رباعیات مولوی

من غیر ترا گزین ندارم چکنم

درمان دل حزین ندارم چکنم

گوئیکه ز چرخ تا بکی چرخ زنیم

من کار دگر جزین ندارم چکنم

من عشق ترا به جای ایمان دارم

جان نشکیبد ز عشق تا جان دارم

گفتم دو سه روز زحمت از تو ببرم

نتوانستم از تو چه پنهان دارم

من دوش فراق را جفا میگفتم

با دهر فراق پیش می‌آشفتم

خود را دیدم که با خیالت جفتم

با جفت خیال تو برفتم خفتم

من مالک ملک لامکانی شده‌ام

من عارف گنج زرکانی شده‌ام

تا از صدف تن گهر دل سوزد

در عالم جان بحر معانی شده‌ام

من قاعدهٔ درد و دوا می‌شکنم

من قاعدهٔ مهر و جفا میشکنم

دیدی که به صدق توبه‌ها میکردم

بنگر که چگونه توبه‌ها میشکنم

گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم

ور بخت شوی رخت بسویت نبرم

زین بیش اگر بر سر کویت گذرم

فرمای که چون مار بکوبند سرم

من کاستهٔ وفای آن مه‌رویم

گر خواهد و گر نخواهد آنمه رویم

زو آب حیات ابدی میجویم

او آب حیات آمده و من جویم

من گرسنه‌ام نشاط سیری دارم

روباهم و نام و ننگ شیری دارم

نفسی است مرا که از خیالی برمد

آنرا منگر جان دلیری دارم

گر دریائی ماهی دریای توام

ور صحرائی آهوی صحرای توام

در من می‌دم بندهٔ دمهای توام

سرنای تو سرنای تو سرنای توام

من زخم ترا به هیچ مرهم ندهم

یکی موی ترا بهر دو عالم ندهم

گفتم جان را بیار محرم ندهم

از گفتهٔ خود بیش دهم کم ندهم

من درد ترا ز دست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار درمان ندهم

من عهد شکسته بر شکستی بزنم

وز عشوه ره عشوه پرستی بزنم

امروز که ارواح به رقص آمده‌اند

ناموس فرود آرم و دستی بزنم

من عاشقی از کمال تو آموزم

بیت و غزل از جمال تو آموزم

در پردهٔ دل خیال تو رقص کند

من رقص خوش از خیال تو آموزم

من عادت و خوی آن صنم میدانم

او آتش و من چو روغنم میدانم

از نور لطیف او است جان می‌بیند

آن دود به گرد او منم میدانم

ما خاک ترا به آب زمزم ندهیم

شادی نستانیم و از این غم ندهیم

این صورت ما نصیب آدمیانست

از صورت تو آب به آدم ندهیم