♦♦♦شعرهایی برای انقلاب♦♦♦

با من بیا به فرصت یک چشم هم زدن 
در کوچه های باور مردم قدم زدن

گرم است جای پای شهیدان به روی خاک 
باید سری به کوچه پر پیچ و خم زدن
یک ساک کهنه ، آینه ، قرآن ، وداع و بعد ... 
بر قله های صبر و صلابت علم زدن
حس کن نسیم رفتن گرمای خانه ، شد 
تاریخ غصه های زنی را رقم زدن
زن با بهانه های دو کودک چه می کند 
جز از "می آید از سفرش زود" دم زدن
مردی گذشت از زن و فرزند و زندگی 
آغاز دل به وسعت دریای غم زدن

- دشمن مگر به خانه ما رحم می کند 
باید به موج حادثه اینک بلم زدن
حس کن صدای نبض دلی را که عاشق است 
باید سری به خانه این متهم زدن !
پروانه نجاتی 
 

قصه ی صبح یک روز آذر
سوز پاییز را بیشتر کرد
یک ستاره از این شهر پر زد
رفتنش صبح را با خبر کرد


مردی آنگونه عاشق که دریا
مردی آنگونه عارف که باران
عالمی از تبار گل سرخ
اوستاد کلاس بهاران

آتشی شعله ی نفرت افروخت
تا مگر عشق پایان بگیرد
غافل از اینکه او مثل ققنوس
تازه در شعله ها جان بگیرد

ما چنان شیشه ی عطر هستیم
عطر ما را شکستن نگیرد
منتشر می شویم از شهادت
دشمن از خشم باید بمیرد


خصم اگر با سلاح شب آید
ما همه غیرت آفتابیم
چشم در راه خورشید موعود
شهریاران این انقلابیم
میلاد عرفان پور 
 

و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است
باد با قافله دیریست که سر سنگین است

گفت: با زخم جگرکاه قدم باید سود
بر نمک پوش ترین راه قدم باید سود
گفت: ره خون جگر می دهد امشب همه را
آب در کاسه ی سر می دهد امشب همه را
سایه ها گزمه ی مرگند، زبان بر بندید
بار -دزدان به کمینند- سبک تر بندید
مقصد آهسته بپرسید، کسان می شنوند
پر مگویید که صاحب قفسان می شنوند
گردباد است که پیچیده به خود می خیزد
از پس گردنه ی کوه احد می خیزد
نه تگرگ است؛ که آتش ز فلک می جوشد
و ز خشکای لب رود نمک می جوشد
زنده ها از لب تف سوز عطش، دود شده
مرده ها در نفس باد، نمک سود شده
دشت سر تا قدم از خون کسان رنگی است
و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است

*
خسته ای گفت که زاریم، ز ما در گذرید
هفت سر عائله داریم، ز ما درگذرید
گفت: گفتند و شنیدم که گذر پر عسس است
تا نمک سود شدن فاصله یک جیغ رس است
چیست واگرد سفر جز دل سرد آوردن؟
سر بی دردسر خویش به درد آوردن
پای از این جاده بدزدید که مه در پیش است
فتنه ی مادر فولاد زره در پیش است
پای از این جاده بدزدید، سلامت این است
نشنیدید که گفتند سفر سنگین است؟
*
و چنان رعد شنیدم که دلیری غرید
نه دلیری، که از این بادیه شیری غرید
گفت: فریاد رسی گر نبود ما هستیم
نه بترسید، کسی گر نبود ما هستیم
گفت: ماییم ز سر تا به شکم محو هدف
خنجری داریم بی تیغه و بی دسته به کف
نصف شب خفتن ما پاس دهی های شما
بعد از آن پاس دهی های شما خفتن ما
الغرض ماییم بیدار دل و سر هشیار
خنجر از کف نگذاریم مگر وقت فرار...

*
و کسی گفت: بخسپید، فرج در پیش است
کربلا را بگذارید که حج در پیش است
گفت: ایام برات است، مبادا بروید
وقت ذکر و صلوات است، مبادا بروید
گفت ما از حضراتیم، به ما تکیه کنید
مستجاب الدعواتیم، به ما تکیه کنید
گفت: جنگ و جدل از مرد دعا مپسندید
ریگ در نعل فرو هشته ی ما مپسندید
بنشینید که آبی ز فراتی برسد
شاید از اهل کرم خمس و زکاتی برسد
سفره باید کرد ... اما علم رفتن را
روضه باید خواند تا آب برد دشمن را
* 
الغرض در همه ی قافله یک مرد نبود
یا اگر بود شایسته ی ناورد نبود
همه یخ های جهان را، همه را سنجیدیم
مثل دل های فرو مرده ی ما سرد نبود
رنج اگر هست نه از جاده، که از ماندن هاست
ورنه سر باخته را زحمت سر درد نبود
آه از آن شب -شب عصیان- که در این تنگ آباد
غیر آواز گره خورده ی شبگرد نبود
آه از آن پیکار کز هیبت دشمن ما را
طبل و سرنا و رجز بود و هماورد نبود

یادگار -آن علم سوخته- را گم کردیم
آخرین آتش افروخته را گم کردیم

در هفتاد رقم بتکده وا شد از نو
چارده کنگره ی طاق بنا شد از نو
آن چه آن پیر فرو هشت، جوانان خوردند
گله را گرگ ندزدید، شبانان خوردند
بس که خمیازه گران گشت، وضو باطل شد
جاده هم از نفس خسته ی ما منزل شد

باز ماییم و قدم سای به سر گشتن ها
مثل پژواک، خجالت کش برگشتن ها
از خم محو ترین کوچه پدیدار شده 
«و به خال لبت ای دوست گرفتار شده»
و کسی گفت، چنین گفت: کسی می آید
«مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید»
محمدکاظم کاظمی
 

کس چون تو طریق پاکبازی نگرفت 
با زخم نشان سرفرازی نگرفت
زین پیش دلاورا کسی چون تو شگفت 
حیثیت مرگ را به بازی نگرفت

سیدحسن حسینی 
 

از خون سرخ بهمن سرسبز شد بهاران

اندیشه باور شد، در امتداد باران

بر صخره ‏های همّت جوشیده خون غیرت

بانگ سرود و وحدت آید زچشمه ساران

و الفجر بهمن آمد، فصل شکفتن آمد

بر پهندشت باور، خالی است جای یاران

دهه فجر مبارک

برخیز که فجر انقلاب است امروز / بیگانه صفت خانه خراب است امروز

هر توطئه و نقشه که دشمن بکشد / از لطف خدا نقش بر آب است امروز

۲۲ بهمن سالروز پیروزی انقلاب اسلام مبارک باد . . .

این دهه فجر است گویی نوبهار

وین همه مهراست از او یادگار

غصه ها رفتند و افسانه شدند

ناله ها فریاد مستانه شدند

دردهه فجرامتش پیروزشد

ماه بهمن ماه جان افروزشد

فجرگویی نوبهارزندگی

چون چراغی در ره سازندگی

ماهمه دلداده ی رهبرشدیم

تا ابد او یار و ما یاورشدیم

گفته بودم قصه دارم با شما

قصه ای از ماه بهمن بچه ها


آنچه بشنیدید برآیندگان

بازگویید تا بماند همچنان

از نهضت قاطعانه ی روح الله

شد دست ستمگران ز ایران کوتاه

با دست تهی و این همه پیروزی

لا حول و لا قوت الا بالله

…

دهه فجر مبارکباد. 
 

سخت است که از باغ و صنوبر گویم

از گلشن و قمری و کبوتر گویم

بگذار کنون که گمرهان لب بستند

فریاد کشم ز حب رهبر گویم

***

حقا که تو از سلاله ی فاطمه ای

با خنده ی خود به درد ما خاتمه ای

زیباتر ازین نام ندیدم به جهان

سید علی حسینی خامنه ای

 















آزاد کاعباسی 
 

ما دور مداری از خطر می گردیم
تا صبح بدنبال سحر می گردیم
سوگند به لاله ها که همچون خورشید
زرد آمده ایم و سرخ برمی گردیم


شهر آینه دار می شود با یک گل
پروانه تبار می شود با یک گل
گفتند نمی شود ولی می بینند
یکروز بهار می شود با یک گل


عهدیست که بسته ایم برمی خیزیم
با اینکه شکسته ایم برمی خیزیم
هروقت که نام عشق را می خوانند
هرجا که نشسته ایم برمی خیزیم


خون بسته سرم تمام گیسم سرخ است
می گریم و چشم های خیسم سرخ است
هرچند که سبز رفته ای نامت را
با هرقلمی که می نویسم سرخ است


از زخم شناسنامه دارند هنوز
در مسجد خون اقامه دارند هنوز
آنان همه از تبار باران بودند
رفتند ولی ادامه دارند هنوز

سرتاسر شهر با تو عطرآگین بود
لبخند تمام کوچه ها غمگین بود
آنروز که بردوش ترا می بردیم
تابوت سبک ولی غمت سنگین بود

یک ذر‌ّه از آفتاب باقی مانده است
در جام کمی شراب باقی مانده است
هر قطرة خون به قاصدکها می‌گفت
گل رفته ولی گلاب باقی مانده است


پاییز حدیث کوچ برگی سرخ است
خندیدن گل زیر تگرگی سرخ است
بر لاله چرا کفن بپوشم، وقتی
زیبایی زندگی به مرگی سرخ است



بر قلب سراب زخم‌کاری زد آب
جاری شد و لبخند بهاری زد آب
در رویش تشنگی به پیشانی خاک
صد بوسه برای یادگاری زد آب


هادی فردوسی 
 

از ره رسیده ایم 
با قامتی به قصد شکستن 
لات و منات را که شکستیم
عزی دگر عزیز نمی ماند

ما از جنس پینه کفش به پا داریم 
هر چند 
این کفشهای کهنه ی ما درد می کند
اما 
با کفشهای خستگی خود 
از ره رسیده ایم 
میراث باستانی ابراهیم
بر شانه های ماست
نمرودیان همیشه به کارند
تا هیمه ای به حیطه ی آتش بیاورند
اما
ما را از آزمایش آتش هراس نیست 
ما بارش همیشه ی باران کینه را 
با چترهای ساده ی عریانی 
احساس کرده ایم 
ما را بجز برهنگی خود لباس نیست

قیصر امین پور 
 

بیا عاشقی را رعایت کنیم 
ز یاران عاشق حکایت کنیم

از آن ها که خونین سفر کرده اند 
سفر بر مدار خطر کرده اند
از آن ها که خورشید فریادشان 
دمید از گلوی سحر زادشان
غبار تغافل ز جانها زدود 
هشیواری عشقبازان فزود
عزای کهنسال را عید کرد 
شب تیره را غرق خورشید کرد
حکایت کنیم از تباری شگفت 
که کوبید درهم، حصاری شگفت
از آن ها که پیمانه «لا» زدند 
دل عاشقی را به دریا زدند
ببین خانقاه شهیدان عشق 
صف عارفان غزلخوان عشق
چه جانانه چرخ جنون می زنند 
دف عشق با دست خون می زنند
سر عارفان سرفشان دیدشان 
که از خون دل خرقه بخشیدشان
به رقصی که بی پا و سر می کنند 
چنین نغمه عشق سر می کنند:
«هلا منکر جان و جانان ما 
بزن زخم انکار بر جان ما
اگر دشنه آذین کنی گرده مان
نبینی تو هرگز دل آزرده مان
بزن زخم، این مرهم عاشق است 
که بی زخم مردن غم عاشق است
بیار آتش کینه نمرود وار 
خلیلیم! ما را به آتش سپار
که پروانه برد با دو بال حریق»
در این عرصه با یار بودن خوش است 
به رسم شهیدان سرودن خوش است
بیا در خدا خویش را گم کنیم 
به رسم شهیدان تکلم کنیم
مگو سوخت جان من از فرط عشق 
خموشی است هان! اولین شرط عشق
بیا اولین شرط را تن دهیم 
بیا تن به از خود گذشتن دهیم

ببین لاله هایی که در باغ ماست 
خموشند و فریادشان تا خداست
چو فریاد با حلق جان می کشند 
تن از خاک تا لامکان می کشند
سزد عاشقان را در این روزگار 
سکوتی از این گونه فریادوار
بیا با گل لاله بیعت کنیم 
که آلاله ها را حمایت کنیم
حمایت ز گل ها گل افشاندن است 
همآواز با باغبان خواندن است
سید حسن حسینی 
 

با من بیا به فرصت یک چشم هم زدن 
در کوچه های باور مردم قدم زدن

گرم است جای پای شهیدان به روی خاک 
باید سری به کوچه پر پیچ و خم زدن
یک ساک کهنه ، آینه ، قرآن ، وداع و بعد ... 
بر قله های صبر و صلابت علم زدن
حس کن نسیم رفتن گرمای خانه ، شد 
تاریخ غصه های زنی را رقم زدن
زن با بهانه های دو کودک چه می کند 
جز از "می آید از سفرش زود" دم زدن
مردی گذشت از زن و فرزند و زندگی 
آغاز دل به وسعت دریای غم زدن

- دشمن مگر به خانه ما رحم می کند 
باید به موج حادثه اینک بلم زدن
حس کن صدای نبض دلی را که عاشق است 
باید سری به خانه این متهم زدن !
پروانه نجاتی 
 

تمام تیمچه ها پر شد از نقاب فروش
زمانه ای ست که حلاج شد طناب فروش

شهیدتر ز شهیدان بی کفن ، شاعر
غریب تر ز نویسنده ها، کتاب فروش
الا شما که به ییلاق خورد و خواب شدید
هماره اجر شما باد با کباب فروش
حراج عشق ببین در دکان سمساران
قمار عقل نگر در سرای قاب فروش
خروس ها همه چون مرغ کرچ خوابیدند
حکیمکان زمان اند قرص خواب فروش
نمانده حجب و حیایی، همین مان کم بود
همین که فاحشه ی شهر شد حجاب فروش
مده زمام دل خود به دست پیر هوی
مرو به کوی هوس پیشه ی خراب فروش
پی کدام عقوبت گناهکار شدیم
سیاه نامه تر از واعظ ثواب فروش
دریغ نغمه ی آرامشی به ما نرسید
که مطربان همه تلخ اند و اضطراب فروش
من از قبیله ی عباس های تشنه لبم
تو از تبار همین گزمگان آب فروش
بگو بلند شود موج غیرت دریا 
چنان که باز شود مشت هر حباب فروش
زمانه ای ست که گل پوست می کنند اینجا
خوشا به ذوق تماشاگر گلاب فروش

سلام بر همه الا به قلب مغلوبان
سلام بر همه الا به انقلاب فروش

شما که خون دل خلق را پیاله شدید
شرور شهر شمایید یا شراب فروش؟

۱- (سلام بر همه الا بر سلام فروش) از روانشاد طاهره صفارزاده
علیرضا قزوه