در مکتب هدايت بخش اسلام به معضل بي­کاري و سستي توجه خاصي شده و ضمن نکوهش کساني که با کسالت (بي حوصلگي) زندگي مي­گذرانند، آفات و مضرات آن را گوشزد نموده است. در اينجا به تناسب به برخي از اين مضرات اشاره مي­گردد.

- سستي عامل تباهي

اسلام کار و تلاش را گوهر ذاتي انسان مي­داند، گوهري که مايه عزت و کرامت او و سبب دوام زندگي و حيات آدمي است. در اين مکتب، سعادتمندي و رسيدن به کمال مطلوب، در پي کار و تلاش ميسر است. هر قدر جامعه­اي در وادي کار و تلاش کوشاتر و بر رفع مشکلات موفق­تر باشد، ميزان ماندگاري و ثبات آن، بيشتر خواهد بود؛ در مقابل هر جامعه­اي که از سعي و تلاش خود بکاهد و سستي و تنبلي را روية خود سازد، از ميزان دوام و پايداري آن کاسته خواهد شد و رو به تباهي خواهد گذارد. به تعبير امام علي (ع):

 «في التواني و العجز انتجت الهلکه»؛

 در تنبلي و احساس ناتواني، نابودي و تباهي پديد مي­آيد.[1]

اين حقيقتي مي­باشد که تاريخ بارها آن را گواهي نموده و شهادت داده است که سرنوشت هر ملتي بدست خود آن رقم مي­خورد.[2]هر گاه ملتي با هميت و غيرت ملي خويش، به کار و کوشش جمعي پرداخت، عرصه­هاي وسيعي از توسعه و موفقيت را کسب نمود و در مقابل هر گاه اجازه داد که سستي در جامعه، به بخشي از فرهنگ عمومي تبديل شود، نابودي و تباهي را براي خويش رقم زده است.