــنــده دردیــم
بــا مــدّعــیِ عـاکـفِ مـسـجـد، بـه نـبـردیـم
بـا مـدعـیـان، در طـلـبـش عـهـد نـبـسـتـیـم
بــا بــیخــبــران، سـازش بـیـهـوده نـکـردیـم
در آتــش عـشـق تـو، خـلـیـلـانـه خـزیـدیـم
در مــســلــخ عـشـاق تـو، فـرزانـه و فـردیـم
در مـیـکـده بـا مـیزدگـان، بیهش و مستیم
در بـتـکـده بـا بـت زده، هـمعهد چو مردیم
در حلقه خود باختگان، چون گل سرخیم
در جــرگــه زالــوصــفــتــان، بــا رخِ زردیـم
در زمــره آشــفــتــه دلــان، زار و نــزاریــم
در حـوزه صـاحـبـنـظـران، چـون یـخ سردیم
بـا صـوفـی و درویـش و قـلـنـدر بـه سـتـیـزیم
بـا مـی زدگـان، گـمـشـدگـان، بـادیـه گردیم
بـا کـس نـنـمـایـیـم بـیـان، حـال دل خویش
مـا خـانـه بـه دوشان، همگی صاحب دردیم
امام راحل ره
***