اشعار دفاع مقدس

«برای مفقودشدگان جنگ تحمیلی»
در انتظار آمدنت 
جولانگاه جهان را
اسبانی بی سوار درگذرند
برمی خیزم
تا ترانه هایم را
با نامت عطرآگین کنم
شقایق خونینی
در دلم می دود
و گلویم را
گلگون می کند
خاطره ات
گلی است
که خرام به گام های خسته ی نسیم می بخشد! 
به جستجوی تو
گردباد گام هایم
قلمروی سنگ را
صیقل می دهد
مادر
قنداقه ی پوسیده ی کودکی ات را
می بوید
و لالای ضجه وارش
به زمزمه ی بیداری بدل می گردد
اکنون
گهواره ی خونین تو
بر دستان پرتلاطم دریاهای دوردست
تاب می خورد
خورشید
با واپسین پرسه های پسینگاهش
می رود
و در پشت کوه های بلند
پنهان می شود.
شب، رگان تو! 
در فورانی روشن گشوده می شوند
و غبار تیرگی ها را
از رخساره ی ماه می شویند
زلال آمدن را
ای رود پرخروش
بر لب بنشان! 
که راه! 
به تلاطم دریاهای دوردست برده ای
اینجا
در انتظار آمدنت
گلی است، 
که هر صبح می شکوفد
و هر غروب
پژمرده می شود
آفتاب
به شکار شبنم می آید
اما
تو نمی آیی! 
پرنده ای سپید بال می آید
با شقایق خونینی در منقار
و جهان
عطرآگین می شود

در حوضمان تا دیدمت بسیار خندیدم 
ماهی شدم، یا من تو را این گونه می دیدم ؟
عاشق شدن گاهی خلاف آبروداری است
این درس را هم مثل چشمت، دیر فهمیدم
گنجشک ها در گوش هم پچ پچ که می کردند
با یاد تو گندم میان کوچه پاشیدم
سردار آتش بود و من در آن به تنهایی
می سوختم، می ساختم، اما نباریدم
زیرا اصولاً اشک من مال تو بود و من
آهسته وقت رفتن از چشم تو دزدیدم
دیروز ناگاه از دلم پرسیده ام آیا
از تو خبر دارد ؟ و تا خندید، ترسید
گفتم که نه حتماً دوباره خواب می بینم
با پشت دستم چشم هایم را که مالیدم
دیدم که نه برگشتی و من هم به آرامی
تا صبح روی چوب تابوت تو خوابیدم

در زدی پدر ولی، پشت در کسی نبود 
کاش دست نرم باد در به رویت می گشود
کاش روزهای تو شاد می شد و سپید
کاش چشم های من کور می شد و کبود
نامه های آخرت چون کبوتری سپید
روی آسمان شهر بال زد، ولی چه سود
هیچکس نشان نداشت از دل شکسته ات
گرچه بندبندشان، تار و پودی از تو بود
تو درست مثل ما، ما درست مثل تو
سوختیم و ساختیم، چاره غیر از این نبود
راستی پدر بگو: لحظه های آخرین
شانه های خسته ات روی دامن که بود؟
چشم کی برای تو، قطره قطره می گریست
دست کی غبار درد از تن تو می زدود؟

برای طلبه شهید سیدمهدی مُهری
چه شوري به همراهي پيکرت بود
پر از خون دل، يار همسنگرت بود
تو را مي‌شناسم از آن يک نشاني
که بر جسم چون پاک چوگل پرپرت بود
نسيم ارمغاني ز پيراهنت داشت
که همراه با جسم جان پرورت بود
پرستوي عاشق، کجا پرکشيدي
هواي کدامين هوا در سرت بود؟
تو معراج خون را چه ديدي برادر
چه شوري به اسراي بال و پرت بود
دلم شد به همراه تابوت سرخت
که بر دوش ياران نام آورت بود
به قرآن تو يادگاري نوشتيم
که با مهر و تسبيح و انگشترت بود
ز پيراهنت،‌عطر قرآن بلند است
که هنگام احرام خون در برت بود
در آن قاب عکست که داري تبسم
نشاني ز گلخنده باورت بود
تو درياي شعر و شعوري و غروري
شهادت ولي شعر زيباترت بود
به محشر مبادا که گويي به «منصور»
براي شهيدان چه در دفترت بود

سحر نگاه خودت را به آسمان دادی
غروب همنفس آفتاب جان دادی
سیاه بختی شب آنچنان تو را آزرد
که اشکهای خودت را به کهکشان دادی
پرنده باید باشی و گرنه می مانی
و بعد از این سخنت سنگ را نشان دادی
تمام قصه همین است: آمدن، رفتن
چه اشکهای قشنگی به داستان دادی

برای دانش آموزان شهید «احمد بیدگلی»
که چون پرنده از میان خانه پرگشود و رفت
آخرین ترانه را در آسمان سرود و رفت
مثل این که بین ما غریبه بود و ناگهان! 
نغمه ای ز آسمان به گوش جان شنید و رفت
بی قرار عشق بود و عاشقی مرام او
چون شهاب سر بر آسمان عشق سود و رفت
درد و داغ و شور و عشق و معرفت به سینه داشت
صبر و همت بلند خود بر آن فزود و رفت
محرمی برای رازهای خود نمی شناخت
مدتی میان آشیان غم غنود و رفت
تا شبی به خواب دیدمش کنار من نشست
باز خواب غفلت از دو چشم من ربود و رفت

صبا ز بوی تو از خیز و تاب می‌افتد
گل، از حریر رخت، غرق آب می‌افتد
طراوتی است ترا در نفس، که روح سکون
نفس گرفته و در التهاب می‌افتد
سمند عشق چنان عاشقانه می‌رانی
که در غبار رهت، آفتاب مي‌افتد
به بال معجزه، تا دشت نور می‌پویی
که از شتاب تو، شاهین زتاب می‌افتد
نوید وصل، که ات داده‌ای پرنده‌ی شوق؟
که از عروج تو، پر از عقاب می‌افتد
حدیث شوق تو با هر کسی نشاید گفت
که رمز عشق برون از حجاب مي‌افتد
به سوگ سرخ تو ای پاره تن، زلال سرشک
ز چشم باور من بی‌حساب می‌افتد
لبم به عشق تو، از شوق و شور می‌گوید:
دلم به یاد تو در اضطراب می‌افتد
چنان که یاد تو هر لحظه در سرم گذرد
به خاطرم همه شب، شعر ناب می‌افتد