مشاعره رضوی
مُرده را زنده كُنَد خوابِ نسيم حرمت
كار اعجاز شما با دَم ِ عيسا نشود
دیوانه به سوی مشهدت می آیم
دیوانه تر از حرم روم هر باره
یک قبر وَ این همه کرم ایوالله
این قدر گدا و یک حرم ایوالله
هم صحبت صبحيــم، هم سـوی نسيميم
هم دوش صباييم، يـــا ضــامن آهـــو!
وقتی همه به عشق تو پروانه می شوند
پروانه ها کنایه و افسانه می شوند
روح بهارهستی و؛این بوته های خار
از عطر گامهای تو ریحانه می شوند
در دل ايــن روزگار پرفـســـوس
عاشقــان را کو پناهی غيـر توس
ساعات طوفان،وقت جزر و مد رسیده
نبضم چه محکم میزند تا صد رسیده
آیا قبولم میکند یا نه؟ولی نه
اصلا چرا این فکرهای بد رسیده
سوت قطار آمد،کسی در پشت در گفت:
ای جانمی جان اول مشهد رسیده
هم مسکنت ما، هر مرحمت تو
مسکين غناييم، يا ضامن آهو!
وقت نظر بر گنبد و گلدستههای عرشیت
افتاده با عمامهها از سر کلاهم یا رضا
آمدم ای شاه، پناهم بده
خط امانی ز گناهم بده
ای حَرمَت ملجأ درماندگان
دور مران از در و، راهم بده
همراه فرشتگان و جبریل امین
جاروکش کعبه خراسان شده ام
خوشبخت تر از مرا نشانم بدهید
دیوانه زنجیری سلطان شده ام
ما همسفر شوق، فريادگرشوق
آوای دراييم، يا ضامن آهو!
وقتی همه به عشق تو پروانه می شوند
پروانه ها کنایه و افسانه می شوند
وقتی دلم برای دلت دل نمی شود
وقتی غزل برای تو نازل نمی شود
دیوانه وار دور تو هی چرخ می زنم
هرکس جنون گرفته که عاقل نمی شود
ماها دو خط شدیم موازی یکدگر
غیر از جدایی است که حاصل، نمی شود
تنها تو را ببینمت ای عشق هر کجا
دیگر دلم به آینه مایل نمی شود
ای چشمهی خورشيد، مهر تو درخشيد
در عين بقاييم، يا ضامن آهو!
وقت مُردن ز عمل دست همه کوتاه است
مُحتَضر از کرم یار عطا می خواهد
سنگ سلمانی مارا مکن ای دوست طلا
که دلِ تنگ من ایوان طلا می خواهد