مشاعره بهاری

نوروز بزرگم بزن‌ ای مطرب نوروز
زیرا که بود نوبت نوروز به نوروز

ز بس بشکفت گوناگون شکوفه / هوا گردید مشکین و معطر
بسی شد بر فراز شاخساران / زمرّد همسر یاقوت احمر

رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود                                    درود باد بر این موکب خجسته، درود

به هرکه درنگری، شادیی پزد در دل                                     به هرچه برگذری، اندُهی کند بدرود

"ملک الشعراء بهار"

دلتنگ ز غربتیم و شادان باشیم
از آنکه درست عهد و پیمان باشیم
بادا که چو نوروز رسد دیگر بار
با سفره‌ی هفت سین در ایران باشیم

 مگوئید حرفی مگر نو ز روز

بــدوزید جـــامه ز بهــر تموز 

همــــه دشت پر لاله گل شده

نبریدشاخه نسازیدآن را بسوز

غی البداهه:منصور مقدم 2/1/1396

ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی           از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی 

یکبار دگر نسیم نوروز وزید
دل‌ها به هوای روز نو باز تپید
نوروز و بهار و بزم یاران خوش باد
در خاک وطن ، نه در دیار تبعید

دگر ای مادر غمدیده بخون زیور کن
جشن نوروز بهل، شیون شهریور کن

نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می باید تهی است

تــــو نیستی دل این چتــــر ،  وا نخــــواهد شد

غمی ست باران…وقتی هوا هوای تو نیست…!

تنور لاله چنان بر فروخت باد بهار
كه غنچه غرق عرق گشت و گل بجوش آمد

در موسم گل توبه ز می دیر نپاید
گشتند در این باغ و گذشتند هزاران

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

یک عالمه عطر بید تقدیم تو باد
تبریک بسی شدید تقدیم تو باد
تنها دل و قلوه ‎ایست دارایی ما
این هم دم صبح عید تقدیم تو باد

دل آزرده ما را به نسیمی بنواز / یعنی آن جان ز تن رفته به تن باز رسان