رباعیات مولوی

ای عارف گوینده نوائی برگو

یا قول درست یا خطائی برگو

درهای گلستان و چمن را بگشای

چون بلبل مست ز آشنائی برگو

ای بلبل مست بوستانی برگو

مستی سر و راحت جانی برگو

من مستم و تعیین نتوانم کردن

ای جان جهان هرچه توانی برگو

آن رهزن دل که پای کوبانم از او

چون آینهٔ خیال خوبانم از او

جانیست که چون دست زنان می‌آید

یارب یارب چه میشود جانم از او

ای عشرت نزدیک ز ما دور مشو

وز مجلس ما ملول و مهجور مشو

انگور عدم بدی شرابت کردند

واپس مرو ای شراب انگور مشو

ای چرخ فلک پایهٔ پیروزهٔ تو

زنبیل جهان گدای دریوزهٔ تو

صد سال فلک خدمت خاک تو کند

نگزارده باشد حق یکروزهٔ تو

ای دل اگرت طاقت غم نیست برو

آوارهٔ عشق چون تو کم نیست برو

ای جان تو بیا اگر نخواهی ترسید

ور می‌ترسی کار تو هم نیست برو

ای زندگی تن و توانم همه تو

جانی و دلی ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی از آنی همه من

من نیست شدم در تو از آنم همه تو

ای ظلمت شب مانع خورشید مشو

ای ابر حجاب روز امید مشو

ای مدت یک ساعتهٔ لذت جسم

اصل الم حاصل جاوید مشو

در اصل یکی بد است جان من و تو

پیدای من و تو و نهان من و تو

خامی باشد که گویی آن من و تو

برخاست من و تو از میان من و تو

در چرخ نگنجد آنکه شد لاغر تو

جان چاکر آن کسی که شد چاکر تو

انگشت گزان درآمدم از در تو

انگشت زنان برون شدم از بر تو

با تست مراد از چه روی هر سو تو

او تست ولی باو می‌گو تو

اوئی و توئی ز احولی مخیزد

چون دیده شود راست تو اوئی او تو

ای جان جهان به حق احسانت مرو

مستم مستم ز شیر پستانت مرو

اندر قفسم شکر می افشان و مرو

ای طوطی جان زین شکرستانت مرو

ای ساقی جان برین خوش آواز برو

ساز ازلیست هم بر این ساز برو

ای باز چو طبل باز او بشنیدی

شه منتظر تست سبک باز برو

ای مشفق فرزند دو بیتی می‌گو

هردم جهت پند دو بیتی می‌گو

در فرقت و پیوند دو بیتی می‌گو

در عین غزل چند دو بیتی می‌گو

رشک آیدم از شانه و سنگ ای دلجو

تا با تو چرا رود به گرمابه فرو

آن در سر زلف تو چرا آویزد

وین بر کف پای تو جرا مالدرو