رباعیات مولوی

با نامحرم حدیث اسرار مگو

با مردودان حکایت از یار مگو

با مردم اغیار جز اغیار مگو

با اشتر خار خوار جز خار مگو

دل در تو گمان بد بر دور از تو

این نیز ز ضعف خود برد دور از تو

تلخی بدهان هر دل صفرائی

خود بر تو شکر حسد برد دور از تو

عمرم به کنار زد کناری با تو

چون عمر گذشتنیست باری با تو

نی نی غلطم گذرد پیشهٔ عمر

آن عمر که یافت او گذاری با تو

صد داد همی رسد ز بیدادی تو

در وهم چگونه آورم شادی تو

از بندگی تو سرو آزادی یافت

گل جامهٔ خود درید ز آزادی تو

در کوی خیال خود چه میپوئی تو

وین دیده به خون دل چه میشوئی تو

از فرق سرت تا به قدم حق دارد

ای بیخبر از خویش چه میجوئی تو

درها همه بسته‌اند الا در تو

تا ره نبرد غریب الا بر تو

ای در کرم و عزت و نورافشانی

خورشید و مه و ستاره‌ها چاکر تو

چون پاک شد از رنگ خودی سینهٔ تو

خودبین گردی ز یار دیرینهٔ تو

بی‌آینه روی خویش نتوان دیدن

در یاد نگر که اوست آئینه تو

سر رشتهٔ شادیست خیال خوش تو

سرمایهٔ گرمیست مها آتش تو

هرگاه که خوشدلی سر از ما بکشد

رامش کند آن زلف خوش سرکش تو

گفتم روزی که من به جانم با تو

دیگر نشدم بتا همانم با تو

لیکن دانم که هرچه بازم ببری

زان میبازم که تا بمانم با تو

ما زیبائیم خویش را زیبا کن

خوبا ما کن ز دیگران خو واکن

ور میخواهی که کان گوهر باشی

دل را بگشای و سینه را دریا کن

گر جمله برفتند نگارا تو مرو

ای مونس و غمگسار ما را تو مرو

پرمیکن و می ده و همی خند چو قند

ای ساقی خوب عالم آرا تو مرو

گر هیچ ترا میل سوی ماست بگو

ورنه که رهی عاشق و تنها است بگو

گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو

گر هست بگو نیست بگو راست بگو

گر عاشق عشق ما شدی، ای مه‌رو

بیرون شو ازین شش جهت تو بر تو

در رو تو درین عشق، اگر جویایی

در بحر دل آن چه باشی اندر لب جو

هرچند در این هوس بسی باشی تو

بیقدر تو همچون مگسی باشی تو

زنهار مباش هیچکس تا برهی

آخر که تو باشی که کسی باشی تو

هرچند که قد بی‌بدل دارد سرو

پیش قد یارم چه محل دارد سرو

گه گه گوید که قد من چون قد اوست

یارب چه دماغ پرخلل دارد سرو