سخنان بزرگان در مورد مرگ
· «خوشا آنکس که پیش ازمرگ میرد// دل و جان هرچه باشد ترک گیرد»
o عطار نیشابوری
«خصم را گو پیش تیغش جوشن و خفتان مپوش// مرگ را کی چاره هرگز جوشن و خفتان کند»
o قاآنی شیرازی
«رسول مرگ به ناگه به من رسید فراز// که کوس کوچ فروکوفتند کار بساز// کمان پشت دوتا چون به زه درآوردی// ز خویش ناوک دلدوز حرص دور انداز»
o کمالالدین اسماعیل
«خانهای را که چون تو همسایه است// ده درم سیم بـدعیار ارزد// لکن امیدوار باید بود// که پس از مرگ تو هزار ارزد»
o سعدی
· «چو خواهی ستایش پس مرگ تو// خرد باید ای نامور برگ تو»
o فردوسی
«چه خوش گفت آن نهاوندی به طوسی// که مرگ خر بود سگ را عروسی»
o نظامی
«چون زیستن تومرگ تو خواهد بود// نامرده بمیر تا بمانی زنده»
o عطار نیشابوری
«چنان زمرگ بترس از سیه سفیدی موی// که مرد مار گزیده زشکل پیسه رسن»
o جمالالدین عبدالرزاق
· «چنین گفـت کز مرگ، خود چاره نیست// مرا بر دل اندیشه زین باره نیست// مرا بیش از اینزندگانی نبود// زمانه نکاهد نخواهد فزود»
o فردوسی
«جامه? مرگش آسمان دوزد// هرکه اندر زمین ز مادر زاد»
o ایرجمیرزا
«پیامی است از مرگ موی سفید// به بودن چهداری تو چندین امید»
o فردوسی
· «به نام نکو گر بمیرم رواست// مرا نام باید که تن مرگ راست»
o فردوسی
· «به دارو و درمان جهان گشت راست// که بیماری و مرگ، کس را نکاست»
o فردوسی
· «بمیر پیشتر از مرگ تا رسی جایی// که مرگ نیز نیاردت گشت پیرامن»
o جمالالدین عبدالرزاق
· «بمیر ای دوست پیش از مرگ اگر میزندگی خواهی»
o سنایی