مشاعره علوی

وسیلة کرم ذات حق یدالله است

خدای هر چه ببخشد علی بهانه اوست

علی به پلة آخر رسید در ایمان

نبی سر است و علی پای تا به شانه ی اوست

تا دوباره همه طواف کنند
      کعبه ای پا شده نگاه کنید
      
      پسر حضرت ابی طالب
      شاه دنیا شده نگاه کنید

در سپاه ما مگر آنروز شیر حق نبود
حاجتی دیگر به حفر آنهمه خندق نبود

در دست گرفته است نبی دست ولی را
ابـلاغ کنـد حکـم خـدای ازلــی را

آقاي همه بهشتيان است علي

از بعد نبي بر همه ي مخلوقات

از جانب دوست ارمغان است علي

یک گوشه از ولایت او وسعت بهشت
یک قطره از کرامت او حوض کوثر است

توحيد و معاد عارفان است علي

مفتاح علوم ايزدي در نزدش

ديباچه ي علم لا مكان است علي

يک نفر رد شد از دل دريا، ديگري مرده زنده کرد اما

سرو نازي که بين اين گلها  از همه بهترست من بودم

ماه است شمع خانۀ خشت و گل علی
خورشید در فروغ رخ او شناور است

تفسير مبين فطره الله علي است

عشقش به دل پير و جوان است علي

آيات مبين مديحه اوصافش

هر سوره و آيه آرمان است علي

قرآن بدون او به قرآن جعلي است

تا ناطق و منطق و بيان است علي

ياعلي گوييم و صاحبدل شويم                               ياعلي گوييم تا بالا شويم
قطره‌ها، اي قطره‌ها دريا شويم                             با علي،‌ نور خدا، بيعت كنيم

موسى و عصا و یدبیضا و نبوت / در مصر به فرعون كه بنمود، على بود
چندانكه در آفاق نظر كردم و دیدم / از روى یقین در همه موجود، على بود

مگر ابتدای شعر بعد نباید با حرف«ه»شروع مشد؟

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

 از علي آموز اخلاص عمل             شير حق را دان مطهر از دغل