نخستین زنی که اسلام آورد و برای خداوند عبادت کرد. بانویی که اموال زیادش را در راه اسلام تقدیم کرد. شخصی که همسرش رسول خدا(ص) بود و دختش سرور بانوان هر دو جهان، فاطمه زهرا(س). این ها وصف گوشه ای از زندگی حضرت خدیجه(س) است.

روزی رسول خدا(ص) در مسجد در حضور مردم در معرفی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) فرمودند: «ای مردم، آیا شما را خبر ندهم به بهترین انسانها؟ حسن و حسین(ع) جدّشان رسول خدا و جده ی آنها خدیجه(س) دختر خویلد اهل بهشت است.»(1)

حضرت علی(ع)، ایشان را «مبارکه» می خواندند و از نقش ممتاز حضرت خدیجه(س) در راه پیشرفت نهضت آزادی خواهانه پیامبر(ص) تجلیل می کردند.(2)
هم چنین امام  حسن مجتبی (ع) نزدیکی خود با مادربزرگشان را اینگونه توصیف می کردند:
«... وَ کُنْتُ اَنا اَشْبَهُ النّاسِ بِخَدِیجَةَ الْکُبْری»؛ «... من شبیه ترین انسان ها [در سیما و منش] به مادر گرانقدرم خدیجه ام.»

حضرت امام حسین(ع) در خطبه ی معروفشان در روز جاودانه ی عاشورا، در برشمردن افتخارات خاندانشان برای سپاه یزیدیان بر مادربزرگ خود بالیدند و نام الهام بخش ایشان را پس از نام بلند و جاودانه ی پیامبر(ص) و حضرت فاطمه(س) و حضرت علی(ع) بیان کردند و فرمودند:

«همانا من فرزند دختر پیامبر شما هستم و مادربزرگم همسر پیامبر شما خدیجه(س) است... شما را به خدا سوگند آیا میدانید که مادربزرگم خدیجه(س) دختر خویلد، نخستین بانوی گرونده  به اسلام و تصدیق کننده ی پیامبر و پیشتاز در یاری و حمایت اوست؟»(3)

هم چنین حضرت امام زین العابدین(ع) در بارگاه ستم پیشگان و یزیدیان و در آن شرایط حساس و سرنوشت ساز در معرفی خود در برابر مردم شام، ضمن بیانات روشن در مورد نسب شریف و تبار پر افتخار، نام پرشکوه و با عظمت مادر بزرگ گران مایه شان ،حضرت خدیجه(س) را در کنار نام بلند و تاریخ ساز پیامبر(ص) و علی(ع) و فاطمه(س) می آورد و خود را اینگونه معرفی می کنند:
«... انا ابن خدیجه الکبری؛ من فرزند خدیجه ی کبرایم.»

تربتی از جنس یاس
تربت و مرقد مطهر خدیجه با وفا(س)، به اندازه ای در نظر اهل بیت عصمت مورد احترام بود که کنار آن می آمدند و نماز و دعا می‌خواندند. روزی حضرت سید الشهداء(ع) کنار آن مرقد مطهر آمد و اشک ریخت و به نماز ایستاد و با این شعر به مناجات خداوند پرداخت.
«یا ربِّ یا ربِّ اَنتَ مولاهُ فاَرحَمُ عُبیداً اِلیک ملَجاةُ....؛

ای پروردگار من، ای پروردگار من، تو مولا و سرور من هستی. به این بنده کوچکت که جز تو پناهی ندارد رحم کن.»(4)
سلام بر بانو
 در زیارتنامه ی ائمه ی معصومین(ع) و برخی از امامزادگان که از زبان معصوم به ما رسیده است، زائران آن امام یا امامزاده را فرزند خدیجه ی کبری(س) خطاب می کنند و به ایشان سلام می دهند تا همواره یاد و نام ایشان تجدید شود و نزد خداوند واسطه ی شفاعت قرار گیرند و همین نشانگر جایگاه والا و با عظمت آن بانوی با کرامت نزد خداوند کریم است.

در زیارت وارث می خوانیم:
«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ حُجَّةِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ عَلِيٍّ الْمُرْتَضَى، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ، السَّلَامُ‏ عَلَيْكَ‏ يَا ابْنَ‏ خَدِيجَةَ الْكُبْرَى‏…»(5)

 

 


پی نوشت:
1.    سرور زنان جهان، اکرم السادات هاشمی نژاد، ص190.
2.    فرهنگ جهاد - بهار و تابستان 1385، شماره 43 و 44 - نگاهی نو به زندگی یار و مشاور پیامبر، خدیجه علیهاالسلام
3.    سرور زنان جهان، اکرم السادات هاشمی نژاد، ص190.
4.    همان
5.    مفاتیح الجنان


منبع: مقاله فرشته ی مهر، مجله پیام زن - مرداد و شهریور 1389 - شماره های 221 و 222 ؛ با تصرف و تلخیص.