رباعیات مولوی

ترکی که دلم شاد کند خندهٔ او

دارد به غمم زلف پراکندهٔ او

بستد ز من او خطی به آزادی خویش

آورد خطی که من شدم بندهٔ او

نی هرکه کند رقص و جهد بالا او

در فقر بود گزیده و والا او

مسجود ملک تا نشود چون آدم

عالم نشود به عالم اسما او

گر عاقل و عالمی به عشق ابله شو

ور ماه فلک توئی چو خاک ره شو

با نیک و بد و پیر و جوان همره شو

فرزین و پیاده باش آنگه شه شو

گه در دل ما نشین چو اسرار و مرو

گه بر سر ما نشین چو دستار و مرو

گفتی که چو دل زود روم زود آیم

عشوه مده ای دلبر عیار و مرو

من بندهٔ تو بندهٔ تو بندهٔ تو

من بندهٔ آن رحمت خندیدهٔ تو

ای آب حیات کی ز مرگ اندیشد

آنکس که چو خضر گشت خود زندهٔ تو

هان ای تن خاکی سخن از خاک مگو

جز قصهٔ آن آینهٔ پاک مگو

از خالق افلاک درونت صفتی است

جز از صفت خالق افلاک مگو

مستم ز دو لعل شکرت ای مه‌رو

پستم ز قد صنوبرت ای مه‌رو

رویم چو زر است در غم سیم‌برت

از دست مده تو این زرت ای مه‌رو

ای آنکه به جان این جهانی زنده

شرمت بادا چرا چنانی زنده

بی‌عشق مباش تا نباشی مرده

در عشق بمیر تا بمانی زنده

آنکس که ز دست شد بر او دست منه

از باده چو نیست شد تواش هست منه

زنجیر دریدن بر مردان سهل است

هر زنجیری بر شتر مست منه

ما چارهٔ عالمیم و بیچارهٔ تو

ما ناظر روح و روح نظارهٔ تو

خورشید بگرد خاک سیارهٔ تو

مه پاره شده ز عشق مه پارهٔ تو

السکر صار کاسدا من شفتیه

والبدر تراه ساجدا بین یدیه

بالحسن علیه کل شیی وافر

الا فمه فانه ضاق علیه

هر روز نو برآئی ای دلبر جان

سودای نوی درافکنی در سر جان

در ده پرده بهر سحر ساغر جان

ای تو پدر جان من و مادر جان

ای کان العباد ما اهواه

ما یذکرنا فکیف ما ینساه

قدر ان به القلوب والافواه

قد احسن لا اله الا الله

آمد بر من خیال جانان ز پگه

در کف قدح باده که بستان ز پگه

درکش این جام تا به پایان ز پگه

سرمست درآ میان مستان ز پگه

صد داد همی رسد ز بیدادی تو

در وهم چگونه آورم شادی تو

از بندگی تو سرو آزادی یافت

گل جامهٔ خود درید ز آزادی تو