اشعار دفاع مقدس

به لبخندی آئینه ای تشنه ام 
به آغوش بی کینه ای تشنه ام 
و عادت ندارم تکلف کنم 
چرا با دل خود تعارف کنم 
اگر واژه ها این چنین ساده اند 
برای ظهور من آماده اند 
همین واژه ها جان شعر منند 
که همواره مهمان شعر منند 
به لبخند آئینه ای تشنه ام 
به آغوش بی کینه ای تشنه ام 
به دستی که با من مدارا کند 
گره از جبین دلم وا کند 
سلامی صمیمانه آیا کجاست؟ 
سرآغاز الفت، خدایا کجاست؟ 
کجا دشمنی را به هم می زنند 
کجا زندگی را رقم می زنند 
خدایا سرای محبت کجاست 
من آواره ام شهر الفت کجاست 
کجایید، ای لاله ها، لاله ها؟ 
کجایید، ای چارده ساله ها؟ 
که در باغ آئینه راهم دهید 
و در سایه هاتان پناهم دهید 
هر آن کس شما را فراموش کرد 
خدا را، خدا را فراموش کرد 
شقایق، فراموش هرگز مباد 
و این شعله خاموش هرگز مباد 
کسانی که از عشق دم می زنند 
چرا بین ما را بهم می زنند 
خدایا نسیم نوازش کجاست؟ 
کویرم، سرآغاز بارش کجاست؟ 
مبادا که از عشق منعم کنند 
از احساس بارانی ام کم کنند
من و عشق همزاد یکدیگریم 
شب و روز در یاد یکدیگریم.... 
به لبخند آئینه ای تشنه ام 
به آغوش بی کینه ای تشنه ام 
بیا تا به لبخند عادت کنیم 
به این راز پیوند عادت کنیم 
بیا عشق را پاسداری کنیم
بیا در دل آئینه کاری کنیم
بیا سبز باشیم، مثل امید 
بیا صبح باشیم، صبح سپید 
بیا پاک باشیم، مثل نسیم 
بیا ابر باشیم، ابر کریم 
بیا ساده مثل چکاوک شویم 
بیا بازگردیم کودک شویم 
بیا تا خدایی، خدایی شویم
بیا باعث آشنایی شویم
بیا تا به شهر سحر پل شویم 
در آواز باران بیا گل شویم 
چرا دور ماندیم از اصل خویش 
بیا بازگردیم تا وصل خویش

الا شهر خرم، الا شهر خون
که شد از ستم خاک تو لاله‌گون
الا خطه‌ي نغز و پدرام و پاک
درخشنده چون گوهر تابناک
الا نامور شهر ايران زمين
قوي پايه چون باروي آهنين
سرافراز و ستوار چونان سپهر
ز سختي به هم در نياورده چهر
تو بر تارک اين وطن افسري
تو جاني، نه کز جان ما برتري
تو فرزند دلبند اين ميهني
که امروز در پنجه‌ي دشمني
از اين پيش بوم تو آباد بود
روان تو خرم دلت شاد بود
مقيمان تو جملگي شادخوار
همه سخت‌کوش و همه مرد کار
به هر برزنت بود شور دگر
نشاطي دگرگون سروري دگر
به خاک تو بوزينگان تاختند
دريغا که قدر تو نشناختند
به بام درت آتش افروختند
که از شعله‌اش جان ما سوختند
شکستند آن حرمت و قدر تو
بخستند آن روي چون بدر تو
همه طاق و ايوان تو شد خراب
وزين جور شد چشم گردون پر آب
همه نخل‌هاي تو از پا فتاد
از اين غصه خون در دل ما فتاد
همه خاکت اي شهر دلدادگان
عجين گشت با خون آزادگان
همه برزن و کوي و بازارها
کنام ددان گشت و کفتارها
برو بومت از جور ويرانه شد
به ويرانه‌ات بوم را خانه شد
کنون اي دلارام من شاد باش
ز بند غم و رنج آزاد باش
که اينک دليران ايران زمين
سرافراز گردان با داد و دين
هژبران نستوه دشمن شکار
چو شير ژيان در صف کازار
همان قهرمانان گردن‌فراز
به پيکار خصم دغل پيشتاز
همان سخت‌کوشان عزم آهنين
به ميدان پيکار شورآفرين
سپاه خميني امام عزيز
سرافراز گردان دشمن ستيز
دليران ارتش يلان سپاه
برآرنده‌ي گرد آوردگاه
بسيج عشاير که گاه نبرد
برآرد ز جان بدانديش گرد
بسوزند بنياد بيداد را
بکوبند فرعون بغداد را
تو اي مرز فرخنده‌ي دلگشاي
دمي باش آرام و لختي بپاي
تو را باد اي شهر غمگين نويد
که اينک سپاه خميني رسيد