مرگ

التماس دعا

خواب دیدم خواب اینکه مرده ام

 خواب دیدم خسته و افسرده ام

 روی من خروارها از خاک بود

 وای قبر من چه وحشتناک بود بود

 تا میان گور رفتم دل گرفت

 قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

ناله می کردم ولیکن بی جواب

 تشنه بودم تشنه یک جرعه آب

 بالش زیر سرم از سنگ بود

غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

 خسته بودم هیچ کس یارم نشد

زان میان یک تن خریدارم نشد

 هرکه آمد پیش حرفی رااند و رفت

 سوره حمدی برایم خواند و رفت

نه شفیقی نه رفیقی نه کسی

ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از راه نزدم دو ملک

تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست

 آن یکی فریاد زد رب تو کیست

 ای گنهکار سیه دل بسته پر

 نام اربابان خود یک یک ببر

 در میان عمر خود کن جستجو

 کارهای نیک و زشتت را بگو

 ما که ماموران حق داوریم

 نک تو را سوی جهنم می بریم

 دیگر آنجا عذر خواهی دیر بود

 دست و پایم بسته در زنجیر بود

 نا امید از هر کجا و دلفکار 

می کشیدندم به خفت سوی نار

 ناگهان الطاف حق آغاز شد

 از جنان درهای رحمت باز شد

 مردی آمد از تبار آسمان

 نور پیشانیش فوق کهکشان

 چشمهایش زندگانی می سرود

درد را از قلب آدم می زدود

 گیسوانش شط پر جوش و خروش

 در رکابش قدسیان حلقه بگوش

 صورتش خوزشید بود و غرق نور

 جام چشمانش پر از شرب طهور

 لب که نه سرچشمه آب حیات

 بین دستش کائنات و ممکنات

 خاک پایش حسرت عرش برین

 طره یی از گیسویش حبل المتین

 بر سرش دستار سبزی بسته بود

 بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

 در قدوم آن نگار مه جبین

 از جلال حضرت عشق آفرین

 دو ملک سر را به زیر انداختند

 بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه

آمده اینجا حسین فاطمه

 صاحب روز قیامت آمده

گویی بهر شفاعت آمده

 سوی من آمد مرا شرمنده کرد

 مهربانانه به رویم خنده کرد

 گفت آزادش کنید این بنده را

 خانه آبادش کنید این بنده را

 اینکه اینجا این چنین تنها شده

کام او با تربت کن وا شده

 مادرش او را به عشقم زاده است

 گریه کرده بعد شیرش داده است

 بارها بر من محبت کرده است

سینه اش را وقف هیئت کرده است

 اینکه می بینید در شور است و شین

 ذکر لالائیش بوده یاحسین(ع)

 دیگران غرق خوشی و هلهله

دیدم او را غرق شور و هروله

 با ادب در مجلس ما می نشست

 او به عشق من سر خود را خود را شکست

 سینه چاک آل زهرا بوده است

چای ریز مجلس ما بوده است

 خویش را در سوز عشقم آب کرد

 عکس من را بر دل خود قاب کرد

 اسم من راز و نیازش بوده است

 خاک من مهر نمازش بوده است

 پرچم من را بدوشش می کشید

 پا برهنه در عزایم می دوید

 اقتدا به خواهرم زینب نمود

 گاه میشد صورتش بهرم کبود

بارها لعن امیه کرده است

 خویش را نذز رقیه کرده است

 تا که دنیا بوده از من دم زده

 او غذای روضه ام را هم زده

 اینکه در پیش شما گردیده بد

 جسم و جانش بوی روضه می دهد

 حرمت من را به دنیا پاس داشت

 ارتباطی تنگ با عباس داشت

 نذر عباسم به تن کرده کفن

 روز تاسوعا شده سقای من

 گریه کرده چون برای اکبرم

با خود او را نزد زهرا می برم

 هر جه باشد او برایم بنده است

 او بسوزد صاحبش شرمنده است

 در قیامت عطر و بویش و بویش میدهم

پیش مردم آبرویش میدهم

 باز بالاتر بروز سرنوشت

 میشود همسایه من در بهشت

 آری آری هرکه پا بست من است

نامه ی اعمال او دست من است...

 

((به نقل از وبلاگ سید امیر حسین میر حسینی))

مرگ نزدیک است
خویش هر خویشتن است
رویای پروازی شبانه
مرحله ای از سفر است
دانه
طی راهش
گل می شود
هر بودنی
در مسیر خود
دگرگون می شود
کرم ابریشم
پروانه صفت درک جهان خواهد کرد
پروازی تا ته بودن خود خواهد کرد
عشق و شوری از مرگ می شکفد
چون شراره های آتش از باد
آنجا که می تپد دل عاشق
در خوف از دست دادن یار
مرگ ضرورتی است
که باید آن را فهمید
راهی است
که باید آن را رفت
صبور بودن بر درد فراق
باور عاشقانه است
بر گردش گردونه
که در پس هر پرده ای
نشسته است صد پرده
یاد کنیم از یاری
در دیاری که دور نیست
فاصله چندان نیست
دوست سفر کرده
در جاییست که یانجا نیست
رنگ خاطره ها از یاد نخواهد رفت
که هیچ یادی از یاد نخواهد رفت
هم در ذهن زمین ثبت است
هم در یاد زمان
سرمای اولین برف اولین زمستان
با غم از مرگ حرف نباید زد
که حرف آخر را مرگ نخواهد زد

اینک موج سنگین گذرزمان است که در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چون جوبار آهن در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چو نان دریائی از پولاد و سنگ در من می گذرد

در گذر گاه نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذرگاه باران سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذر گاه سایه سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام

نیلوفر و باران در تو بود
خنجر و فریادی در من
فواره و رؤیا در تو بود
تالاب و سیاهی در من

در گذرگاهت سرودی دگر گونه آغاز کردم

من برگ را سرودی کردم
سر سبز تر ز بیشه

من موج را سرودی کردم
پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودی کردم
پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودی کردم

پرتپش تر از دل دریا
من موج را سرودی کردم

پر طبل تر از حیات
من مرگ را
سرودی کردم

اندر میان مه
کنار سایه های سرد
در جاده ای بی انتها
راه می روم ...
در این سکوت تلخ
در صحنه ای غریب
بی کس، غمین
بی بهانه راه می روم.
فریاد زندانی بغض و سکوت شب
سرها به زیر، پچ پچه ها در عمق تب
کنون چه سان ناگه به این راه می روم؟
رنگ فضا سیاه
ستاره ای ولی نمرد
ما چرا ...
سوگوار راه می روم؟
محکوم و بی گناه
مصلوب راه خویش
سوی افق،خسته
به ناگاه می روم ...
آنک زمان رسید؛
به پایان کار خویش
من بی دل و غریبه در قلب این زمین
سرد و تکیده و بی صدا راه می روم...
دریاب که رسیده ام
اکنون به انتها
یارب بگو ازچه
در این راه می روم ... ؟

بنال ای نی که من غم دارم امشب
نه دلسوز و نه همدم دارم امشب
دلم زخم است از دست غم یار
هم از غم چشم مرهم دارم امشب
همه چیزم زیادی میکند، حیف!!!
که یار از این میان کم دارم امشب
چوعصری آمد از در ،گفتم ای دل
همه عیشی فراهم دارم امشب
ندانستم که بوم شام رنگین
به بام روز خرم دارم امشب
برفت و کوره ام در سینه افروخت
ببین آه دمادم دارم امشب
به دل جشن عروسی وعده کردم
ندانستم که ماتم دارم امشب
درآمد یار و گفتم دم گرفتی
دمم رفت و همه غم دارم امشب
به امید اینکه گل تا صبحدم هست
به مژگان اشک شبنم دارم امشب
مگر آبستن عیسی است طبعم
که در دل بار مریم دارم امشب
سر دل کندن از لعل نگارین
عجب نقشی به خاتم دارم امشب
اگر روئین تنی باشم به همت
غمی همتای رستم دارم امشب
غم دل با که گویم شهریارا
که محرومش زمحرم دارم امشب

چه اندوه بار است ؛
بزرگ می شویم
که بمیریم.

چه اندوه بار است
عمری
در مسافرخانه ای سر راهی زیستن
که مسافرش از ساس کمتر است
و از دوش زنگ زده اش
سم فرو می ریزد

از خود گذشته اند ریشه ها
تنهایی را تاب می آورند
برای رسیدن میوه ای که نه می بینندو نه می شناسند
از جان گذشته اند شهیدان
برای روشنایی کوچکی می میرند
که به خیالشان می رسد ،

چه اندوه بار است در اشیانه ی ققنوسی زیستن
که پری ندارد.

استخوانم را آرد کن
و نانش را ببخش
به پرنده ای
که دقیقه ای از عمرش باقی مانده است ،
دهانم را از چهره ی زردم باز کن
و بع آنانی ده
که دلی برای سخن گفتن دارند و دهانی ندارند .

مصیبت بار است
آرزوی آن که بزرگ شویم
و بمیریم.
روزی دیگر آغاز می شود
و می شنوم در میدان ها پرچم ها را تکان می دهند ،

دشوار است
زیستن
در مسافر خانه ای که دری ندارد
و بوی سوختن
از ملافه و تختش برخاسته است .


شمس لنگرودی

ناگهان دیدم سرم آتش گرفت
سوختم ، خاکسترم آتش گرفت
چشم واکردم ، سکوتم آب شد
چشم بستم ، بسترم آتش گرفت
در زدم ، کس این قفس را وا نکرد
پر زدم ، بال و پرم آتش گرفت
از سرم خواب زمستانی پرید
آب در چشم ترم آتش گرفت
حرفی از نام تو آمد بر زبان
دستهایم ، دفترم آتش گرفت

تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پاک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو نگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه در این خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رها کرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی

مرگ
من شعر مرگ را برای لبانم خواستم
و همه آنها آهنگ بد نوای زندگی را نعره میزدند
کویر لبهایم
سکوت اشکهایم
زندان سینه‌ام
پاهای لرزانم
من یک انسانم
مثل همه آنها٬ مثل تو....

یکی در مرگِ شقایق
یکی در فصل ِ خزان
و هر بار تو به من زندگانی بخشیدی!
تو مهربانانه به من عاطفه بخشیدی!
تو به من گفتی بمان
و من ماندم!

مـــــاندم!



من ماندم که با تو بروم به سر قله احساس
که قدم بزنیم در کوچه بن بستِ شکوه

خالی از شک

خالی از ترس

خالی ازبیم



و من اکنون تنها به ابدیت خواهم رفت
به تنهایی با بید سخن خواهم گفت
و به آن دنیای دگر خواهم رفت....

آرام خواهم رفت!

زیر ان گنبد زرین بلند
گرد بر گرد یکی مرقد پاک
خاک هایی همه بر سینه ی خلق
سنگ هایی همه بر سینه ی خاک

روز پنهان شده در پرده ی شب
شب فرو خفته به دامان سکوت
خنجر ناله ی جغدی نخلد
بر جگرگاه گرانجان سکوت

دست یک مرده در آنجا نزند
قلم پایی بر جمجمه ای
نرسد در دل آن شام به گوش
ناله ای زمزمه ای همهمه ای

رقص اموات شنیدم اما
مرده ای کو که بیفشاند دست
زین همه خفته به زندان سکوت
نه یکی جعبه ی تابوت شکست

کاسه ی چشم یکی خانه ی کرم
خانه ی مغز یکی لانه ی مار
جوی رگ های یکی کرده رسوب
سیم پی های یکی مانده ز کار

متولی رسد از ره آرام
بر لبش خنده ای از جهل وغرور
دستچین ستمش میوه ی مرگ
پایمال قدمش سینه ی گور

بر لبش حکمی و گوید آن حکم
("مردگان آه!بخوابید آرام
نانم آماده ی حلوای شماست")