رباعیات مولوی

من مهر تو بر تارک افلاک نهم

دست ستمت بر دل غمناک نهم

هر جا که تو بر روی زمین پای نهی

پنهان بروم دیده بر آن خاک نهم

من نای توام از لب تو می‌نوشم

تا نخروشی هر آینه نخروشم

این لحظه که خامشم از آن خاموشم

تا نیشکرت بهر خسی نفروشم

مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم

معشوق به هوش آمد و ما مست شدیم

ای جان جهان هرچه از این پس شمری

بر دست مگیر زانکه از دست شدیم

می‌پنداری که من به فرمان خودم

یا یک نفس و نیم نفس آن خودم

مانند قلم پیش قلمران خودم

چون گوی اسیر خم چوگان خودم

می‌گوید دف که هان بزن بر رویم

چندانکه زنی حدیث دیگر گویم

من عاشقم و چو عاشقان خوشخویم

ور رحم کنی زخم زنی این گویم

من همچو کسی نشسته بر اسب خام

در وادی هولناک بگسسته لگام

تازد چون مرغ تا که بجهد از دام

تا منزل این اسب کدام است کدام

نی سخرهٔ آسمان پیروزه شوم

نی شیفتهٔ شاهد ده روزه شوم

در روزه چو روزی ده بیواسطه‌ای

پس حلقه بگوش و بندهٔ روزه شوم

من یک جانم که صد هزار است تنم

چه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم

خود را به تکلف دگری ساخته‌ام

تا خوش باشد آن دیگری را که منم

هم منزل عشق و هم رهت می‌بینم

در بنده و در مرو شهت می‌بینم

در اختر و خورشید و مهت می‌بینم

در برگ و گیاه و درگهت می‌بینم

هوش عاشق کجا بود سوی نسیم

هوش عاقل کجا بود با زر و سیم

جای گلها کجا بود باغ و نعیم

جای هیزم کجا بود قعر جحیم

یار آمده یار آمده ره بگشائیم

جویان دلست دل بدو بنمائیم

ما نعره‌زنان که آن شکارت مائیم

او خنده‌کنان که ما ترا میپائیم

همچون سر زلف تو پریشان توایم

آنداری و آنداری و ما آن توایم

هر جا باشیم حاضر خوان توایم

مهمان تو مهمان تو مهمان توایم

هم خوان توایم و نیز مهمان توایم

هم جمع توایم و هم پریشان توایم

در شیشهٔ دل تخت نه حکم بکن

ای رشک پری چونکه پری خوان توایم

یک چند به کودکی به استاد شدیم

یک چند بروی دوستان شاد شدیم

پایژان حدیث ما شنو که چه شد

چون ابر درآمدیم و بر باد شدیم

نی از پی کسب سوی بازار شویم

نی چون دهقان خوشهٔ گندم درویم

نی از پی وقف بندهٔ وقف شویم

ما وقف تو ما وقف تو ما وقف توایم