اشعار دفاع مقدس

به نام خداوند مردان جنگ 
که کردند بر دشمنان عرصه تنگ
به نام خداوند یاران دین
زشک رسته مردان اهل یقین
به نام یلان محمد (ص) نژاد
که شد شورشان غبطه ی گردباد
علی صولتانی که در خون شدند
به یک نعره از خویش بیرون شدند
به نام غیوران زهرا (س) نسب
زخود رستگان به حق منتسب
حسن (ع) مذهبان صبور آمده
می زهر نوشان آن میکده
خراباتیان حسین (ع) آشنا
گرفته به کف رایت کربلا
اگر دم فرو بندم از ذکرشان
رها نیستم یکدم از فکرشان
من و یاد یاران که سر باختند
ولی بر ستم گردن افراختند
سحرگاه اعزام یادش بخیر
و «گردان» گمنام یادش بخیر
لباسی که خاکی تر از خاک بود
ولی چون دل عاشقان پاک بود
الهی به مستان بربط شکن
به مردان طوفانی خط شکن
الهی به «گردان زید و کمیل»
دلیران چون رعد و طوفان و سیل
به آنان که بی پا و سر آمدند
شهید از دیار خطر آمدند
به مفقود و جانباز و ایثارگر
که شد تیغشان بر عدو کارگر
به مردان در کنج محبس قسم
به «والفجر و بیت المقدس» قسم
به دلتنگی «کربلای چهار» 
به یاران گمگشته و بی مزار
به «فتح المبین» و به «فتح الفتوح»
به طوفان، به کشتی، به دریا، به نوح
به «مرصاد» و مردان مرگ آفرین
منافق ستیزان تیغ آتشین
به آنان که پروازشان تا خداست
مرا بر خدا و ولی التجاست
هلا تا نپرسی ز سربازی ام
که من کشته ی عشق «خرازی»ام
خوشا «باکری» با دل عاشقش
که رگبار بستند بر قایقش
خوشا همت «حاج همت» خوشا
خوشا شور و شوق شهادت، خوشا
خوشا فهم «فهمیده ی» نوجوان
که بی قدر بودش تمام جهان
خوشا شور «قربانعلی عرب»
گه رقص مرگ و جنون و طرب
که «فهمیده» را دید در قتلگاه
زنارنجک آن دم که ضامن کشید
به زیر زره پوش خود را فکند
گوارایی شهد خون را چشید
و «خرازی» انگار عباس بود
که شد قطع دستش به میدان رزم
شبی نیز سوی خدا پر کشید
شد اینگونه جاوید آن کوه عزم
به کارون و اروند تا پل زدیم
گذشتیم از خویش تا رزمگاه
در آن سوی، دشمن کمین کرده بود
پراکنده چون ابرهای سیاه
چو طوفان وزیدیم و بر هم زدیم
ز خار و خسان خواب و آرام را
خلیج از تب و تاب ما موج زد
نوشتیم با خون سرانجام را
خطر بود و شط بود و غواص ها
سلاحی به جز عشق و ایمان نبود
ز نیزارها بی صدا رد شدیم
صدایی به جز صوت قرآن نبود
خدا یار مردان دردآشناست
که جان هایشان با نبرد آشناست
گذشتند از هشت خان بلا
شد از خونشان دشت ها کربلا
پس از جنگ ما باز ایستاده ایم
که کوهیم و آتشفشان زاده ایم
اگر پا و اگر سر ز کف داده ایم
چو لب وا کند حیدر، آماده ایم
که گیریم جان بداندیش را
بسوزیم ملک ستم کیش را
بخوان تیغ عریان هماورد را
که گردن زنم خیل بی درد را
برافشانی از خویش اگر گرد را
به دوزخ فرستیم نامرد را
که رسم جوانمردی احیا شود
قلندر و شی پیشه ی ما شود
غریبانه مردم تفنگم کجاست؟
خشابم، قطار فشنگم کجاست؟
دلم، سنگرم، خاکریزم چه شد؟
بگویید نعش عزیزم چه شد؟
به هر ناکجا چون تجسس کنم؟
چقدر این زمین را تفحص کنم؟
برادر بگو لشگر «نصر» کو؟
شهیدان تیپ «ولیعصر» کو؟
که افکند در کار مردن گره؟
که گم گشت «گردان ضد زره؟»
پس از جنگ صبر از خدا خواستم
زمین خوردم اما به پا خواستم
بیا یک تپش غوطه در خون بزن
قدم بر سر هفت گردون بزن
جنون کن که از این همه احتیاط
بلرزد قدم هایمان در صراط
و ایمان بیاور به خون و جنون
که این است «قد افلح المؤمنون»
برادر بمان در پناه خدا
که من می روم التماس دعا....

1
نمایی از دوزخ
و شعله هایی که اقیانوسها را بخار می کند
خاک را خاکستر.
در این همهمه تنها باید جاری بود
تا به عافیت گذشت.

2
امروز چهارم خرداد است !
تگرگ آتش دشمن
در دشت زخم خورده و تشنه
بیداد می کند، 
زخمها همیشه عطش دارند
خون و آب را پیوندی ناگسستنی است.

3
پاها را چون ریشه ی تانکها
بر دیواره ی خاکریزهای خشک دشت
کاشته ایم
و گاه حریفی آشنا
دلخوش
جویی روان از قلب پاره پاره های خویش
در پای آن جاری می کند.

4 صبوری را در دوزخ تعبیری نیست
اگر از این دیار
زنده
با پای خویشتن به کاشانه بازگشتم
آن قناری تنها را 
از قفس آویخته در مهتابی رها خواهم کرد.

5
قراولان شب
با قناسه ها
نم نم از راه می رسند
باید شیواترین مصرع رباعی را سرود
باید با این دستهای نحیف
زلزله را به افقهای دشت هدیه کرد

6
آمدند !
امروز چهارم خرداد است
تگرگ آتش دشمن
در دشت زخم خورده و تشنه
بیداد می کند
سینه سرخها تشنه اند
می دانم تا « علقمه » راهی نیست
امام سکوت می کنم
در این ولایت مرطوب
سکوت پرسش آب
خود اشارتی است
آمدند اما شکر، نیزه ها زیبا به مقصد می رسند
اما شکر، دیگر
سهرابی
بر دستان نادم پدری
رؤیای نوشدارویی به گور نخواهد برد.

7
ما را از این بلای میمون

به سفینه ی آشنای نوح راهی نیست، آغوش صخره ها نیز
مهربان گامهای گریزان ما نیستند
سرهای سبز
با اجتماع سرخشان
شوره زار سپید را جنگل نموده اند.

8
ما انقباض را در متن شعله ها
ابداع می کنیم

9
آه این سنگرها چه آشنا هستند
با آ ن کمرهای خمیده
و درهای کوچک مرموز
- ... وای !
تصویر خمیه ها !
درفش ما با هر صاعقه پررنگتر می شود
اهتزاز زمان
بی صبرانه تر.
10

قراولان شب
با تانکها
نم نم از راه می رسند
ما با کتف عریان بر جا مانده ایم
ما با نوار مسلسلها ترانه می خوانیم 
و می دانیم می مانیم
شاید ذوالجوشنی دیگر
رسالت تاریک را در قتلگاهی دیگر
تجربه کند.

11
آی !
این دو دست بریده از کیست؟
خدایا ! چه طراوتی !
نگاه کن !
با انگشتان خونین
به آسمان اشاره می کنند.
12

سگهای شکاری پیشاپیش می دوند
ما صیادانی قابلیم
سینه به سینه می رویم
و جولان مضطربشان را در هم می شکنیم
پس فانوس می افروزیم
می دانیم تباهی باز می گردد ...

13
بر دامان خاک
خنیاگران چکادها
بغض پرستویی مهاجر را در خشاب می نهند
چشم می بندند و 
مزارهای مزینشان را مرور می کنند ...
انبوه شاخه های گل
شیون و لبخند
و زورقهای خون آلود
بر دریای شانه های شهر
بادبان گشوده اند ...
چشم می گشایند،
پیشقراولان شب با سرنیزه های آموخته 
عجولانه می آیند ..