مشاعره رضوی
دوست دارم وقت مردن با تماشای رخت
مرگ را از شوق دیدارت، تماشایی کنم
دوست دارم در میان آن همه زوّار تو
بر درت، ابراز راز دل، به تنهایی کنم
من شریعت را در این آیینه ایوان دیده ام
من طریقت را در این عصمت سرا آموختم
یاد باد آن روزهای باد و باران حرم
آن اجابت ها كه در كنج دعا آموختم
ماه در حوض بزرگ کاشی است
آب، آیینه مهتاب شده
ماه، مهمان قشنگ حوض است
حوض بیچاره دلش آب شده
هر که می آید حرم ... این عطر را بو می کند
عطر نابی می وزد از کوچه باغ مرقدت
...خادمی می گفت که... آقا به وقت بدرقه
دست زائر را پر از گل های شب بو می کند
در برکهها تموّج دریاییاش ببین
در آسمان شکوه اهوراییاش ببین
در قلب طوس سفرهی زهراییاش ببین
خانه به خانه سایهی آقاییاش ببین
نسیم مرقد پاکت ، نوید خوش یمن ِ ..._
نگاه مضطرب و بی قرار شب بوهاست
گل از ضریح ِ تو همواره شهد می نوشد ....
که طعم ِ گنبد تو در دهان کندوهاست
تو ای بینــوا، رو به سـوی رضـا کـن
که این پادشه، خوش گـدا می پذیـرد
دوست دارم در خراسان تو چون گل بشکفم
صبح دم توصیف از گل های زهرایی کنم
السلام علیک یا ایها الرئوف
مژده ای اهل رضا روی رضا پیدا شد
جلوه ی حسن الهی به فضا پیدا شد
ضعفا روی به گلزار ولایت آرید
که گل روی معین الضعفا پیدا شد
در گلشن همیشه گل افشان سرمدی
رقص نسیم و جوش بهاران خجسته باد
سرزد ز آسمان یقین کوکب رضا
این مژده بر شکسته حصاران خجسته باد
صلی الله علیک یا ایها الرئوف
دیده بگشای که امشب شب دیدار رضاست
وسعت ملک خدا غرق در انوار رضاست
صحنه در صحنه جهان گشته خیابان بهشت
صفحه در صفحه زمین یکسره بازار رضاست
تو ای بینوا، رو به سوی رضا کن
که این پادشه، خوش گدا می پذیرد
به پابوس او رو که زوار خود را
سر خوان جود و عطا، می پذیرد
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا ایها الامام الرئوف
دل ولو كوچك، به لطف تو بزرگي مي كند
يك ده آباد از صد شهر ويران بهتر است
حرف ما آن است كه آهوي نيشابور گفت
گاه مديونت شدن از دادنِ جان بهتر است
تو رو خواب دیدم ,تورویادمه
مث بغض لالاییِ مادرم
داره بوی عطرت بهم می رسه
توی خلوت کوپه ی آخرم
من بارها فتاده، تو دستم گرفته اي
لطفت زياد ديدم و كم ميبرم ز ِ ياد
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا