توبه در نهج البلاغه
18. بخشش خداوند
يصف خلقة آدم عليه السلام: ثم بسط الله سبحانه له فى توبته، و لقّاه كلمة رحمته.
توصيف آفرينش آدم عليه السلام: آن گاه خداى سبحان در توبه خود را به روى او گشود و كلمه رحمت خود را به او آموخت.18
20. امان در برابر عذاب الهی
كان فى الارض أمانان من عذاب الله، و قد رفع أحدهما، فدونكم الاخر فتمسكوا به: أما الامان الذى رفع فهو رسول الله صلى الله عليه و آله، و أما الامان الباقى فالاستغفار: قال الله تعالى: «و ما كان الله ليعذبهم و أنت فيهم و ما كان الله معذّبهم و هم يستغفرون».
در زمين دو امان از كيفر الهى بود كه يكى برداشته شد و ديگرى با شماست پس چنگ زنيد. اما امانى كه برداشته شد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود و آن كه مانده آمرزش است كه خداوند فرمود: و خداوند ايشان را كيفر نكرد در حالى كه تو در ميانشان بودى و ايشان را كيفر نفرمايد در حالى كه آمرزش مى خواهند.20
19. رحمت خدا بر توبه كار
رحم الله امرأ استقبل توبته، و استقال خطيئته، و بادر منيته !
رحمت خدا بر آن كس كه به توبه رو كند و از خطاهاى خود پوزش طلبد و پيش از مرگ كارى كند.19
21. باز بودن در توبه
من أعطى التوبة لم يحرم القبول، و من أعطى الاستغفار لم يحرم المغفرة.
هر آن كس كه به او توبه داده شده (توبه كند) از پذيرفته شدن آن محروم نشود و آن كس كه از خداى آمرزش طلبد از بخشايش حق نوميد نگردد.21
22. از رحمت خدا نوميد مباش!
عجبت لمن يقنط و معه الاستغفار.
در شگفتم از آن كه از (رحمت خدا) نوميد است، در حالى كه استغفار به همراه دارد.22