شب هندوانه ای
ای کاش سوارِ
سبز روحانی من
مه پاره یلدای زمستانی من
یک جمعه به خاطر خدا
رد می شد از کوچه ی
انتظار طولانی من
ألـلَّـھُـمَــ عَـجِّـلْ لِوَلـیِـڪْ ألْـفَـرَج
اگر برای همه، سالی
یک بار شب یلداست
برای ما منتظران مهدی،
هر شبمان شب یلداست...
ألـلَّـھُـمَــ عَـجِّـلْ لِوَلـیِـڪْ ألْـفَـرَج
پای یلدای دلت
یواشکی زمزمه کن
زیر لب یه یادی از
نور دل فاطمه کن
چشماتو خیره کن و
سوره والعصر و بخون
یه دعا برا ظهور
پسر فاطمه کن
اللهم عجل لولیک الفرج
مهدی جان
یلدا بلند ترین شب سال است
اما به بلندای شب انتظار
نمی رسد
ألـلَّـھُـمَــ عَـجِّـلْ لِوَلـیِـڪْ ألْـفَـرَج
ما منتظر
صبح شب یلداییم
دستی به دعا
تا فرج فرداییم
ألـلَّـھُـمَــ ؏َـجِّـلْ لِوَلـیِـڪْ ألْـفَـرَج
دلم گرفته از اين انتظار يلدايي
دقايقم همه غرق "چه وقت ميآيي
.
نوشتهاند "صدايش کنيد ميشنود
صدات ميزنم آخر کجاي دنيايي
.
بگو چه وقت ميآيي؟ ببين که دلهامان
دگر قبول ندارد هنوز و امايي
.
شنيدهام نميآيد بهار با يک گل
بهار من، گل نرگس! تويي که ميآيي
.
و باز نقطه سر خط، نريز اشک اي چشم
تمام ميشود اين انتظار يلدايي
ألـلَّـھُـمَــ ؏َـجِّـلْ لِوَلـیِـڪْ ألْـفَـرَج
شعر شب یلدا
شب یلدا ز راه آمـــــــــــد دوبـــــــــاره بگیر ای دوست! از غمهـــــــا کناره
شب شادی وشـــور و مهربانی است زمـــــــان همدلی و همزبانی است
در آن دیدارهــــــــــــا تا تـــــــــازه گردد محبت نیـــــــــــــــز بی اندازه گـردد
به هرجا محفلی گرم و صمیمی است که مهمانی درآن رسمی قدیمی است
به دور هم تمـــــــــــام اهــــــل فامیل شده بر پا بســــاط میــــوه – آجیل
ز خـــوردن خوردنِ این شـــــــــام چلّه شود مهمان حسابی چاق و چلّه!!
همــــــــــه با انتظاری عاشقــــــــــانه نظـــــــر دارند ســـــــــوی هندوانه!
نشسته با تفاخـــــــــر تــوی سینی کنارش چاقـــــــــــویی را هم ببینی
چو گــــــــردد قــاچ قــــاچ آن هندوانه شود آب از لب و لوچـــــــــــه روانه!
بســــــاط خنده و شادی فراهـــــــــم اس ام اس می رسد پشت سر هم
جوانان آن طرف تـــر جـــــــوک بگویند دل از گرد و غبــــــار غـــــم بشویند
کسی را گـــر صدایی نیم دانگ است در این محفل پی تولید بانگ است!!
زند بــــــــا “ای دل ای دل” زیـــــر آواز ز بعد آن “هاهاها”یی کند ســـــاز!
ببندد چشــــــــم و جنباند ســـرش را بخواند شعـــــــــــــرهای از برش را!
چنین با شور و نغمه – شعر و دستان خرامان می رســــــد از ره زمستان
شمردم مــــن ز چلّــــــــه تا به نـــوروز نمانده هیچ؛ جز هشتاد و نه روز !
کنـــــون معکــــــــــوس بشمارید یاران که در راه است فصــــــــل نوبهاران….